Schop Turkije uit de NAVO als het zo doorgaat!

TURKEY-PARLIAMENT-Erdogan en zijn AKP zijn gewoon bezig met een coup en je zou hopen dat er, net als in Egypte gebeurde, door het leger werd ingegrepen. Dat dit vooralsnog niet gebeurt wil niet zeggen dat wij hier in Europa alles wat daar gebeurt dus maar moeten laten gebeuren, alsof onze neus bloedt, alsof het onze zaken niet zijn, alsof we ons uit principe niet mogen bemoeien met de interne aangelegenheden van een ander land. Natuurlijk moet Europa zich erover uitspreken en als de rest van Europa dat niet wil, dan moet Nederland dat maar doen.

We moeten Turkije nù vertellen dat de manier waarop er gereageerd is op de zogenaamde coup de wàre coup is, dat dit Turkije zodoende niet binnen de NAVO past, dat we ons niet langer gebonden voelen het te helpen als het wordt aangevallen, dat het de Koerden met rust moet laten, dat het de Gulenisten niet op deze wijze moet bestrijden.

En als de Turken weer willen worden opgenomen in de NAVO-familie, dan zullen ze democratisch gekozen burgemeesters moeten respecteren, dan moeten ze alle aanvallen op de Koerden onmiddelijk staken, dan moeten ze de AKP-sympathisanten in eigen land en in onze landen op het hart drukken te stoppen met de jacht op Gulenisten, dan moeten ze al die ontslagen rechters, leraren en ambtenaren weer herinstalleren.

Bovenop het dreigement (ja, dreigement) dat het uit de NAVO wordt gegooid, zal er een reeks andere maatregelen moeten worden genomen. Turken worden Europa/Nederland niet meer binnengelaten, ook niet met visum. Handel met Turkije wordt verboden,  Militaire middelen worden niet langer verkocht  aan Turkije. Uitwisselingsprogramma’s worden gestopt. Turkse studenten moeten per omgaande terug naar Turkije. Hier woonachtige Turken zal het worden verboden hun door het thuisland geïnspireerde aspiraties hier in het openbaar te uiten.

Mochten andere met ons bevriende landen, waaronder zeker ook de VS, aan de coup géén consequenties verbinden en de banden met Turkije gewoon voortzetten alsof er niets is gebeurd, dan zal Europa/Nederland zich daarvan moeten distantiëren en dat land, dus inclusief de VS, er hevig op moeten bekritiseren.

Vind je bovenstaande niet realistisch? Geloof je meer in Realpolitik? Vind je dat we in zo’n fase met diplomatie meer bereiken? Of sluit je zelfs niet uit dat Erdogan eigenlijk gelijk heeft en mag je zijn daadkracht wel? In al die gevallen betwijfel ik je democratisch gehalte. Je belijdt het met de mond en daar blijft het bij. Je laat het zonder enig protest zomaar gebeuren dat elders de democratie om zeep wordt geholpen. Ataturk bouwde de democratie daar met veel moeite op, waardoor Turkije in het Westen weer wat krediet kreeg, zoveel zelfs dat het lid van de NAVO mocht worden. Die democratie wordt daar nu in slechts enkele jaren volledig afgebroken. En JIJ laat dat gebeuren? Dan zullen we het van jou niet moeten hebben als in Nederland de nood aan de man is. Wat nu als hier te lande een Erdogan-type minister-president wordt, die elke tegenwerking ziet als een complot tegen hem en daarom steeds meer macht naar zichzelf en de zijnen toetrekt? Er zal een moment komen dat buitengeslotenen de wapens tegen hem opnemen, en terecht! Maar jij zal dan aan de verkeerde kant van de lijn staan, zo vrees ik.

Terug naar Turkije: Het is wachten op de aanslag op Erdogan. En sorry mensen, maar ik ga dan niet net doen alsof ik geschokt ben om zo’n aanval op de democratie. Wie zoveel mensen en specifieke groepen tot buitenstaanders, tot outlaws, in de eigen maatschappij maakt en hen de democratische middelen ontneemt om hun standpunten zelfs maar kenbaar te maken, laat staan te trachten te verwezenlijken, vraagt er gewoon om.

Herken jij de dictator in wording?

image012

Wanneer is iemand een dictator? Pas sinds zeer kort stel ik me deze vraag écht. Dat komt, vroeger vertelden de media mij òf iemand een dictator was. Wel zo makkelijk natuurlijk. Ik had al eerder geleerd dat dictators heel erg zijn, dus zo’n kranten- of televisiebericht was goed voor de vorming van mijn mening over de wereld. Meepraten over alle politieke ellende in de wereld werd een eitje. We waren het allemaal misschien niet totaal eens met elkaar, maar grosso modo wisten we wie dictator was of niet, want ook onze eigen krant had dat woord al of niet gebruikt. En ook wisten we dat we het hier in het westen eigenlijk heel goed getroffen hadden, want, hier inderdaad geen dictator aan het roer, maar, links of rechts, toch een echte democraat!

Ja, die goeie oude tijd toch… Ho, wacht eens even! De media gebruiken nog steeds zulke woorden, hoor. Let maar eens op hoe ze ons ermee om de oren slaan. Dictator Zus en dictator Zo. Het is maar dat je weet wie we dictator moeten noemen. Nog steeds dus wel zo helder.

Was het maar zo helder. De waarheid is dat diezelfde media allerhande leiders géén dictator noemen terwijl hun handelen wel degelijk de (eerste) symptomen ervan laten zien. Of eigenlijk, er lijkt geen journalist het lef te hebben als eerste een leider dictatorschap aan te rekenen. Nee, eerst moet er een grote en relevante hoeveelheid politici zijn die dat woord wel al heeft durven gebruiken. Pas dan durft ook de journalist dat woord te gebruiken. Daarna is het niet meer te stuiten en raakt zo’n leider niet meer van dat stempel af. Eens een dictator, altijd een dictator, zal ik maar zeggen. En dat oordeel is terecht, zullen velen zeggen, want dictatorschap zit ‘m in de persoonlijkheidsstructuur. Je bent dictatoriaal aangelegd of je bent dat niet.

Hebben zij gelijk? Ik durf dat te betwijfelen. Ik geloof eerder in de theorie (theorie?) dat je steeds meer kenmerken van een dictator ontwikkelt naarmate je langer aan de macht bent en de daarbij horende ‘rechten’ je zodanig bevallen dat je gaat opzien tegen de tijd dat je weer van die macht afscheid hebt moeten nemen. In een desperate (desperaat?) poging dat afscheid af te stellen, neem je meer en meer afstand van morele en ethische principes die zich niet verdragen met dictatuur. Dat afstand nemen is uiteindelijk een kwestie van rationaliseren. Het doet er niet toe of je van rechts kwam of van links, van gelovige huize of puur atheïstische. Er is altijd wel een draai te geven aan je standpunten. Naar het volk zal altijd de redenering gebruikt worden dat ‘de opdracht’ die ‘het volk’ jou gaf nog steeds niet bereikt is en dat je daarvoor meer tijd nodig hebt. Sterker, dat je ook echt meer machtsmiddelen bevoegdheden nodig hebt, omdat er zoveel kritiek subversieve sabotage door de andere polititieke partijen vijanden van je kiezersvolk het volk plaatsvindt. En misschien wel omdat ook de leider zelf deze verandering maar geleidelijk ondergaat, wordt de ontwikkeling richting dictatuur door slechts weinigen waargenomen, laat staan zo benoemd. Een ontwikkeling die overigens onontkoombaar is, want de leider is nu eenmaal als de dood voor het opgeven van alle voordelen die aan het hebben van macht vastzitten. Ja, er is wel aan te ontkomen, maar dat vereist altijd (altijd!) ingrijpen van buiten de muren van ‘het paleis’.

Nu is even de kritische vraag aan jou: Zie jij het op tijd, dus al in een vroeg stadium, gebeuren? En wat denk je dan over mensen die met meer dan een braaf bord de straat op gaan, mogelijk een coup proberen of zelfs die leider proberen te doden?