Blinde vrouw wordt niet begeleid langs de schappen – Schande, dùs naar de rechter

fonds1818_boodschappenbegeleidingsdienst_4_ehIn De Telegraaf stond vandaag een nieuwsitem over een blinde vrouw die zich in de kou gezet voelde door personeel van Kruidvat. Ze wilde onder begeleiding – ofwel aan de arm – van een personeelslid langs de schappen kunnen gaan om dan ter plekke een product te kunnen betasten en er vragen over te kunnen stellen. Het personeel was wel bereid haar bij het boodschappen doen te helpen, maar niet op deze manier. Als de klant aangaf waar ze naar op zoek was, dan zouden die producten naar de balie worden gebracht alwaar ze dan de producten kon bevoelen en er vragen over kon stellen. De blinde vrouw deed hierover haar beklag bij het hoofdkantoor van Kruidvat. Die nam het op Lees verder

Advertenties

Manifest tegen demoniseren

Beklad

De recente bekladdingen van de voordeur van Thierry Baudet leiden terecht tot grote onrust bij menigeen, niet alleen ter rechterzijde, maar ook wel degelijk ter linkerzijde. Er wordt op gewezen dat zulk ‘ludiek’ geweld mogelijk de opmaat is tot verre van ludiek geweld. Men voorvoelt dat er dan nog makkelijker een ‘lone wolf’ kan opstaan die meent de wereld te moeten redden door iemand als Baudet te vermoorden. Menigeen (echter niet iedereen) beschouwt de bekladdingen als een vrij direct gevolg van demoniseren in de media. Zo werd Baudet in diverse media weggezet als fascist, niet door gekkies, maar door betaalde columnisten en zelfs journalisten. Momenteel is dat even over, want ze roepen nu allemaal in eigen koor dat dit bekladden niet mag, maar binnenkort gaat dat vast weer door. Tegenstanders van Baudet menen dat het demoniseren op zijn minst wederzijds is. Zo beschouwen zij het gebruik van termen als ‘goedmens’ demoniserend en zij wijzen dan op bedreigingen aan het adres van iemand als Silvana Simons.

Dit moeten we zo niet langer willen. Het wordt tijd dat alle media (kranten, tijdschriften, radio, tv, fora, twitter, enzovoort) onderling afspreken het elkaar demoniseren een halt Lees verder

Mogen we wel spreken over cultuurmarxisme?

eu-democracy

Zijn ze hier nou aan het opbouwen of juist aan het afbreken?!

Er is een controverse gaande tussen twee groepen. De ene groep wordt gevormd door de mensen die het opnemen voor de westelijke cultuur. Zij beschuldigen de andere groep ervan die westelijke cultuur te gronde te richten. (Laat ik ze voor nu even cultuurafbraak-critici noemen.) Daarvoor gebruiken ze de term cultuurmarxisme. En die andere groep, die dus wordt beschuldigd, ontkent ten stelligste het bestaansrecht van die term. Beide kampen schromen niet de ander links dan wel rechts te noemen. Ikzelf heb daar toch wat moeite mee en kom daarop nog terug. Omwille van de discussie zal ik die termen links/rechts toch vooralsnog even gebruiken.

Binnen de groep van cultuurafbraak-critici (een subgroep van, naar het schijnt, rechts) wordt de term cultuurmarxisme zonder schroom gehanteerd om bepaalde handelingen Lees verder

Cultuurmarxisme, wat is dat nou? Nou bijvoorbeeld wat Henk Spaan zegt

henk-spaan-onzekerder-eigen-mening-hij-ouder-wordtVandaag even over Henk Spaan, die als bijverdienste elke vrijdagochtend bij De Ochtenden op NPO1 een minuutje los mag gaan. Luister alhier op 30:44, dus om half twaalf. Of lees mijn transcript:

“Traditie en cultuur, ONZE traditie en ONZE cultuur. Daarover hield Sybrand Buma van het CDA de H.J. Schoolezing … Volgens Buma zijn ònze traditie en ònze cultuur héél erg belangrijk. Die moeten we vasthouden. Van de moslims moeten we het niet hebben, zegt hij. Natuurlijk niet. Ik noem de bierfiets. Heeft iemand weleens een moslim op een bierfiets gezien? Nee! Want zij respecteren onze traditie en cultuur niet! Het duo Geer en Goor! Geen moslim die erom kan lachen. … Wat hoort er nog meer bij onze traditie en cultuur. Babi Pangang eten op zondag. … Weer zo’n typisch Nederlands gebruik waar moslims hun neus voor ophalen.”

Wat Spaan hier doet is echt typerend voor het cultuurmarxisme. Buma heeft een lezing gehouden waarin hij ervoor pleit onze traditie en cultuur te koesteren. En hups, wat doet Spaan? Die denkt vlijmscherp te zien wat er mis is met Buma’s pleit, vraagt zich af hoe Lees verder

Cultuurmarxistische kunstenaars willen Witte de With alsnog kielhalen

Witte de WithEr kan weer een feit worden bijgeschreven in het zwartboek over het cultuurmarxisme. Dit keer zijn het kunstenaars die af willen van de naam van hun kunstcentrum: Witte de With. Voor sommigen een zeeheld uit de 17e eeuw, voor anderen een roekeloze plunderaar. En onder de kunstenaars die aan het instituut verbonden zijn is een aantal dat het een roekeloze plunderaar vindt. Dus moet de naam weg, het best haalbare nu de man zelve niet meer echt gekielhaald kan worden. Het lijkt me dat ze dan ook maar uit de wijk moeten vertrekken, want al noem je het instituut naar Mandela, het blijft toch besmet, want het is gehuisvest in de Witte de Withstraat. Of zou de strijd pas begonnen zijn en moeten we ook alle straatnamen gaan opschonen?

Uit de krant begrijp ik dat het gaat om een ‘maatschappijkritisch kunstinstituut’. Het is maar dat u het weet. U heeft meebetaald aan de opleiding van kunstenaars die maatschappijkritiek als centraal thema van hun werk hebben gemaakt. Nu zijn er niet Lees verder

Eis een democratische inborst bij politieke partijen

iedereen akkoordOp de opiniepagina van De Volkskrant, onder de titel “Stel democratische eisen aan politieke partijen“, kregen vandaag Esther Janssen en Martine Beijerman, respectievelijk advocate en wetenschappelijk onderzoekster aan de UvA, de gelegenheid om ons ervan te overtuigen dat een politieke partij ook echte leden moet hebben, wil het mogen meedoen aan verkiezingen. Wat een gotspe. Alsof een eenmanspartij vanzelf tot een dictatuur leidt, mocht het een meerderheid halen, en alleen een ledenpartij een garantie vormt dat de democratie een democratie blijft.

Over interne machtsstrijd en mollen

De praktijk is dat leden van een ledenpartij op allerlei punten een afwijkende mening kunnen hebben en er zodoende altijd sprake is van een machtsstrijd, want er Lees verder

What’s in a name – Over de werknaam en de naam van origine

naambordjesAl sinds 2000 bepleit ik dat de overheid het mensen gaat toestaan een werknaam te kiezen die afwijkt van hun originele naam, als er maar sprake is van een originele naam die ‘onnederlands’ is. Sindsdien heb ik er geregeld in een artikel aandacht aan besteed en nu is het wederom tijd dat te doen. Wie weet wordt er eindelijk een journalist en/of politicus wakker en maakt deze er een heus landelijk thema van. Ooit moet het er toch van komen. Waar het om gaat:

Wat de overheid kan betekenen

In het register van de Burgerlijke Stand staat van ons allen de voor- en achternaam. Voor een deel van ons geldt dat zij een onnederlandse, moeilijk uit te spreken of te schrijven naam hebben. Juist hen zou de overheid de gelegenheid moeten bieden de voor- en achternaam te veranderen naar een in het Nederlands goed klinkende en goed te schrijven naam. Om te voorkomen dat daarmee de originele naam geheel teloor gaat, zou er een extra gegeven moeten worden vastgelegd: de voor- en achternaam van origine.

De naamswijziging betreft dan de ‘werknaam’ al zal er niet als ‘de werknaam’ aan gerefereerd worden, maar gewoon als ‘de naam’. Bedrijven, instellingen en belastingdienst noteren in hun archieven gewoon ‘de naam’ en houden zich verre van ‘de naam van origine’; ze vragen er niet eens naar. En de naam van origine mag gewoon gebruikt blijven worden in informele contacten, bijvoorbeeld in contacten met soortgenoten uit de eigen groep.

Een aangepaste naam bevordert de integratie

De werknaam kan het allochtonen een stuk gemakkelijker maken de werkplek te veroveren die geambieerd wordt. Ook wordt het voor de collega’s een stuk gemakkelijker. “Piet, geef die brief eens even” gaat toch soepeler dan “Dezjoereeff, geef die brief eens even”. Tegelijkertijd maakt het behoud van de naam van origine het de allochtonen een stuk gemakkelijker een zekere binding te houden met hun erfgoed, desnoods tot in vele generaties die nog komen gaan.

In buitenlandse namen komen vaak diacritische of taalspecifieke tekens voor die volkomen vreemd zijn aan het Nederlands. Ik kan me de tijd nog wel herinneren dat kranten die namen aanpasten aan onze taal. Er is echter op zeker moment een omslag gekomen dat hoofdredacties het nodig achtten om die buitenlandse namen niet langer aan te passen. Dat betrof dan niet alleen de uitspraak en schrijfwijze van bijvoorbeeld landen, steden en personen die in het nieuws genoemd werden, maar ook die van geïnterviewde of bekende allochtonen. Waarschijnlijk schuilde achter die omslag een soort politiek correct denken: hier het idee dat je de betreffende persoon omlaag haalt als je de voor- en achternaam “verbrast”. Journalisten werden vanaf dat moment gedwongen om de naam ‘zo correct mogelijk’ op te schrijven. In de hedendaagse krant zal je een verbrassing naar het Nederlands nergens meer aantreffen.

Ik durf te beweren dat dit de integratie van de allochtonen eerder heeft geschaad dan geholpen. Nòg minder dan vòòr de omslag nemen autochtonen de moeite om de naam te onthouden. Immers, het uitspreken is al een gedoe, laat staan het opslaan in het geheugen. Ook zal de autochtoon het volledig uitspreken zoveel mogelijk proberen te voorkomen. Immers, zo verklein je de kans de les te worden gelezen omdat je de naam ‘fout’ uitspreekt en dus naar het oordeel van de politiek correcten geen respect betoont.

Aanpassing is ook hier alle eeuwen normaal geweest

Ik wil eraan herinneren dat bijvoorbeeld de joden die in de loop van de eeuwen uit Oost-Europa naar het westen kwamen hun naam aanpasten. In de V.S. is het nog steeds de bedoeling dat nieuwe staatsburgers bereid zijn hun voor- en achternaam toch wel minstens iets aan te passen, mocht men dat nuttig voor de integratie achten. In Nederland was trouwens bij de door Lodewijk Napoleon verordonneerde volkstellingen, aan het begin van de 19e eeuw, iedere burger verplicht om een voor- en achternaam aan te nemen die voor de overheid acceptabel was. Sommigen hadden al een acceptabele naam, maar anderen in het geheel niet. De gekste namen ontstonden toen, bijvoorbeeld omdat degene om wie het ging gewoon dronken was of uit obstinaatheid maar wat bedacht. Anderen noemden gewoon hun beroep. Ook onze familienaam raakte toen verbasterd; een verbastering waarvoor ik eigenlijk wel waardering kon hebben.

Allochtonen die, ondanks het aanbod van de Naam van Origine, niet bereid zijn de werknaam naar het Nederlands aan te passen moeten zich afvragen waarom ze per sé in Nederland willen wonen.

 

Over de cultuurmarxistische drijfveren van links

Cultuurmarxisme. Gramsci. Counterculture. NewLeft. Zomaar wat termen die gebruikt werden in het debat dat bij Buitenhof (presentator: Paul Witteman!) plaatsvond tussen Sid Lukkassen en ene Casper Thomas, journalist bij De Groene Amsterdammer. Wie het debat niet heeft gezien, kan dat nu alsnog even doen. Daarna praten we verder…

Buitenhof cultuurmarxisme

Cultuurmarxisme is geen makkelijke kost

Ik moet toegeven dat het verhaal van Lukkassen geen makkelijke kost was. Het was zelfs zulke taaie kost dat menig ongeïnteresseerde vast en zeker de conclusie trok dat ‘ie maar wat uit zijn nek zat te lullen. Hetzelfde verwijt hadden ze ook zijn opponent kunnen maken, maar die kwam er in elk geval bij Joop.nl buitengewoon goed van af. Die had zelfs glorieus het debat/duel gewonnen en de “extreemrechtse complottheorie volledig afgeserveerd“, althans volgens Joop.nl dus. Ik zie dat volstrekt anders, uiteraard.

Die Thomas had overigens wèl een vrij consistent verhaal, waarmee ik dus niet zeg dat Lees verder

Wat we verstaan onder ‘alternatieve feiten’

In de voorgaande drie artikelen ging het over nepnieuws, alternatief nieuws en alternatieve media. Er werd al even gerefereerd aan de sinds begin dit jaar veelbespoken term ‘alternatief feit’. Heeft die term bestaansrecht?

“Alternative facts are not facts, they’re falsehoods”

Vlak na de inauguratie van Trump kwam de kersverse woordvoerder Sean Spicer (het was zijn allereerste optreden) met een uitspraak die volgens de media onwaar was. Een andere vertegenwoordiger van Trump, Kellyanne Conway, verklaarde daarna tegen journalisten dat die uitspraak gestoeld was op alternatieve feiten. Een invloedrijke journalist onderbrak haar: “Wait a minute. Alternative facts? … Alternative facts are not facts. They’re falsehoods.” Met name de massamedia pikten dit direct op en besteedden er heel veel aandacht aan in opiniestukken. Verreweg de meeste van die opinies kunnen worden gezien als een onderschrijving van de stelling dat alternatieve feiten helemaal geen feiten zijn, maar gewoonweg leugens. Nou, dan zal dat wel kloppen, toch?

Synoniemen van alternatief

Misschien, maar misschien ook niet. Het valt weliswaar niet mee om op het internet opiniestukken te vinden die het opnemen voor Conway. Ook de uitleg van Wikipedia loopt niet over van begrip voor haar ondanks dat Wikipedia uit principe probeert neutraal te blijven. Maar wie stug blijft doorzoeken komt toch uiteindelijk wel terecht bij opiniestukken waarin wordt uitgelegd hoe Conway het eigenlijk had bedoeld. Daaruit komt een beeld naar voren dat je hooguit kan doen twijfelen of ze wel het woord ‘alternatief’ had moeten gebruiken. Ze had er wellicht beter aan gedaan – d.w.z. ze had wellicht minder weerstand opgeroepen – als ze had gesproken over ‘andere feiten’ of over ‘een alternatieve uitleg van de feiten’. Kijken we op internet naar synoniemen van ‘alternatief’ dan blijkt dat ‘anders’ er ook bij staat. Een purist zou kunnen stellen dat dit geen echt synoniem is, maar het staat er wèl bij.

Juristentaal

Ook wordt erop gewezen dat de term ‘alternative facts’ binnen de wereld van de (Amerikaanse) juristen niet ongewoon is. Er wordt dan ‘andere feiten’ en ‘andere uitleg van feiten’ mee bedoeld en advocaten maken daarvan uiteraard heel veel gebruik. De aanklager zal wijzen op belastende feiten, de verdediger op ontlastende feiten. Maar ook zal de verdediger proberen om de door de aanklager ingebrachte feiten alternatief te verklaren. Bedenk dat Kellyanne Conway uit precies die wereld komt en misschien valt dan het kwartje.

Semantiek

Onze taal is vergeven van de termen die op de keper beschouwd best merkwaardig genoemd mogen worden. Ik doel dan op termen die meervoudig uitgelegd kunnen worden en desondanks slechts enkelvoudig uitgelegd worden. Het zijn woorden waar puristen én autisten dan moeite mee hebben terwijl de rest van het volk gewoon de alom geaccepteerde uitleg gebruikt zonder ook maar enige twijfel. Laat ik dicht bij huis blijven en als voorbeeld de term ‘alternatieve media’ gebruiken; er zijn meerdere manieren om alternatief uit te leggen en toch wordt van al die manieren er maar eentje gebruikt, in elk geval binnen een subculturele groep. Of neem de term ‘alternatieve geneeswijzen’. Dat zou kunnen worden uitgelegd als had men de vrijheid te kiezen tussen diverse geneeswijzen, maar de wijd en zijd gebruikte definitie ervan is dat het dan gaat om een behoorlijk andere manier van denken over geneeskunde. ‘Alternatieve’ is dan feitelijk een afkorting die iedereen genoeg zegt. In de taalwetenschap valt dit onder de semantiek, ofwel de betekenisleer.

Hoogstwaarschijnlijk gaat ‘alternatieve feiten’ behoren tot het rijtje meervoudig uitlegbare termen waarvan één uitleg toch in de praktijk van alledag is gaan heersen. En dat zal zo goed als zeker de uitleg gaan zijn die de journalist muntte: Alternatieve feiten zijn geen feiten, maar leugens. 

Andere feiten

Degenen die wèl de uitleg begrepen die Conway echt op het oog had, doen er goed aan de realiteit onder ogen te zien en zich daarbij neer te leggen. Beter dan stug blijven vasthouden aan het gebruiken van de term ‘alternatieve feiten’ kunnen zij zich gezamenlijk richten op gebruik van de termen ‘ander feit’ en ‘andere uitleg van het feit’.

Wat is het nou echt

Een definitie van alternatief nieuws

Twee artikelen geleden vroeg ik of een bepaald, daar weergegeven, artikel nepnieuws was. Eén artikel geleden gaf ik het antwoord: Nee. Het was gebaseerd op cijfers van het CBS. Maar was het dan misschien alternatief nieuws, zo vroeg ik. Het antwoord daarop is ingewikkelder.

Zoek op het internet naar een definitie van ‘alternatief nieuws’ en je vindt deze nergens. Wel vind je uitgelegd wat alternatieve media zijn en ook dat er een nieuw type feit is bijgekomen sinds Trump’s inauguratie: het alternatieve feit. Misschien had ik eerst moeten uitleggen wat ik hier versta onder alternatief nieuws.

Wat is alternatief nieuws

Alternatief nieuws is de weergave van het nieuws door alternatieve media. Media zijn alternatief als deze zich in hun manier van verslaggeving van het nieuws zeer bewust keren tegen de manier van mainstream media (MSM). Zij keren zich zeer bewust Lees verder