Socialisten aller landen, verzet de bakens!

We schreven 2017 en de socialistische ideologie bleek uiteindelijk toch gestoeld op een foute aanname: Dat alle socialisten alle lasten en lusten eerlijk met iedereen willen delen.

Ja, dat wilden ‘socialisten’ wel, zolang ze zelf aan de verkeerde kant van de verdeling stonden. En ja, dat wilden ook wel sommigen die aan de goede kant van de verdeling stonden. Met name die laatsten geloofden oprecht in dat idee. Niet helemaal onlogisch dat juist uit die kring nogal wat socialistisch kader werd geworven. Het waren de ware gelovigen in het socialisme.

Tot ver in de twintigste eeuw was de groep die aan de verkeerde kant van de verdeling Lees verder

Advertenties

Wie is bereid tot onderhandelen over een onsje racisme?

feyenoord wordt kampioen

Feyenoord wordt kampioen en het wordt ze gegund.

In Nederland krijgen Geert Wilders’ aanhangers geen deel van de taart en straks ook die van Marine Le Pen niet. Ondanks een ruim percentage aanhang zorgt het resterende meerderheidspercentage van de aanhang van andere partijen ervoor dat het ruime percentage toch niet leidt tot ook maar enige regeringsinvloed. Dat kan niet anders dan fout aflopen, op den duur. Zo betoogt ook Martin Sommer.

Aflossing van de wacht

In de tweede ronde van de presidentsverkiezingen gaan gezworen opponenten van Lees verder

Het Europees Hof steunt bedrijf dat neutraliteit wil, maar gaat lang niet ver genoeg

DISCLAMIER – LET OP! DIT IS EEN ESSAY OMWILLE VAN DISCUSSIE!

Een bedrijf mag onder voorwaarden van een werknemer vragen geen hoofddoek te dragen, zo besliste het Europees Hof van Justitie afgelopen dinsdag.

De zaak was aangespannen door de Belgische moslima Samira Achbita. Zij werkte al een aantal jaar als receptioniste bij een bedrijf en begon toen opeens een hoofddoek te dragen. Omdat zij niet inging op aanwijzingen om de hoofddoek weer af te doen, werd zij ontslagen. Het bedrijf wilde niet dat het personeel ‘religieuze, politieke of filosofische tekenen’ zichtbaar uitdraagt.

albert_heijn

Klik op deze foto om te lezen hoe de Belgsiche regering halverwege 2016 over de door Samira aangespannen zaak dacht. De regering vond het een geval van directe discriminatie en zal nu dus wel ontevreden zijn met de uitspraak.

Wel stelde het Hof dat zo’n aanwijzing vereist dat de werknemer er vooraf mee heeft ingestemd, waarbij een mondelinge of terloopse instemming onvoldoende is. Dit impliceert dat een bedrijf op de proppen zal moeten komen met een te ondertekenen verklaring. Een bedrijfsreglement waarnaar wordt verwezen in het arbeidscontract is ook voldoende.

Deze uitspraak lijkt winst voor wie iets tegen bijvoorbeeld hoofddoeken op de werkvloer heeft, maar helaas mag de uitspraak niet op die manier worden uitgelegd. Het mag alleen als er door het bedrijf neutraliteit mee wordt beoogd en dat het dus ook geldt voor uitingen van andere religies en zelfs politieke standpunten, ideologieën of filosofieën. Daarmee is de uitspraak alsnog een waardeloze geworden in de ogen van degenen die hun werkvloer willen vrijwaren van specifieke personen die specifieke standpunten uitdragen.

Neutraliteit

Jeroen Temperman, hoofddocent internationaal publiekrecht aan de Erasmus Universiteit, vindt het een ‘verstrekkend arrest’. Hij wijst erop dat het Hof het neutraliteitsideaal van de staat toepast op bedrijven. “Dat de staat een neutraal en seculier imago nastreeft voor publieke functies zoals rechters valt te rechtvaardigen. Maar dat het Hof dit neutraliteitsideaal oprekt naar de private sector lijkt me onwenselijk. We leven in een pluralistische samenleving, waarin het logisch is dat een bedrijf de maatschappij weerspiegelt.” Dit lijkt me toch echt een denkfout van de beste man, universitair of niet, deskundige of niet. Wat is er logisch aan dat we de overheid verplichten neutraliteit na te leven en de bedrijven verplichten neutraliteit juist na te laten? De vraag stellen lijkt me hem beantwoorden. Als een bedrijf neutraliteit wenst uit te stralen, dan moet het bedrijf daartoe in staat worden gesteld. Als dat betekent dat sommige mensen zich daarna niet meer vrij voelen om er te solliciteren, is dat een probleem van die mensen, niet van het bedrijf.

Weren van zekere religies of ideologieën

Maar ik zou het verder willen doortrekken. Ik vind dat elk bedrijf, groot én klein, het recht heeft om een niet-neutraal personeelsbestand na te streven. Ik vind dat het een bedrijf, groot of klein, vrij staat om reeds in de personeelsadvertentie aan te geven dat het geen sollicitaties in behandeling neemt die getuigen van een zekere en openlijk uitgedragen religie of ideologie.

\Let op, ik pleit hier dus niet voor racisme of discriminatie inzake eigenschappen waaraan het individu niets kan doen. Huidskleur, afkomst, sekse en – wat mij betreft – seksuele geaardheid zijn zulke eigenschappen. De keuze voor een zekere religie of ideologie is wel vrijwillig gemaakt, al besef ik dat het moeilijk kan liggen als je in een zekere gemeenschap bent geboren en opgegroeid en de sociale druk in die gemeenschap zo enorm groot is dat het in de praktijk niet of amper lukt je te onttrekken aan de religie en/of ideologie van die gemeenschap. Kortom, er is een grijs gebied tussen voldongen en niet te veranderen eigenschappen enerzijds en vrijwillige keuzes anderzijds.

Zeker voor de eigenaar van een klein bedrijf kan het heel moeilijk liggen om personeel te hebben dat een religie of ideologie uitdraagt waar die eigenaar juist van gruwelt.

Berufsverbote

Ik besef dat dit kan neerkomen op Berufsverboten op microschaal en dat het zich ook kan keren tegen bijvoorbeeld mijzelf; mijn werkgever zou kunnen betogen dat het van mij af wil vanwege mijn politieke voorkeur.

Om het weren van mensen niet al te gemakkelijk te maken, moeten er wel aanvullende regels zijn. Ten eerste moet het gaan om openlijke uitingen van zo’n religie of ideologie. Hierboven onderstreepte ik die voorwaarde al, door het te hebben over ‘openlijk uitdragen’. Ten tweede moet er toch wel enige relatie bestaan met de aard van de werkzaamheden. De werkgever zal dus wel degelijk moeten beargumenteren wat er dan wel zo problematisch aan dat openlijk uitdragen is. De huidige wet biedt al enige ruimte om bij het werven van personeel te ‘discrimineren’. Maar in tegenstelling tot wat de wet nu op dat punt aan mogelijkheden biedt, vind ik ook het argument dat het de eendracht onder het personeel raakt een geldige.

Judenrein

Dit alles gezegd hebbende wil ik ook de kanttekening plaatsen dat bedrijven, groot én klein, er dan wel open over moeten zijn en niet slechts naar wie er expliciet een vraag over stelt. Stel je hebt een banketbakkerszaak en je wilt echt geen hoofddoekjes bij je personeel zien, dan verwacht ik wel dat dit openlijk wordt toegegeven. Nu zal menigeen meteen het schrikbeeld voor zich zien opdoemen van winkels die “Judenrein” op een bordje hadden. Bedenk echter dat je er ten eerste niets aan kan doen jood te zijn, dus dat zoiets verboden is en blijft, en dat het ten tweede alleen mag gaan om het openlijk uitdragen. Dus als er al een bordje is, dan zal daar hooguit mogen staan dat er met het joodse personeel is afgesproken dat er geen keppeltjes worden gedragen. Wat ideologie betreft is een openlijke verklaring iets lastiger. Er is immers een wet op de privacy. Het lijkt me niet logisch dat er bordjes verschijnen met de tekst dat het pvv-personeel in de winkel niet zal praten over politieke onderwerpen. En tenslotte kan een restrictief personeelsbeleid zich ook juist keren tégen het bedrijf, groot of klein. Ondernemers zijn uiteraard gebrand op klanten en zullen zich wel twee keer bedenken alvorens te kiezen voor een restrictief personeelsbeleid.

Niet mee eens? Reageer maar. Juist wel mee eens? Betuig maar je steun. Gaat het je nog lang niet ver genoeg? Schrijf maar op in je reactie.

Wie zijn de fascisten van morgen?

WINWORD 27-11-2016 , 00:52:37 Document2 - WordDe fascisten van de toekomst zullen anti-fascisten genoemd worden” of “De fascisten van de toekomst zullen zichzelf anti-fascisten noemen” of “De anti-fascisten zullen de fascisten van de toekomst zijn”. Zeg het maar, welke van de drie is de ware door Winston Churchill gemaakte quote? Het antwoord zal je verbazen: geen van deze drie. Churchill heeft het nooit gezegd, althans er is geen enkel bewijs gevonden, althans dat wordt op meerdere plekken op internet verkondigd, waarbij het wel opvalt dat het gros van die plekken verwijst naar dezelfde bron.

Goed, laten we er maar vanuit gaan dat hij het inderdaad nooit gezegd heeft. Dat is dan wel engszins jammer voor al diegenen die deze quote graag aanhalen wanneer ze weer eens een pestpokkehekelgevoel voelen opkomen over, eigenlijk zonder uitzondering linkse, mensen die een pestpokkehekel hebben aan “fascisten”. Ja, fascisten staat daar bewust tussen haakjes, want zij noemen die mensen fascisten, maar het valt nog maar te bezien of die zeer zwaar beladen term objectief beschouwd terecht was.

Het idee achter de quote zou zijn dat groepen met een fascistisch ideeëngoed sinds WOII wel uitkijken openlijk zichzelf fascistisch te noemen – al was het alleen al omdat ze direct verboden zouden worden – en zich daarom heel anders zullen noemen en zelfs zullen verklaren tégen fascisme te zijn. Met andere woorden, geloof bijvoorbeeld Wilders en Pegida vooral niet op hun woord dat zij tegen het fascisme zijn. Het zijn fascistenwolven in schaapskleren, zo is de les die met name ‘anti-fascistisch links’ ervan maakt.

Maar degenen die de quote het vaakst aanhalen zijn dus degenen die door ‘anti-fascistisch links’ worden beschuldigd van fascisme en zij bedoelen er juist mee dat uitgerekend dat ‘anti-fascistisch links’ – bijv. de AFA (Anti-Fascistische Aktie) – de èchte fascisten van deze tijd zijn. Zij wijzen dan op een aantal kenmerken die je ook in de beschrijving van fascisme ziet voorkomen, zoals de toepassing van geweld tegen ‘de fascist’, ‘de fascist’ het recht op een eigen mening willen ontzeggen en het aandringen op het verbieden van partijen als de PVV en groepen als Pegida.

Voor beide kanten is het een uitgemaakte zaak dat ze zelf het helemaal juist zien en de andere kant het volkomen onjuist ziet. Op dat punt kunnen ze elkaar dus de hand schudden. Ook kunnen ze elkaar de hand schudden waar het gaat om het beeld dat ze hebben van de vijand, namelijk dat het gaat om duivelse types die nergens voor terugdeinzen en waarmee nog niet eens één minuut normaal te praten valt.

Zoals ik het tot nu toe opschreef én indien je meent bij geen van beide groepen te horen, ben je nu waarschijnlijk tot de gedachte gekomen dat de waarheid wellicht ergens in het midden ligt. Ik ga dat niet tegenspreken, althans niet helemaal. Toch is het elke keer weer iets om opnieuw te toetsen. Het zou zomaar kunnen dat een van beide kampen het in een voorkomend geval helemaal bij het juiste eind heeft of er totaal naast zit of het toch wel een beetje goed ziet. Probleem is dat degene die van fascisme beschuldigd is, niet per se zelf beseft dat er inderdaad fascisme op de loer ligt. Ja, zelfs mag je stellen dat de ‘anti-fascist’ die van fascisme beticht wordt inderdaad op de loer liggend fascisme uitdraagt. Immers, ik wees al op een paar facetten van fascisme die door bjjv. de AFA wel heel fanatiek worden uitgedragen in hun activisme.

Fascisme dat op de loer ligt… Een voorbeeld? Vraag iemand naar oplossingen voor het islamvraagstuk. Als die persoon antwoordt dat alle islamitische scholen en moskeeën gesloten moeten worden, dan is het verleidelijk om die persoon tegen te werpen dat dit geen oplossing is omdat zeker het verbieden van die godsdienst tegen de grondwet ingaat.  Als die persoon daarop antwoordt dat dit toch gedaan moet worden en dat hij hoopt dat Geert Wilders daarvoor gaat zorgen, dan wordt al snel geredeneerd dat dit dus nooit langs democratische weg besloten kàn worden (tweederde meerderheid nodig, enzo) en dat het slechts in een fascistoïde land echt werkelijkheid kan worden. Ergo, dat deze persoon en ook Wilders, mocht die idem daarover denken, dùs fascisme goedpraten, dus fascistisch zijn, dus fascisten zijn.

En ja, het zou inderdaad zo kunnen zijn dat die persoon weinig tot niets op heeft met democratie en het liefst ziet gaan gebeuren dat een groep de macht grijpt of na een democratische superwinst snel de grondwet uitholt ten faveure van het fascistisch ideeëngoed. Maar nee, het zou evengoed zo kunnen zijn dat die persoon echt meent dat het langs echt democratische weg geregeld kan worden. Die persoon zal zich hogelijk beledigd, onbegrepen en miskend voelen dra hij beschuldigd wordt van fascisme, en niet ten onrechte. Eventueel zou het fascisme-verwijt kunnen worden omgebogen tot de kritiek dat hij in zijn naïviteit achter echte fascisten aanhobbelt zonder dat door te hebben. Maar ook dat hoeft niet zo te zijn. Pegida is een voorbeeld van een organisatie die er alles aan doet om gezworen fascisten zo snel mogelijk weer te lozen zodra ze zich aanmelden.

Overigens is het volgende een interessante vraag: Is een idee fascistisch of is de weg ernaartoe fascistisch. Toegepast op bovenstaande voorbeeld zou dan de vraag zijn of het willen verbieden van moskeeën fascistisch is, los van de manier waarop daartoe besloten wordt. Ikzelf denk van niet. Ik zie vooral de voorgestane, te bewandelen weg naar zo’n besluit als al of niet fascistisch. Dus als er langs echt democratische weg tot zo’n verbod besloten is, dan was het geen fascisme, maar gewoon democratie. Daar wil ik wel bij aantekenen dat ik me van sommige ideeën niet kan voorstellen dat ze in een echte democratie ooit zouden kunnen worden ingevoerd. Mocht het bijvoorbeeld binnen afzienbare tijd zover komen dat in Nederland wordt besloten dat computers de rechter gaan vervangen, dan kan het haast niet anders of er werd onder het mom van democratie gemeen spel gespeeld door lui die denken het allemaal beter te weten en eigenlijk geen flikker geven om de mening en het oordeelsvermogen van het gepeupel. Dat hoeven trouwens geen fascisten te zijn geweest; er zijn meer vijanden van het democratisch model.

Over progressieve mensen die niet begrijpen waar democratie om draait

zijllstra bij pauw

Halbe Zijlstra stond er maandagavond alleen voor bij Pauw, temidden van allemaal progressieven die dachten dat ze de meerderheid zijn. Ja, aan tafel, dankzij de redactie.

Heel veel progressieve mensen blijken geregeld niet stil te staan bij het belang van de mening van de meerderheid. Heel misschien beseffen ze dat belang gewoon niet, maar het kan ook zo zijn dat ze gewoon schijt aan de meerderheid hebben. Zelfs heel veel sociaal-democraten plegen alleen maar lippendienst aan het kernprincipe van democratie. Ze proberen weliswaar hun standpunt te verwezenlijken via democratische verkiezingen, maar dat is meer opportunisme dan uit principe; geef ze de kans (ofwel, de macht) en ze zullen niet nalaten hun standpunt erdoorheen te drukken (ofwel, tot beleid te maken), meerderheid of niet.

Iedereen heeft recht op zijn mening, maar een echte democraat vindt het uiterst belangrijk dat die mening door een behoorlijke meerderheid wordt gedeeld en zal die in principe bij gebleken minderheid niet willen doordrukken, ook niet als die meerderheid ‘conservatief’ is.

Een echte democraat hecht aan eendracht onder het volk en zal daarom een minderheidsstandpunt niet willen doordrukken, ook niet als de macht dat toevallig mogelijk maakt. Een echte democraat hecht aan eendracht vanuit het diepe besef dat elk opgedrongen minderheidsbesluit het risico in zich draagt tweespalt te zaaien die zich vroeg of laat zal wreken in de vorm van sociale onrust of zelfs oorlog. De echte sociaal-democraat hecht aan dit democratisch principe vanuit een diep besef dat harmonie in de samenleving vereist dat zoveel mogelijk recht wordt gedaan aan minderheden, maar alleen op de manier die door de meerderheid wordt ondersteund.

Tachtig procent van de bevolking wil dat Zwarte Piet Zwarte Piet blijft. In de ogen van progressieve mensen is dat al snel conservatisme, en dat bedoelen ze niet als compliment. Maar of het nou echt conservatisme is of niet, tachtig procent is een heel grote meerderheid. Machtige instituten als RTL die besluiten zich van zo’n percentage niks aan te trekken, weten niet wat democratie is en ondermijnen de eendracht in ons land. En progressieve mensen die het wel eens zijn met de keus van RTL beseffen niet half hoezeer zij met hun steunbetuigingen verraad plegen aan het kernidee van de democratie. Zij laten ermee blijken het wel prima te vinden dat een minderheid zijn wil oplegt aan de meerderheid. Daarmee zijn uitgerekend deze progressieven degenen die de kloof in onze samenleving verder verdiepen. Dat staat ze niet fraai.

Grassroots en astroturfing, wat moet je daar nou weer mee

grassrootsGrassroots, zegt het je wat? Het is een Amerikaanse term. Een grassroots-beweging is een politieke stroming die begonnen is ergens aan de basis van de samenleving, en niet bij – of met behulp van – een politiek activistische elite. (Even dacht ik dat het moest gaan om aanvankelijk ongeorganiseerde burgers, maar dat blijkt niet een eis te zijn.) Van een politiek activistische elite is sprake als het gaat om invloedrijke burgers die al georganiseerd zijn en vanuit die organisatie – veelal wederom – proberen een stroming op te zetten. Grassroots veronderstelt dat een stroming spontaan begon en alleen maar groot werd omdat het bleek te appeleren aan een behoefte bij heel veel burgers, die zich dan ook enthousiast aansloten. Het woord betekent letterlijk graswortels. Figuurlijk gaat het dan om een stroming die zijn wortels heeft in de echte samenleving, bij de gewone burgers. Gras vind je immers overal, zoiets.

Zo op het eerste gezicht lijkt grassroots zich heel goed te verhouden tot democratie, met name tot directe democratie. Immers, wat is er mooier dan dat politieke initiatieven ontstaan aan ‘de basis’ van de samenleving en alleen aanslaan als ze echt heel veel steun verkrijgen bij de burgers. Dat is andere koek dan een ‘democratie’ die gekaapt blijkt te zijn door ‘idealisten’ die hun ideologie erdoor proberen te drukken, zelfs al is maar een handjevol burgers er enthousiast over. De argumentatie van een grassroots-stroming hoeft niet vanzelfsprekend en bij voorbaat op orde te zijn; het kan evengoed gaan om foute boel. Maar een echte democratie heeft ingebakken mechanismen om met foute boel om te gaan en te voorkomen dat daarvan teveel doorsijpelt in wetgeving, normen en waarden, zo hoopt men dan. Bovendien kan het best zo zijn dat een grassroots-stroming weliswaar tientallen procenten van het volk aanspreekt, maar dat het toch nog een minderheid (minder dan 50 procent) betreft waardoor het alsnog best lang kan duren voordat die ideeën echt doorsijpelen in de wetten.

Grassroots is mooi, laten we het daarop houden. Maar er is iets wat erop lijkt en wat in dit verband absoluut niet mooi is: kunstgraswortels. De Amerikanen hebben de naam van een kunstgrasfabrikant gewijd aan dit fenomeen: Astroturf. Astroturfing duidt op initiatieven die worden vermomd als grassroots, maar die in werkelijkheid bedacht zijn door lieden van een politiek activistische elite. Deze mensen zullen proberen te verhullen waar het initiatief geboren werd en welke organisatie bereid was er geld en mankracht in te stoppen. Ze zullen het doen lijken op een uiterst spontaan ontstaan initiatief van enthousiaste gewone burgers. De erachter zittende organisatie kan wellicht het beste worden benoemd als een mantelorganisatie; een organisatie die zichzelf om tactische redenen als erachter zittende organisatie verhult of, als dat verhullen een onmogelijkheid blijkt te zijn, zich opwerpt als sympathiserende en slechts zijdelings erbij betrokken partij.

Alle grassroots-adepten vinden astroturfing verschrikkelijk. Er zijn echter ook adepten die bestrijden dat dùs marketing fout, want astroturfing, is. Zij claimen dat in principe niks verkeerd is aan marketing bij spontane burgerinitiatieven – sterker: het is erbij gebaat – en refereren hieraan als grassroots-marketing. Wel moet die marketing dan transparant en eerlijk plaatsvinden, dus ook zij veroordelen het verhullen of bagatelliseren van betrokkenheid van machtige elites.

Grassroots en Astroturfing vind ik vrij vervelende woorden voor het Nederlands taalgebied, maar het valt niet mee Nederlandse equivalenten te bedenken. Burgerinitiatief komt in de buurt, maar dan heb je nog niet dat gevoel te pakken dat het te maken heeft met de basis en wortels van de samenleving. We moeten het dus maar even met de Amerikaanse termen blijven doen.

Geregeld wordt in media gerept over een initiatief dat grassroots lijkt en zodoende sympathiek overkomt. Maar menig keer bekruipt mij, erover lezende, het gevoel dat we worden bedonderd. Nu we weet hebben van astroturfing kunnen we dat gevoel ook bespreekbaar maken. (Wat dat betreft zijn Amerikanen ons geregeld voor in hun woordenschat.) Dan lijkt het erop dat er toch een groepering achter zit zonder dat die zich kenbaar maakt. Zo was er laatst een zogenaamd spontaan initiatief van jong en succesvol volk uit de film- en toneelwereld, woonachtig in en om de Amsterdamse grachtengordel. Een actrice (meen ik) vertelde dat ze spontaan, samen met wat vrienden, had besloten om een pro-vluchtelingen festivalletje te gaan organiseren. Ze zouden gaan proberen dat ergens in september voor elkaar te krijgen. Ik denk dat een journalistiek onderzoekje naar het hoe en wat al snel aan het licht zal brengen dat er organisatorisch meer achter zit dan een politiek bevlogen actrice en haar vriendenclubje. Stel dat er inderdaad zo’n festivalletje komt, dan zal je zien dat er sponsoring enzo is gevonden bij Groenlinks Amsterdam en nog wat lokale linkse clubjes. Ja, die zijn dan zogenaamd allemaal sinds het bedenken benaderd en waren wel enthousiast, duh. Ik denk dat die contacten er al veel eerder waren en dat zo’n uitspraak over zo’n festivalletje niet werd gedaan voordat er informeel al overlegd was met die clubjes.

Hoe dan ook zijn linkse clubs erg goed in marketing. Maar wat wil je ook, ze hebben werkelijk overal hun tentakels, wat hun marketing een stuk makkelijker maakt. Zo hebben ze uitgebreide contacten met linkse journalisten en redacties, dus bij de media. Uiteraard ook met officiële bestuurders en oudbestuurders van linkse snit. Daar vallen met groot gemak sprekers te halen, maar ze kunnen er ook terecht voor geld en toestemming om bepaalde faciliteiten te gebruiken. Er wordt uitgebreid echte reclame gemaakt, maar dan zonder die indruk te wekken. Dan worden bijvoorbeeld alle professionele voetballers voorzien van een armband ‘NEE tegen racisme’. Niemand lijkt door te hebben dat zo’n ‘initiatief’ eigenlijk neerkomt op hersenspoeling en propaganda. Zulke marketing komt niet bepaald voort uit een grassroots-beweging, maar leidt er wel toe dat jaren later zowat het hele volk “vanzelfsprekend tegen racisme” is, zo hopen de organisatoren.

Nu is het niet zo dat ik tegen de stelling ‘Nee tegen racisme’ ben. Wel ben ik uiterst kritisch over de marketingtechniek die links toepast: Je doet net alsof je voorlicht en krachten samenbundelt, maar feitelijk pas je vooral propaganda en hersenspoeling toe om je eigengereide doelen te bereiken. Trouwens, eigenlijk ben ik wèl tegen de stelling, want het insinueert dat het hard nodig is om zo’n leus onder de aandacht te brengen gezien het ‘geconstateerde’ racisme. Eerder introduceert de leus in Nederland racisme dan dat het racisme bestrijdt, door er zo de nadruk op te leggen.

Aan jou, de lezer, de vraag om je wat vaker af te vragen of dat “spontane initiatief” van dat “enthousiaste groepje vrienden” wel echt spontaan tot stand kwam of dat er toch een elitaire club die tracht te manipuleren achter schuilgaat. Een beetje meer argwaan is op zijn plaats, tenzij je het niet erg vindt om door propaganda te worden gehersenspoeld.