Samsom gaat met oogkleppen op voor zijn utopie

samsomIk hoor het Diederik Samsom nòg zeggen, net nadat hij wederom de verkiezingen had verloren: “Onze strijd gaat door … met nòg meer inzet”. Ongelooflijk, je bent afgestraft door een hele hoop mensen die een vorige keer toch nog op je stemden, maar nu echt afhaakten, en toch zeg je dat je op dezelfde weg doorgaat en dat je daarbij nòg meer zal strijden dan je al deed. Kortom, Samsom had absoluut niet door dat ‘de kiezer’ wil dat hij een nogal andere weg ingaat. En diegenen binnen de PvdA die dat wèl doorhebben, hebben schijnbaar niets in te brengen. Nee, Samsom gaat nòg harder het gevecht aan.

Nou, dat hebben we geweten. Bed, bad en brood moest en zou er komen voor de uitgeprocedeerde asielzoekers ongedocumenteerden asielzoekers. Hij had zich dat gevecht echt beter kunnen besparen; er is werkelijk niks fundamenteels binnengesleept door de PvdA, ondanks wekenlang polderen tot in de nachtelijke uurtjes. Het was hooguit een Pyrrus overwinning, zonde van zijn energie. Gisteren kwamen de uitgeprocedeerde asielzoekers en hun beschermengelen al hun beklag doen bij het partijbureau, vandaag viel werkelijk de hele oppositie over het akkoord heen. Nou ja, daar is het oppositie voor natuurlijk. Maar dat er gisteren bij de burelen werd gedemonstreerd was toch wel kras, zeker gezien hoe dat ging. Hans Spekman – bij uitstek Samsom’s maatje die hem in het zadel houdt – kon niet eens het woord nemen; hij werd telkens uitgejoeld en zonder enig respect behandeld door omstanders. Nu is Spekman zelf niet het type dat met alle egards wil worden behandeld; daarvoor is hij tezeer een kind uit het gewone volk. Maar de onbeschofte behandeling die hem ten deel viel is toch wel weer wat anders. Als ik hem was, zou ik denken “stank voor dank” en “parels voor de zwijnen”. Ik zou er acuut conservatief, liberaal, rechts van worden. Wat heet, ik zou dictatoriale neigingen ontwikkelen en al dat schorem meteen laten oppakken en verbannen, naar een of ander met prikkeldraad afgesloten poldertje waar het flink drassig is en niemand komt, zelfs niet als toerist, zo lelijk en guur is het daar.

Maar inderdaad, ik ben Spekman niet en ook niet Samsom. Anderzijds, ik weet ook zeker dat die bejegening mij niet zou overkomen. Het gaat om begrijpen wat het volk bezighoudt en daar ook nog eens het nodige begrip voor opbrengen. Dan ga je natuurlijk niet die strijd met, in dit geval, de VVD aan en krijg je ook niet die asielzoekers die jou als hun laatste hoop zagen op je dak. Je mag van deze politici verwachten dat ze heel goed geïnformeerd zijn over wat er speelt onder het volk. Bovendien heeft zeker de PvdA een hele horde rechterhanden (linker?) die als taak hebben kritisch te kijken naar het handelen van de zichtbare politici en hen bij te sturen. Toch helpt het allemaal niet; mensen als Samsom blijven er doof voor en gaan met oogkleppen op voor hun eigen utopie. Nog even en de enige resterende leden van de PvdA zijn inderdaad diegenen die precies dezelfde utopie nastreven als Samsom. En inderdaad zal dan blijken dat de PvdA een uiterst stabiele partij zonder enig intern conflict is. Samsom, zet ‘m op, ga er voor, je bent er bijna, nu niet op het laatste moment alsnog opzij gaan kijken, je utopisch vergezicht voor de PvdA is nu echt in zicht; niet opgeven vlak voor het binnenvaren van die haven. De woeste zee is bijna achter je.

Advertenties

Deplorabele PvdA misschien de schuld van Niet Nix

Diederik Samson maakt zich zorgen om zijn partij, de PvdA. De partij verkeert zelfs in een “deplorabele staat” en de fractievoorzitter Mariëtte Hamer zou te licht voor die klus zijn. Mede aanleiding is dat uit een peiling blijkt dat de partij momenteel nog slechts 13-14 zetels overhoudt. De andere partijgenoten vallen nu over hem heen. Met dat soort uitspraken creëert hij, volgens hen, alleen maar nòg meer ellende. Bovendien vinden zij eendrachtig dat de partij wèl een helder en consistent partijprogramma heeft.

Hoe zit dat nou eigenlijk met die 13-14 zetels? Stel nou eens dat het inderdaad zo is dat de partij een helder en consistent programma heeft, en dat ook nog waarmaakt. Hoe kan het dan zo zijn dat zich dat niet vertaalt in een hoger aantal zetels? Ikzelf trek een heel simpele conclusie:

Dàt programma wordt door hooguit 10 procent van de stemgerechtigden goed genoeg bevonden. Meer aanhang kent dat programma niet. Punt.

Maar hoe kan dat nou? De partij regeert momenteel dankzij 33 zetels, ofwel 22 procent van de stemmers. Het heeft er alle schijn van dat sinds de vorige verkiezingen een van de bloedgroepen binnen de partij een strijd in zijn voordeel heeft beslecht en dat veel van degenen die deze strijd verloren hebben de partij de rug hebben toegekeerd, wat zeker geldt voor hun achterban.

Zo bezien is ook Diederik Samson eentje uit de bloedgroep die heeft ‘gewonnen’. Immers, anders was hij wel eerder afgetaaid. En zo bezien is zijn kritiek er eentje van binnenuit die groep. Het zou getuigen van het maken van een analysefout als Samson nu wordt gezien als eentje uit het kamp dat die strijd heeft ‘verloren’, een foute conclusie die makkelijk gemaakt kan worden omdat hij vorig jaar de strijd om het fractievoorzitterschap nipt van Mariëtte Hamer verloor. Samson behoort overigens tot de groep die eind jaren negentig bekend werd als de groep Niet Nix. Van deze in 1999 opgeheven groep berichtte de Volkskrant al in 2003 dat de mensen uit die groep achter de schermen de nodige invloed blijken te hebben behouden. Wat mij betreft mag best weleens onderzocht worden of de bloedgroep die het momenteel nog voor het zeggen heeft (en wat mij betreft ook verantwoordelijk is voor de teloorgang) in bijzondere mate beïnvloed is door Niet Nix. Wanneer dat het geval is,dan moeten we constateren dat de Niet-Nixers er volgens velen nu naast zitten. En mogelijk zaten zij er destijds al naast. Dat vond in elk geval Bart Tromp wel al destijds.