In het paradijs nog wel

Zo op de valreep van het oude jaar heb ik me de afgelopen uren beziggehouden met andere zaken, zoals het maken van haringsalade voor de nieuwjaarsreceptie van de familie morgen. Toch, er spookt al de hele dag één krantenberichtje door mijn hoofd. Ik moet er alhier gewoon toch even over schrijven.

Janny Groen en Sakir Khader doen in de Volkskrant op pagina 2 verslag van hun bezoekje in Maastricht aan de vader van de 19-jarige Sultan Berzel. Deze jongen heeft zichzelf namens IS opgeblazen en daarbij veel agenten gedood. Een filmpje van IS waarin de jongen zich nader verklaart maakte nu een einde aan de onzekerheid over het lot van zijn zoon. En wat denk je dat papa zegt? Ik citeer letterlijk:

“Wat moet ik zeggen? Mijn zoon heeft al gesproken. Dank Allah, mijn zoon is nu in het paradijs.”

Walgelijk, een ander woord heb ik er niet voor. Wat gaan we met papa doen? Wat gaan we hiermee doen? Met name ben ik benieuwd naar de oplossingen van links, want die zeggen altijd dat de extreemrechtse Wilders geen oplossingen heeft. Overigens vraag ik me af of wel goede mensen nu nog wel naar het paradijs willen. Immers, je bent er je leven niet zeker nu er zo’n mafkees rondloopt. Ook vraag ik me af of hij in het paradijs wel zijn leven zeker is, want ik denk dat zijn slachtoffers er ook heen zijn gegaan en nu vast jacht op hem maken. En hoe moet dat nou met die 72 maagden, nu hij door die bom totaal uiteengereten is?

Mensen, veel plezier vanavond met al dat vuurwerk. En de beste wensen voor het nieuwe jaar. Nieuwjaar, nieuwe kansen, zullen we maar denken.