Een geheim stekkie

Ons pleintje gaat op de schop en we zitten momenteel in de fase dat het plan door de pleinbewoners nog heel even mag worden bekritiseerd. Zo ongeveer deze e-mail ging vandaag de deur uit:

Aan de gemeente (maar in feite ook aan mijn pleingenoten en de wijkraad),

Een ander heeft al enig commentaar gegeven en ik wil me bij dat commentaar wel aansluiten. Toch wil ik nog één eigenwijs thema inbrengen, want het zit me best wel dwars…

Wat ik steeds weer mis in plannen voor dit soort pleinen (okay, voor dít plein) is de empathie voor de behoefte van jonge kinderen om ‘spannende plekken’ te maken in bosjes. Het is ook dit keer weer allemaal zo gereguleerd en gecontroleerd.

Weliswaar lijkt het erop dat het allemaal kindvriendelijk wordt gemaakt, maar de waarheid is dat het hele ontwerp weinig vertrouwen in kinderen en jongeren uitstraalt. Er moet blijkbaar vooral heel veel uitzicht zijn op elke handeling die de kinderen maken en de hangjeugd moet ook ’s avonds scherp in de gaten gehouden kunnen worden. Hier hoeven geen camera’s te worden opgehangen, want elke plek is te bespieden vanuit meer dan één huis. En mogelijk zijn sommigen bang voor modder aan kinderschoenen.

Enerzijds ben ik zelf best blij met de sociale controle en doe ik er zelf zeer aan mee door met name hangjongeren snel te corrigeren, bijvoorbeeld als er een fikkie wordt gestookt. Maar anderzijds vind ik het meer dan jammer, d.w.z. slecht voor hun ontwikkeling, dat de kinderen tussen pakweg 5 en 12 jaar hier nergens de gelegenheid krijgen om in bosjes een ‘geheim stekkie’ te creëren. Ze moeten dat dan maar in de eigen tuin doen, hoorde ik weleens. Alsof dat spannend is, met een moeder die je meteen ziet. Nou, dan kunnen ze toch naar het park verderop, zei een ander eens. Maar dat is echt te ver weg, zal een terecht bezorgde moeder (en vader) vinden.

Als ik de ontwerper was, dan zou ik zulke bosjes zeker ergens hebben gesitueerd, bijvoorbeeld in plaats van het gras en de haag waar nu de Spirea Japonica gedacht wordt. Of anders door de groenstrook bij huisnrs. 24-30, waar nu ook de tafeltennistafel staat, te verbreden en te beplanten met wat hoger, niet prikkend spul. Het voetbalveld zou dan wat kunnen opschuiven naar huisnrs. 11-23.

Ik bedoel maar, de mogelijkheid is er wel. Het lijkt echter aan onwil te ontbreken. Ik vraag me werkelijk af of dat nou is omdat al mijn buren van die overnette, overgeordende lui zijn, of dat de gemeente zulke bosjes maar lastig en risicovol vindt.

Advertenties

3 thoughts on “Een geheim stekkie

  1. Hier inderdaad niet (nou ja, nu dan toch) maar de kwestie zal in je buurt wel leven. Misschien moet je de tekst uitprinten en in de buurt rondbrengen. Geheid dat je reacties krijgt.

    Like

  2. Op mijn Volkskrant spiegellog was er wel een pietsie reactie. Ach weet je Willemien, ik mag niet van anderen verwachten dat ze met dezelfde dingen in de kop bezig zijn als ik. Ik vind het al een voordeel dat ik mijn dingetjes uit de vergetelheid wegruk door ze via internet aan anderen in te fluisteren. Anderen die op zeker moment misschien hier terechtkomen dankzij goolen op woorden als ‘hangjongeren’ of ‘geheime hut’. (Die laatste zal dus misgaan en had ik beter kunnen gebruiken dan ‘stekkie’, maar dat is dus bij deze alsnog geregeld. 🙂

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s