Is het wachten op de verlichte despoot?

532px-Emperor_Yongzheng

De heer heette Yongzheng en schijnt een verlicht despoot te zijn geweest.

Martin Sommer heeft het vandaag over de diplomademocratie. Even in mijn woorden: Diplomademocratie is een democratie waarin uitgerekend de hoogopgeleiden het politieke beleid bepalen. Ofwel, de laagopgeleiden krijgen geen kans om door te stoten naar een beleidsbepalende politieke positie. Eigenlijk zou ik hier moeten schrijven ‘hoger opgeleiden’ en ‘lager opgeleiden’, maar ik vraag me af of dat een nuancering inhoudt of toch feitelijk een eufemisering. Ik hou het voor even op een eufemisering en kies voor hoog en laag, omwille van de duidelijkheid.

Lekendemocratie toch beter?

Op het eerste gezicht lijkt het geen foute vorm van democratie. Zoals Sommer in zijn woorden ook schrijft, het klopt als die hoogopgeleiden zijn gekozen door (ook) laagopgeleiden om (ook) hen te vertegenwoordigen. Dat heet dan een ‘vertegenwoordigende democratie’. En die is volgens menigeen een stuk beter dan wat een ‘lekendemocratie’ wordt genoemd. In een lekendemocratie bestaat het corps van beleidsbepalende politici wel degelijk uit leken. Leken die min of meer met de dobbelsteen gekozen zijn en hooguit toevallig hoogopgeleid en goed geínformeerd zijn. Veel politiek gedrevenen hebben daar een slecht gevoel bij. De argumentatie loopt uiteen van “onvoldoende bevlogen om zich in zeer complexe materie te verdiepen” via “te dom om een coherent en juist idee te ontwikkelen” tot en met “gewoon, te dom”. Lees verder

Advertenties

Vrije wereld nu verplicht ELKE raket van Noord-Korea uit de lucht te schieten

Tsja, je kan zeggen wat je wil van Trump, maar zijn “rocketman” uitspraak heeft Kim Jong-Un wel degelijk tot een blunder verleid. Noord-Korea heeft namelijk verklaard dat het erover denkt om een raket mét nucleaire lading af te schieten naar de Grote Oceaan. Daarmee verplicht het de vrije wereld om ELKE Noord-Koreaanse raket al direct na opstijgen uit de lucht te gaan schieten. Immers, we kunnen onmogelijk toestaan dat er daadwerkelijk een nucleaire explosie in de open lucht, waar dan ook, plaatsvindt. En we kunnen ook niet kalm gaan afwachten of een afgeschoten raket nou wel of niet zo’n lading aan boord heeft.

De denkfouten van Olaf Tempelman inzake cultuurmarxisme

Karl_Marx

Hij bedoelde het allemaal zo goed, dat wel.

Olaf Tempelman, voormalig correspondent Oost-Europa van De Volkskrant en tegenwoordig werkzaam op de redactie, kreeg vandaag de gelegenheid om zijn mening over de term ‘cultuurmarxisme’ te vertellen op de opiniepagina. Ik vraag me dan wel af of het gaat om zijn privé-mening of om die van de Volkskrant-redactie. Maar goed, wat maakt het uit.

Het is een verdienstelijk artikel geworden waarin hij er blijk van geeft goed te doorzien wat volgens de critici cultuurmarxisme behelst. Hij bedoelt het volgende cynisch, maar het lijkt mij evengoed een aardig correcte opsomming.

… in politiek correcte krochten van onze samenleving houden zich heimelijk culturele marxisten schuil – ze komen voor als feministen, eurofielen, nakomelingen van slaven, lhbt-activisten, migratiehoogleraren, moslimpolitici, voorstanders van genderneutrale toiletten en meer.

Idem snapt hij de essentie van de kritiek zelf, al is de volgende omschrijving karikaturaal en daarom overdreven.

Hun tegenstanders waarschuwen dat deze ‘cultuurmarxisten’ niet rusten voor ze onze natiestaat, tradities en trots net zo hebben uitgehold als revolutionaire proletariërs het grootkapitaal. Ouderwetse marxisten hadden het gemunt op bezitters van productiemiddelen, cultuurmarxisten hebben het gemunt op de witte westerse man die gehecht is aan zijn tradities en zijn natiestaat.

Vervolgens stelt Tempelman dat de critici de term ‘marxisme’ niet per ongeluk of op wetenschappelijke gronden hebben ingebouwd, maar dat het de bedoeling was om zo te profiteren van het negatieve frame dat ‘marxisme’ in het westen oproept.

In de keuze van die term – 90 jaar terug gemunt door Gramsci en daarna lang in de mottenballen van het proletarisch museum – lijkt iets anders mee te spelen: je manoeuvreert jezelf in een voordelige positie als je tegenstanders als marxisten bestempelt. Behalve de marxistische theorie is er immers ook ‘de marxistische praktijk’. In de 20ste eeuw was het door Lenin gemodificeerde marxisme de staatsideologie in flink wat landen. Dodentallen lagen daar vaak hoog. Die geschiedenis van de 20ste eeuw geeft het begrip ‘cultuurmarxisme’ een omineuze lading: de waarschuwing voor het fenomeen zit ingebouwd in het woord.

Maar dan wordt een denkfout waarneembaar.

Van dik hout zaagt men planken. Maar lijken 21ste-eeuwse cultuurmarxisten écht op ‘de oude cultuurmarxistische wereld’? Studie van de voormalige Sovjet-wereld is niet populair.

Tempelman rept opeens over ‘de oude cultuurmarxistische wereld’, waarmee hij refereert aan de voormalige Sovjet-wereld. Hij denkt blijkbaar dat de voormalige Sovjet-wereld cultuurmarxistisch was. Maar dat was helemaal niet zo. Die wereld had dat type marxisme namelijk niet nodig. Het ‘volk’ had er immers al de macht van de kapitalisten gebroken.

Het zou bij deze constatering hebben kunnen blijven als Tempelman niet ook het volgende had beweerd.

Maar had [men] een blik geworpen in gevangenissen van landen waar [men] Leninordes kreeg opgespeld, dan was [men] daar gestuit op ‘ontaarde’ kunstenaars, schrijvers met ‘kosmopolitische neigingen’, al te vrijgevochten vrouwen, ‘betrapte’ homoseksuelen en leden van etnische en religieuze minderheden – een beetje het amalgaam van mensen dat in 2017 het etiket ‘cultuurmarxisten’ krijgt opgeplakt.

Waarmee hij maar wil zeggen dat uitgerekend de Sovjet-wereld dàt praktiseerde dat de hedendaagse critici van het cultuurmarxisme ook willen. Waarmee maar weer onderschreven wordt dat het dus géén cultuurmarxisten konden zijn geweest.

En zo kom ik bij een tweede denkfout aan die merkwaardig genoeg de eerste enigszins corrigeert. Want hij lijkt hier te suggereren dat de hedendaagse critici eigenlijk net zo erg zijn als die vroegere communisten. In de oude Sovjet-wereld werden al die kunstenaars, schrijvers, vrouwen, homoseksuelen en leden van minderheden gevangen gezet en anno 2017 worden identieke individuen en minderheden bespot om hun cultuurmarxisme.

Het lijkt me een al te boude suggestie van hem, maar je màg de vraag stellen hoe onze gevangenissen gevuld zouden worden als we een regering kregen die cultuurmarxisme wilde bestrijden. Echter, zolang daarvan geen praktijkvoorbeelden bekend zijn moeten we van het goede in de mens uitgaan: Er zal eerder een beroep op cultuurmarxisten worden gedaan de eigen cultuur, identiteit en tradities niet langer te verketteren, maar juist te eren. Dat lijkt mij toch een redelijke ‘verzoek’. Alleen wie onze cultuur ècht haat, zal er niet aan willen toegeven. En tsja, wat we met die mensen moeten…

 

Uitgerekend Johnny de Mol mag mee met Koenders

firefox 19-9-2017 , 01:19:21 Movement On The Ground - Mozilla Firefox

Dit is een deel van de foto van de portal van de website ‘Movement on the ground’, de door Johnny de Mol opgerichte liefdadigheidsinstelling. Kijk er eens goed naar of kijk naar het origineel. We zien hier vrijwilligers bezig met vluchtelingenkinderen. De foto lijkt spontaan genomen, maar het tegendeel is het geval. Oprichter Johnny de Mol weet natuurlijk alles af van beeldvorming en het afleveren van een professioneel mediaproduct. De foto is door een van zijn (vader’s) professionele teams volledig geënsceneerd. Let maar eens op het grondoppervlak. De vrijwilligers hebben zich precies in het midden van de vrolijke, rijkgekleurde ster gepositioneerd. En de kinderen zijn er vervolgens heen gelokt.

Mag dit? Ja, natuurlijk mag dit. Er wordt waarschijnlijk niet gelogen. Wel wordt er Lees verder

Exterion’s reclamezuil met camera kent geen voordelen die ertoe doen

vidireports_demo_nov_2016_960x720-622x480Vandaag vernam ik voor het eerst over reclamezuilen die een verborgen camera bevatten waarmee wordt geregistreerd hoeveel mensen naar de reclame kijken, ja zelfs naar welk deel ervan, hoe ze erop reageren, wat hun sekse is en ook hun leeftijdscategorie. Het NRC had echter het bericht al op 11 september.

Dit soort binnendringen in onze privacy is al even ongewenst als wat Snapchat en Google Glass probeerden. Daarom ben ik maar weer gaan grasduinen in de artikelen die ik daarover schreef.

Google Glass en Snapchat

Rond 2013 speelde de discussie over Google’s Glass, de bril die in staat is om te filmen en details van die beelden zelfs per direct op internet op te zoeken. Alle kritiek dreigde het Lees verder