Over de waarheidsgetrouwheid van “De maatschap”

MaatschapVPRO

Wie zouden dat nou zijn…

De TV-serie “De maatschap” begint elke keer met deze tekst:

‘Deze serie is een gedramatiseerde interpretatie van zorgvuldig uit verschillende bronnen gewonnen informatie. Feiten en fictie zijn vermengd. De makers hebben geenszins beoogd een waarheidsgetrouwe versie van de gebeurtenissen en karakters weer te geven.’

De meeste mensen lezen het niet echt. Maar wie de moeite neemt de tekst een aantal malen te lezen, zal toch minstens bevangen moeten raken door een zekere verbazing. Wordt hier eerst beweerd dat er zorgvuldig onderzoek naar de ware toedracht is gedaan? Ja. En wordt daarna toch beweerd dat feiten en fictie door elkaar heen lopen? Ja. En wordt dan ook nog eens beweerd dat het helemaal niet de bedoeling was om de ware toedracht te tonen? Ja. Maar waarom was er dan zorgvuldig onderzoek naar die ware toedracht gedaan??? Tsja…

Al een flink aantal jaren ben ik van mening dat er een zwaar onethische kant zit aan niet geautoriseerde biografische series die bovendien de privésfeer en de persoonlijkheid van de karakters beschrijven. Heel vaak maken de personen die het onderwerp van de serie zijn ertegen bezwaar bij de rechter en vrijwel nooit gaat de rechter daarin mee. De rechter kent de drama-schrijver namelijk een heel grote vrijheid toe zolang die maar als disclaimer vermeldt dat ‘elke gelijkenis met bestaande gebeurtenissen en/of personen berust op toeval’ of iets van die strekking, zoals het citaat hierboven. Aan dat tolerante beleid zit een heel naar kantje.

De TV-kijkers zijn namelijk psychisch niet in staat om dat wat ze zien niet te koppelen aan dat wat ze weten over de echt bestaande personen. We zitten nu eenmaal zo in elkaar dat we ons beeld van die personen door de drama-serie laten beïnvloeden; we kunnen niet anders. Het is onmogelijk voor mensen om hun oordeel over de echte personen volkomen los te houden van hun oordeel over de karakters in de drama-serie. Zodoende is zo’n drama-serie altijd, maar dan ook echt altijd, een geheid middel om ieders mening over de echte personen te beïnvloeden zo de makers willen. Goedaardig of kwaadaardig, het is aan de makers. De feiten iets verdaaien? Het is aan de makers. Het kan dus in het voordeel zijn, maar ook in het nadeel, het is aan de makers.

Wie gevrijwaard wil blijven van zulke beïnvloeding door de makers, kan niet veel anders doen dan niet naar de drama-serie kijken. Liever zie ik dat rechters minder tolerantie gaan betonen jegens de schrijvers van zulke series.

Overigens was de poging van Robert Moszkowicz om de hierboven genoemde serie te laten verbieden een bijzonder zwakke. Het zou het auteursrecht van zijn eigen biografie hebben geschonden. Het is echter logisch dat de rechter er niet in meeging, want feiten zijn niet opeens auteursrechterlijk beschermd dra ze in een biografie genoemd worden. Eigenlijk ongelooflijk dat deze notabene tot advocaat opgeleide Moszkowicz met die kansloze argumentatie kwam. Meer hierover alhier.

Advertenties

Zomaar wat citaten die de krant niet halen, want …

quoteWant? Dat leest u onderaan. Nu eerst die citaten.

De politiek is een slangenkuil; alles moet juridisch  tot achter de komma kloppend zijn. Daarom brengt de politiek, en met name de z.g. policor, helemaal niets tot stand, behalve lastenverhogingen buiten verkiezingstijd. Trump is geen politicus. De politici zullen er alles aan doen hem regelmatig beentje te lichten. Maar één maand Trump levert meer op dan één jaar een politiek correcte politicus. Sterker nog, de laatste helpt ons van de wal in de sloot.

Trump heeft hetzelfde probleem waarmee de hele westerse wereld worstelt, het oerwoud van regels en regeltjes die ooit met de beste bedoelingen zijn ingevoerd, maar steeds vaker contra-productief worden. Sterker nog, sommige regels spelen de tegenstanders van de rechtsstaat in de kaart.
Daarvan heeft de islamitische wereld geen last, want alles draait daar om de koran waaraan geen letter mag worden veranderd waardoor alles erg overzichtelijk blijft.
In dat deel van de wereld worden de paar regels die ooit op basis van westerse denkbeelden zijn ingevoerd in hoog tempo afgeschaft, beginnend met de democratie. Turkije is hiermee volop bezig.

Regels zijn er voor de mensen. Velen denken daar anders over. In het bijzonder degenen, die met het vingertje wijzen naar een ooit door mensen gemaakte grondwet. Zij lezen deze wet naar de komma, en zijn meer geïnteresseerd in Trump bashen dan in de feitelijke bedoeling van de wet.

Het gaat er niet om dat er ook moslimmensen zijn die zich wel wensen aan- en in te passen. Het gaat er om dat er te veel moslimmensen zijn die zich NIET wensen aan- en in te passen. De goeden lijden altijd onder de kwaden. Het tijdelijke inreisverbod is een volstrekt legitieme en juiste beslissing. Een beslissing die alleen de President toekomt overigens. Bij wet geregeld en onweersproken en onweerlegbaar is. Wat die idiote pogingen van de links-liberale krachten ook moge zijn, dit is een correcte beslissing. Die bovendien nog uitgebreid kan worden.

Alle moslims zijn lid van de club islam geheten, of ze willen of niet. Een moslim kan nooit helemaal vrij zijn zoals wij vrij zijn. Als het eropaan komt zal hij nooit voor ons kiezen omdat hij dat niet kan. Eigenlijk zijn moslims allemaal slachtoffer van de islam. Misschien is dat zelfs het geniale ervan.

J.C.: “Je ziet het pas als je het door hebt”.
Trump is de juiste man op de juist plek. Hij pakt de hoofdproblemen (veiligheid, economie, cultuur, wetgeving) op het hoogste aggregatieniveau aan in plaats van zich te verliezen in details. Dat daarna op detailniveau moet worden bijgestuurd is voor hem geen probleem. Hij verliest zich echter niet in details zoals o.a. onze regering. Op zijn hoofdlijnen echter duldt hij geen enkele tegenspraak en gaat tot het uiterste.

Nadat bij ons de grenzen dicht gaan voor meer islam, zullen we in gesprek moeten gaan met de moslims in ons land. Niet met de imams of moslim organisaties, die de politiek om naïeve redenen ziet als de vertegenwoordigers van moslims (dat zijn ze absoluut niet) maar met moslims zelf.  De meeste moslims in het westen zijn niet zo vroom/gelovig als de imams ons wil laten geloven en door het benaderen van moslims via imams legitimeert onze overheid hun autoriteit over moslims. Hetzelfde geldt voor moslimorganisaties. Ik wil wedden dat die naïeve manier van omgaan met moslims radicale islam meer voeten op aarde heeft gegeven in de afgelopen 15 jaar.

Westerse rechtspraak zou moeten erkennen dat de Islam een tweekoppig monster is, 1) een dominante religie 2) een theologische ideologie die geen vreedzame co-existentie nastreeft maar onderwerping. De gelijkberechtigingsdoctrine is in onze regels en wetten streng doorgevoerd. De eis echter dat men voordat er visa verstrekt worden een goed en betrouwbaar antecedentenonderzoek moet kunnen doen, is gerechtvaardigd. En daarom is dit inreisverbod terecht. Rechters hebben vaak een eigen interpretatie van de wet door hun eigen jurisprudentie, met gevolg dat bestuur en rechtstaat vaker botst. Ook in Nederland, zie de Urgenda zaak of recent de Taxironselaars. Daarvan heeft de islamitische wereld geen last, want alles draait daar om de Koran en Sharia wetten, die de Moslim verheffen boven andere religies, waardoor islamlanden zo mono-cultureel Islamitisch zijn. Toch zijn niet alle Christenen uitgemoord of bekeerd, dus het inreisverbod is geen moslimban, want andere religies met die nationaliteit mogen ook niet. Om snel de inreis te stoppen moet hij de ambassades opdracht geven niet langer Visa te verstrekken. Ook moet het inreisverbod m.i. uitgebreid worden naar alle overwegend moslimlanden om wederkerigheid te eisen. Westerlingen met een Israëlisch stempeltje en Israëliers hebben al jaren een inreisverbod in de Islamlanden dat moet opgeheven worden.

En dan zegt Schaube dat we al die vreemdelingen (ik heb het niet over ECHTE vluchtelingen) nodig hebben, om economische redenen, bevolkingsaanwas, en menging van mensen om “inteelt” te voorkomen…. We hebben in West-Europa verkeerde bevolkingspolitiek gevoerd, als je het mij vraagt: twee kinderen per gezin was genoeg. Je kunt je afvragen of dat een verkeerde visie was…

Dat waren zomaar wat citaten die de krant niet halen, want … ze zijn van gewone, anonieme mensen die hun verstand van zaken, hun emoties en mening tot ons brengen in reacties op het internet, bij artikelen en blogs.

Ik lees altijd, echt altijd, òòk de reacties, zeker de eerste 10-20. Juist bij opiniestukken die mij ergeren blijken de reacties de fouten in de redenering van de schrijver messcherp bloot te leggen. Eigenlijk begrijp ik niet waarom zoveel Bekende Nederlanders steeds bij hoog en laag beweren dat het internet een vergaarbak van beledigingen, haatdragendheid en bespotting is. Lees ik misschien selectief? Als dat het is, dan kan vast hetzelfde gezegd worden van die BN’ers. Ben ik misschien zelf zo eentje uit het nest van beledigers, haters en bespotters?  Zeker, ik beken te behoren tot de bespotters, maar bespot alleen degenen die zich in mijn ogen bespottelijk gedragen of uitspreken. Dat zijn trouwens niet zelden diezelfde BN’ers.

Mijn beste tip van de dag voor degenen die reacties onder artikelen en blogs tot nu toe nooit echt lazen: Neem eens de moeite om ook de reacties te lezen. Je zal ontdekken dat bepaalde analyses en standpunten in de journalistieke verslagen zwaar ondervertegenwoordigd zijn en je zal je toenemend gaan afvragen waarom dat toch is.

Hartstochtelijke Floris van den Berg bij de EO

rot-op-met-je-religie-zap

Rot op met je religie’ begon op de Wallen. Links met baard is Floris van den Berg.

Floris van den Berg is een Nederlands filosoof/ethicus, maar voor nu even een behoorlijk gewone burger uit het atheïstendeel van onze natie. Hij is echter ook een vurig pleitbezorger van het vegetarisme, of nee: zelfs het veganisme, dus niet zo’n heel gewone burger. Dat maakt hem als representant van atheïsten wel een speciale, want menig atheïst (zoals ik) heeft niets met het veganisme en voelt zich dan al iets minder door hem vertegenwoordigd.

Van den Berg studeerde in Leiden en promoveerde in 2011 bij Paul Cliteur. Momenteel is hij verbonden aan de Universiteit van Utrecht. In de EO-reeks ‘Rot op met je religie’ heeft Floris (al dat Van den Berg-gedoe; ik schakel over op Floris) het imago van de erudiete geleerde waarschijnlijk welbewust van zich afgeworpen. Weliswaar is zijn verbaal vermogen beduidend groter dan wat we de afgelopen jaren aan ‘burgers’ te gast hadden bij praatprogramma’s, hij schrikt er niet voor terug bij tijd en wijle evengoed grof in de mond te zijn. Het gaat dan niet om woorden die weliswaar menigeen schokken maar toch wel kernachtig zijn – zoals de recente Telegraaf-vondst “kansloze asielplaag” – maar om termen die niet veel meer toevoegen dan wat duidelijke emotie, zoals “Ja, maar een hartoperatie is noodzakelijk, en een fucking besnijdenis niet, EIKEL!”. Toch vind ik het wat makkelijk om, ook vanuit mijn positie als atheïst, nu te roepen dat hij dat niet moet doen en zich net als collega’s als Cliteur erudiet en academisch moet opstellen. Wat Floris namelijk wel doet, en Cliteur niet, is de emotie ook in de openbaarheid een plek geven (een vorm van activisme); hij laat duidelijk zien dat het hem allemaal wel degelijk raakt en dat het allemaal voor hem niet slechts een academisch wikken en wegen is. Dus ja, een academisch gevormd burger mag ook de eigen subjectieve emoties tonen, àls deze zich maar niet tegelijkertijd voorstaat op zijn doctorstitel, professoraat of universitair docentschap. En eerlijk is eerlijk, dat alles doet Floris in de EO-reeks niet, al wordt er in de intro wel licht aan gerefereerd.

Dat gezegd hebbende, van academici verwachten we natuurlijk wel dat ze zulke partijdigheid flink temperen zodra ze wèl lesgeven of een wetenschappelijk boek of artikel publiceren. Ze hoeven van mij daarin niet héél erg ver te gaan. Sterker, wie buiten de academische poorten ‘activist’ is, kan ook maar beter binnen die poorten transparantie betonen. Wat ik echter wèl verlang, is dat de academicus in zijn lessen, lezingen, artikelen en boeken laat blijken ook de argumenten van de opponenten te kennen èn ze te hebben overwogen. Dat zou dan moeten blijken uir de serieusheid van het verweer, en woorden zoals eikel zijn dan natuurlijk niet handig. Ook hoort iemand als Floris geen student extra te belonen of bestraffen afhankelijk  van diens anti- of sympathie voor veganisme.

Deze week waren er twee andere academici die een opinie te berde brachten en daarbij hun autoriteit als academica volop hadden ingezet. Het ging om twee vrouwen van de afdeling antropologie van de UvA, Else Vogel en Lieke Wissink. De Volkskrant kent de weg naar de academische wereld op zijn broekzak en vond het weer eens nodig twee Grote Lichten de ruimte te laten beschijnen over een boerkaverbod. Het was een beschamend slecht betoog – ik ga er niet eens op in, zo slecht – en ik kreeg alweer een naar gevoel in de buik vanwege de gedachte dat zulke nitwits echt les mogen geven aan studentjes van 18-19 jaar. Dat kan niet anders dan een verloren generatie opleveren, vrees ik. Nee, dan doet het Leiden van Paul Cliteur het duidelijk beter. Dus, ouders, als uw kind dit jaar is begonnen aan een gammastudie aan de UvA, krab u nog eens heel goed achter de oren en overweeg hoe u uw kind alsnog de overstap kan laten maken naar Leiden, voor het te laat is.

UPDATE:

Vanavond was de vierde aflevering. Zo langzamerhand wordt het EO-gehalte toch wat duidelijker. Ik wil daarover niet negatief doen; het is ontegenzeglijk beter verteerbaar dan de EO in den beginne. En het zou ook van te grote naïviteit getuigen als de EO de eigen christelijke overtuiging ondergeschikt zou maken aan die van bijv. atheïsten of joden of moslims. Maar je moet het evengoed wèl zien. Zo werd een drietal gestuurd naar een christelijke vrouw die een christelijke vluchtelinge opvangt. Het is voor de gemiddelde kijker onmogelijk om niet waardering op te brengen voor deze opvang. Een andere omroep (nou ja…) had er ook een problematisch geval kunnen filmen, namelijk van opvang van overduidelijke gelukszoekers of van fundamentalistische moslimmannen uit Syrië. Ook blijkt Floris allerhande argumenten niet naar voren te brengen, of de EO heeft ze eruit gefilterd. Verder zal Floris bij menig kijker toch vooral weerzin opwekken, met name bij de kijkers die altijd vallen over de toon, die hebben vaak maar een enkele uitspraak nodig om je daarna niet meer te willen horen. Tuurlijk, je kan denken dat die toch niet te overtuigen zijn, maar aan zo’n programma moet je eigenlijk alleen willen meedoen als je wèl mensen wilt overtuigen. Dan is wat meer tact misschien toch handiger..

ZEMBLA maakt RECLAME voor vluchtelingenpropagandafilm

Gedetineerde kinderen op Mauro

Mooie, maar verdrietige – nee, zelfs tot zelfmoord gedreven – meisjes ‘achter tralies’ op het eiland Nauru. Heart breaking.

Zembla (VARA) maakte vandaag de hele dag door in de reclameblokken RECLAME op Radio 1 voor de uitzending van vanavond over kinderen op Nauru, een van de eilanden waar Australië illegalen detineert die per boot de oversteek naar het vaste land van Australië probeerden te maken, maar daarin faalden. De boodschap van de Australische regering was en is duidelijk: er zal géén pardon komen en ze zullen niet voor een visum in aanmerking komen.

Zembla presenteert zichzelf als onderzoeksjournalistiek medium. Maar het is overduidelijk dat deze Zembla documentaire geen echte onderzoeksdocumentaire is, maar een totale propagandafilm waar de organisatie Save The Children een centrale rol in speelt. De ‘docu’ zit barstensvol met op de emoties inspelende scenes, zoals kleine meisjes die zelfmoord probeerden te plegen, met wanhoop in hun stem, met totaal aangedane hulpverleensters, ga maar door. Niet het overall-plaatje aangaande het grotere dilemma voor een hele maatschappij wordt geschetst, maar alléén het effect op individuen, hier voornamelijk jonge meisjes die aanvankelijk zo levendig en vrolijk waren en in de loop van maanden en jaren steeds depressiever werden, zo wordt ons ingewreven. Verder mobieltjes-beelden van lokale jongeren die gedetineerden in elkaar slaan en anekdotes die een paar hulpverleensters van Save The Children vertellen over ander aangedaan leed. Kortom, het is echt een ‘docu’ voor de Goedmensen onder ons, die na het zien van zoveel leed en getuigenissen weer volledig overtuigd zijn van hun eigen gelijk.

De ‘docu’ is professioneel gemonteerd en àlle beelden zijn eenzijdig. Het is mij overduidelijk dat àlle medewerkers van de film zeer partijdig vòòr het welkom heten zijn. De vraag die ik hier wil opwerpen is of het wel ethisch okay is dat Zembla zich leent voor zulke propaganda.

Zembla is van de VARA en ik beschouw deze uitzending daarom als een regelrecht BEWIJS dat de héle VARA partij heeft gekozen vòòr het welkom heten. Ergo, ik beschouw àlle VARA-medewerkers vanaf nu als Goedmensen. Ga ik daarin te ver? Probeer me maar te overtuigen.

Dan over die reclames. Waarom toch mag de VARA reclames maken op Radio 1 voor zo’n propagandafilm? Is het niet zo dat ook de VARA wordt gefinancierd door de belastingbetaler? Het zal toch niet zo zijn dat ook ik meebetaal aan die reclames? En wat ik me afvraag, heeft de VARA voor die reclames wel het volle pond moeten betalen? Of kregen ze misschien toch een kortinkje van goede vrienden in het Hilversumse?

Snapchat’s internetbril kent geen voordelen die ertoe doen

snapchat internetbril

Net als Google in 2013 denkt ook Snapchat onze harten te kunnen winnen door gelikte foto’s van mooie mensen met die bril te publiceren.

Op 7 januari 2017 deelde Laurens Verhagen van de Volkskrant zijn eerste gedachten over de ‘internetbril’ van Snapchat met ons (helaas achter de betaalmuur). Hij liet blijken in elk geval iets af te weten van de kritiek die Google Glass destijds ondervond. Van de Volkskrant zou je verwachten dat deze die kritiek vervolgens ook zou toetsen aangaande dit nieuwe product van Snapchat en vervolgens sterk onder ieders aandacht zou brengen. Niets van dat echter. Laurens Verhagen beperkt zich voornamelijk tot het opnoemen van de grootse voordelen. Ik ontkom niet aan de indruk dat hij de mogelijkheden van het ding eigenlijk best wel kicken vindt.

In 2013 was de chef wetenschap van De Volkskrant op vergelijkbare wijze te werk gaan, maar dan aangaande Google Glass. Ook hij maakte al aan het begin kenbaar te weten dat die bril in zekere kringen “berucht” was, maar liet toch ook vooral blijken Google Glass wel kicken te vinden.

Destijds was van een kritische benadering niet veel te merken en ook dit keer gaat het dus die kant op. Blijft dit het niveau waarop De Volkskrant met dit soort technologie de komende jaren zal doorgaan? Zo ja, dan is er bij de krant iets grondig mis. Illustratief is dat deze Laurens Verhagen precies dezelfde fout maakt als destijds gemaakt werd: Er wordt serieus gedacht dat de privacy geborgd is omdat er led-lampjes gaan branden wanneer de bril opnames maakt. Hoe naïef kan je zijn! Citaat uit het artikel:

Met Google Glass was er vanaf het begin gedoe over privacy. Google maakte niet erg duidelijk wanneer zijn bril werd gebruikt. Dat maakte hem eng. Al snel na de introductie van de betaversie werd hij verboden in diverse openbare gelegenheden. De bril riep agressie op. Snapchat heeft dit probleem gedeeltelijk opgelost door duidelijk te maken als de bril in de opnamemodus staat: er branden led-lampjes.

Verhagen slaat hier de plank op twee wijzen mis. Ten eerste had ook Google Glass een led dat ging branden in de opnamemodus, dus Snapchat heeft helemaal niet ‘dit probleem’ gedeeltelijk opgelost. Ten tweede geldt voor Snapchat’s led-lampje precies hetzelfde dat voor die van Google Glass gold: het is gemakkelijk te saboteren en is daarom slechts een misleidend element.

Een journalist die vindt dat Snapchat voldoende heeft ingegrepen als het maar zorgt voor ‘led-lampjes’ heeft zijn werk niet goed gedaan. Ook lijkt de verslaggever niet te hebben gecontroleerd of de camera in de bril niet alleen een opname maakt van waar je precies naar kijkt, maar mogelijk ook van de periferie, zoals gold voor Google Glass. Als dat zo is, blijkt het helemaal niet nodig om iemand recht in de ogen te kijken om zo iemand toch te kunnen filmen.

Op een ander punt maak ik mij echter meer zorgen. Laurens Verhagen meent waarschijnlijk dat het zijn taak is om een uitgebalanceerd verhaal neer te zetten met daarin alle nadelen én voordelen. Dientengevolge stort hij zich ook op alle mogelijkheden die de internetbril biedt aan de drager. Dit is zorgelijk en ik zal uitleggen waarom.

Ikzelf toon me tot nu toe volstrekt ongeïnteresseerd in de voordelen. Ik focus me volledig op de nadelen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat die nadelen zo groot zijn dat alle voordelen het niet waard zijn een kans te krijgen. Even voor de goede orde, de voordelen zijn er voornamelijk voor de drager, de nadelen zijn er voornamelijk voor de geobserveerden. Wie even doordenkt zal moeten erkennen dat focussen op de voordelen van het dragen van de bril inspeelt op egoïsme, terwijl focussen op de nadelen van het geobserveerd worden aandacht voor privacy-bescherming aangeeft. Dat eerste vind ik ethisch slecht, dat laatste ethisch goed.

Waarom toch tonen dit soort journalisten zich niet ‘ongeïnteresseerd’ aangaande de voordelen? Zo ongewoon zou dat toch niet moeten zijn; we zijn het immers ook gewend te doen inzake andere moeilijke thema’s. Neem pedofilie, hard drugs, dronken rijden, slavernij, stalken, stelen, noem maar op; sommigen mogelijk te gewaagde vergelijkingen, maar ik gok op uw goede wil. Ik zie het al voor me dat er een bespreking komt waarin niet alleen de nadelen worden genoemd, maar ook de voordelen, haast per definitie de voordelen voor de pedofiel, drugsgebruiker, dronken rijder, slavendrijver, stalker, dief, noem maar op. Zo zijn er ook vele ‘latente mogelijkheden’ die de techniek ons biedt die we geheel latent – en veelal zelfs liefst ongenoemd – laten, simpelweg omdat we heel goed beseffen dat we met het echt mogelijk maken als het ware de duivel in huis halen. (Waarom toch moet ik nu opeens denken aan enkele Bond-films? En ook veel science-fiction speelt in op dit thema.) Een van de allerbelangrijkste kenmerken van beschaafd zijn is, zo is mijn overtuiging, het niet eens willen dènken aan de lusten van iets waarvan je heel goed beseft dat het tot op het bot onethisch is. Voor mij zijn de nadelen van de Snapchat internetbril vergelijkbaar met die van Google Glass en zo evident dat ik de voordelen al bij voorbaat volslagen oninteressant vind en dus ook niet de moeite waard vind om me er maar enigszins in te verdiepen.

De werknemers van Snapchat zouden beter moeten weten, zeker na alle gedoe rond Google Glass. Toch werd er bij Snapchat besloten tot de ontwikkeling van de internetbril. Dit is een intrigerend fenomeen. Anderen zullen het misschien uitleggen als indicatie dat het met die nadelen wel meevalt. Maar ik durf te stellen dat zowel de top als het personeel van Snapchat de nadelen zomaar begon te bagatelliseren vanaf het moment dat men die internetbril zelf aan den lijve ondervond. (Zie wat de hiervoor genoemde Laurens Verhagen deed.) De vergelijking met de pedofiel, drugsgebruiker, dronken rijder, slavendrijver, stalker, dief, noem maar op, dringt zich op. Voor al deze personen geldt dat ze de eigen geneugten wel zo plezierig vinden en de nadelen voor de ander daarom minder belangrijk gaan vinden. De techneuten van Snapchat hebben vervolgens hun intellect volledig ten dienste gesteld van het op de markt zetten van een zo gelikt mogelijke bril. Wie die bril opzet wordt per direct als het ware verblind voor de nadelen.

Laten we niet dezelfde fout als bovengenoemde journalist en het personeel van Snapchat en Google maken door schijnbaar genuanceerd over deze internetbril te schrijven, door ietsje te schrijven over de nadelen voor de geobserveerde en veel te schrijven over de voordelen voor de drager. Laten we trachten te voorkomen dat de maatschappij-critici van de volgende jonge generatie vinden dat men rond 2010-2020 weleens wat minder naïef, wellustig en egoïstisch had mogen schrijven aangaande die stomme bril. Die stomme bril die het leven totaal veranderd had, waaraan elke drager ook volkomen verslaafd geraakt was, maar die al evenzeer zelfs de laatste restanten privacy totaal had weggevaagd.

 


Bovenstaande tekst is bijna identiek aan een tekst die ik in 2013 wijdde aan Google Glass. En waarom ook niet, de kritiek is idem, dus de tekst gewoon toepasselijk. Ik wijdde er toen meer artikelen aan. Klik hier voor die lijst.

Tien verdachten zijn al bij voorbaat veroordeeld door het NOS-journaal

sluwe-vos

Echt een klasse uitstraling. Kan niet anders dan de redelijkheid zelve zijn, toch?

Hoorde ik dat nou goed zonet in het NOS-journaal? Het OM sleept een tiental mensen voor het gerecht vanwege belediging en bedreiging van Sylvana Simons. Het is natuurlijk normaal dat het NOS-journaal daarvan melding maakt, maar de bewoordingen waren niet netjes. Normaal gesproken wordt er gepraat met woorden als “verdachten”, “zouden” en “vermeende”. Dit keer echter niet. Nee, de woorden waren zo ongeveer “de mensen die Sylvana Simons hebben beledigd en bedreigd”.  Of nee, laat ik maar even letterlijk schrijven wat er werd gezegd om 15:05. 

“Er waren een heleboel mensen die Sylvana Simons hebben bedreigd, die haar hebben beledigd en zich discriminerend hebben uitgelaten. Het Openbaar Ministerie gaat nu zeker 10 mensen die dat hebben gedaan vervolgen.

Ho wacht eens even, daar gaat toch de rechter over? Geregeld spreken journalisten nog immer over verdachten die ernstige dingen zouden hebben gedaan, terwijl het hele volk tot geen andere conclusie kwam dan dat het daders waren die het echt hadden gedaan. Zelfs worden die voorzichtige woorden nog gebruikt bij rechterlijke uitspraken van buitenlandse rechtbanken. Waarom dan wordt dat principe hier geschonden??

Als we mogen afgaan op het voorval van degene die op zijn facebook-pagina een zelfgemaakt filmpje had gezet welke per direct leidde tot een dringend verzoek om bewaking, dat ook per direct werd ingewilligd, dan kan het nog wat worden. Ik bekeek destijds het filmpje en mij was het overduidelijk dat die beelden niet letterlijk moesten worden genomen. En zeker waren ze geen voorbode voor een echte bedreiging. Benieuwd of de rechters evenveel inzicht in de mens hebben als ik.

Idem zullen we moeten gaan controleren inzake die andere 10 (de hierboven genoemde wordt apart vervolgd en behoort niet tot die groep). We hebben heel veel focus gezet op de zaak Wilders. Deze mensen verdienen eenzelfde aandacht van ons. We moeten echt de rechterlijke macht controleren; zijn zij wel de rechters die we willen?!

Is Gelauff op de hand van Wilders?

 

Bij ‘Dit is de dag’ op Radio 1 was vandaag een debatje tussen Lars Duursma en Marcel Gelauff. Duursma verwijt de NOS afgelopen vrijdag de twitterreactie van Wilders op de uitspraak van de rechter veel teveel onder de aandacht van de bevolking te hebben laten komen. Het nieuws had moeten zijn ‘Rechter veroordeelt Wilders’, maar werd nu, samengevat, ‘Wilders veroordeelt rechter’.

Duursma had eerder geschreven: “Journalist, je bent geen doorgeefluik van Wilders“. NOS-chef Marcel Gelauff bestreed dat hij een doorgeefluik zou zijn, maar hij erkende wel dat, achteraf, toch de uitspraak van de rechter centraal had moeten staan.

Ik luisterde aandachtig en kon me niet aan de indruk onttrekken dat Gelauff niet helemaal eerlijk was. Dit is wat mijn onderbuik zei: Gelauff en zijn redactie hebben een heel speciale, en heel verholen, reden om die twitter-uitspraak zo groot te brengen. Ze beschouwen Wilders als een gevaarlijk soort gek en menen de bevolking voor hem te moeten waarschuwen door dit soort in hun ogen belachelijke tweets zo groot mogelijk te brengen. En ook denken ze zo de scoop te hebben van alweer de volgende schandalige uitspraak van Wilders.

Alleen, ze maken een misrekening, want steeds meer mensen zijn gaan twijfelen aan het beeld van een gevaarlijke gek. Dus inderdaad, dit soort tweets op de voorpagina of op het journaal pakken precies andersom uit dan de redactie denkt. Ga zo door, Marcel, ga zo door. Word vooral niet wakker. Eigenlijk stom van me dat ik dit nu heb verraden aan Gelauff en zijn team.

Nee maar, GEENSTIJL is boos op een actievoerder

https://www.dumpert.nl/embed/6948011/

[iframe src=”https://www.dumpert.nl/embed/6948011/”%5D

Ja hoor, Geenstijl is boos. Nee, dit keer niet op Sylvana Simons, maar op de maker van bovenstaand filmpje:

[…] quoteEn de idiote videomaker van dienst wordt ook weer bedankt, want iedereen die inhoudelijk commentaar heeft op La Simons (die zichzelf tv-optreden na interview na tv-optreden belachelijk maakt met frames, leugens en hysterie), kan helemaal niks meer over het aspirant Kamerlid zeggen zonder op de grote stronthoop van het “witte racisme” geveegd te worden. Als je wil dat DENK echt naar de tien zetels klimt, moet je vooral zo doorgaan.

En ik hield nog wel eerder deze week een vurig pleidooi om eindelijk eens wat meer activisme aan de dag te leggen, o.a. met ludieke acties. Nu kan je natuurlijk wel gaan beweren dat er weinig ludieks is aan dit filmpje, maar dan zie je blijkbaar ‘ludiek‘ als een ander woord voor humorvol en in alle opzichten onschuldig. Zoeken we echter naar (linkse) acties uit het verleden die erkend ludiek worden gevonden, dan zit daar toch echt veel bij dat vanuit het perspectief van menigeen helemaal niet zo onschuldig was.

Maar goed, laten we deze anti-Sylvana aktie dan maar niet zien als ludiek, is het dan dus niet toegestaan? Is het echt van een ander gehalte dan wat we in demonstraties veelvuldig waarnemen? Ja vast. Het meetornen van een poster waarop Trump als Hitler wordt afgebeeld, het in een demonstratie verbranden van een pop (hier en hier), het is allemaal vluchtig en daarmee is de impact overzienbaar en zo’n filmpje niet, toch? Oh nee, toch niet, sinds we camera’s en internet hebben en zo’n popverbranding en poster kunnen filmen en fotograferen en op het wereldwijdeweb kunnen publiceren. Goed, ik stel me voorlopig dus maar op het standpunt dat dit filmpje van dezelfde categorie is als zo’n demoniserende poster of popverbranding. En de maker van dit filmpje moet zodoende worden gelijkgesteld aan demonstranten die akties uit die categorie ondernemen.

Maar waarom gebeurt dat dan niet? Waarom wordt wèl deze maker opgepakt voor bedreiging? Of vergis ik me en worden demonstranten die zo’n hatelijke poster dragen ook opgepakt? Ja en nee. Ja, soms worden ze opgepakt en nee, vaak mogen ze gewoon doorlopen. Soms is de argumentatie om wel/niet op te pakken houtsnijdend, andere keren lijkt het eerder willekeur of vooringenomenheid van de politie, weer andere keren ligt het aan de (over)gevoeligheid of verdraagzaamheid van de zittende regering.

Afijn, heeft deze maker gedreigd Simons om het leven te gaan brengen? Ik dacht het niet. Ik zie het als een parodie en uiting van walging. Deze man zelve is volkomen onverdacht, want hij heeft voor zijn frustratie over Simons reeds een uitlaatklep gecreëerd, het filmpje. Maar waarom wordt er dan toch beveiliging ingesteld? Als men bang is voor deze man, dan moet men toch maar eens gaan praten met een psycholoog vanwege een angststoornis. Is men dan bang voor mensen die het filmpje inspirerend vinden en wèl in staat zijn tot geweld? Maar waarom wekken dan die popverbrandingen en posters bij deze mensen niet zulke angst op?

Ik DENK dat die ‘bange’ mensen vooral uit zijn op media-aandacht zo in de aanloop naar de verkiezingen.

Wat nu te doen? Als Geenstijl en andere critici van DENK ècht menen dat dit filmpje ècht niet kan, dan moeten ze maar eens heel hard gaan nadenken hoe dan wèl actie te voeren! Want het stadium van alleen maar kritische blogs en columns schrijven en klagen over de doofheid van de elite hebben we nu wel gehad. Die elite gaat niet luisteren, dus is het tijd voor actie, al of niet ludieke actie!

Wanneer begint ‘rechts’ met de ludieke acties, comité’s en mars door de instituties?

varkenskop-300x169Het vervelende van de Volkskrant is dat de redactie grosso modo niet aan mijn kant staat, maar dat er toch wel elke week ruimte wordt gecreëerd voor interessant debat. Zodoende ontkom ik toch niet aan een abonnement. Gisteren werd ruimte gegund aan Leon van de Weijgaert (17 nov. 16, pag. 25) bij Opinie & Debat. Die schreef een stuk dat me uit het hart was gegrepen. Zo schreef hij…

quoteDe brutale vanzelfsprekendheid waarmee links zich de publieke ruimte heeft toegeëigend als politiek platform, beperkt zich niet tot het onderwijs. Programma’s bij de NPO die moeten bijdragen aan de publieke meningsvorming zijn vrijwel allemaal in linkse handen. Voor de vorm worden bij talkshows een of enkele gasten uitgenodigd die niet in de pas lopen, maar deze staan vrijwel altijd tegenover een grote overmacht.
De politieke verhoudingen zijn niet zelden precies tegengesteld aan wat in de samenleving leeft. Hoewel de overgrote meerderheid van de Nederlanders voorstander is van een echt zwarte Piet, was het dan ook niet verrassend dat Halbe Zijlstra onlangs bij Pauw op zijn nek werd gesprongen door een overmacht die juist niet het meerderheidsstandpunt vertegenwoordigde. Arme Halbe.

Maar ook…

quoteHet valse spel van links beperkt zich niet tot de bezetting en het regisseren van de publieke ruimte. Opponenten worden niet zozeer bestreden op inhoud, maar vooral met een somatisch, psychologisch en psychiatrisch jargon dat andersdenkenden moet declasseren tot een morele en verstandelijke onderklasse die eigenlijk geen bestaansrecht heeft. Als je maar vaak genoeg te horen krijgt dat je onderbuikgevoelens hebt, xenofoob, islamofoob en weet ik wat voor foob bent, zakt je op den duur de moed in de schoenen, ga je op een gegeven moment de discussie niet meer aan en ga je zelfs niet meer naar de stembus.

Kortom, Leon van de Weijgaert neemt het op voor wat rechts wordt genoemd door dat links en dringt er bij onder andere de media op aan dat men zich gaat openstellen voor ‘de emancipatie van rechts’.

De volgende dag reageerde Christine Kuiper in de brievenrubriek. Zij liet blijken die ‘emancipatie’ te steunen, maar bekritiseerde Leon van de Wijgaert wel door erop te wijzen dat dit rechts het zelf zou moeten gaan afdwingen en niet moeten overlaten aan de linkse media; die linkse media gaan zich namelijk helemaal niet vrijwillig ervoor openstellen. Ze wijst er verder op dat rechts op dat punt veel kan leren van links, dat immers een rijke geschiedenis heeft van emancipatiestrijd, door vanuit een minderheidspositie toch te blijven vechten voor bepaalde rechten.

Ik begrijp precies wat Christine Kuiper hiermee zegt en sluit me er in principe bij aan. Goed, laten we allen hier besluiten tot activisme. We hebben jarenlang geprobeerd bepaalde volgens ons totaal logische conclusies te laten doordringen tot de hersens van degenen die de politieke keuzes mogen maken, van degenen die het voorrecht hebben gekregen het nieuws van de wereld zodanig op te schrijven en te tonen dat, al of niet verholen, de eigen ideologie erdoorheen sijpelen mag, en van degenen die werden aangewezen (door wie?) om recht te spreken. Is allemaal niet voldoende gelukt en dus is het tijd voor een andere aanpak. Maar de vraag is dan wel: Hoe dan? Wat moet die andere aanpak dan gaan inhouden? Welk pad moeten we gaan bewandelen?

Persoonlijk ben ik niet blij met de hedendaagse splijting links-rechts. Ik heb veel kritiek op (hedendaags) links, maar ik ben evengoed niet (klassiek) rechts. Ik laat me dat ook niet aanpraten. Anderzijds, ik kan mezelf ook niet meer links noemen als dat zou worden begrepen als dat ik achter partijen als de PvdA, SP en/of Groenlinks zou staan. Daarom besloot ik tot een positionering ertussenin, maar dan wel op een andere wijze dan de ons bekende ‘gematigde’ middenpartijen. Zou ik een partij oprichten, dan zou dat door mij een balanspartij worden genoemd, een partij die de argumenten van zowel ‘rechts’ als ‘links’ begrijpt (begrijpen wil) en laat meewegen in de keuzes.

Maar goed, mijn balanspartij zou veel kunnen overnemen van wat linkse mensen al vijf decennia heel goed doen. Dan denk ik eerstens aan de ludieke acties. Alleen, probleem is dat het niet meevalt om een ludieke actie te bedenken die duidelijk maakt dat je tégen het welkom heten van ‘vluchtelingen’ bent. Die boodschap is immers niet een blije of vrolijke, of eentje die een ver in de toekomst liggend utopia laat gloren. Ook heb ik gemerkt dat velen van ‘ons’ net even te serieus zijn om ons bezig te willen houden met ludieke activiteiten. Ludieke acties zijn ook meer iets voor jonge, nog heerlijk naïeve mensen, een stadium dat voor menigeen van ‘ons’ was en niet meer is. Zo zien we onszelf niet snel in stoet lopen als verklede Zwarte Pieten of gezeten op een in de demonstratie voortgeduwde handkar, daarop een oh zo zielige gelukszoeker uitbeeldend. Maar goed, als we ons uiterste best doen, dan zit er toch meer in dat mandje dan we weleens denken.

Dan hebben we nog de talloze stichtingen en comité’s (committees, komitees, zeg het maar), veelal opgericht door maar liefst twee personen. Hun activisme haalt geregeld de media, bijv. als een net opgerichte stichting het voor elkaar krijgt op de Middellandse Zee bootvluchtelingen op te pikken en aan land in Italië te zetten. Bij mij rijst dan het vermoeden dat wij eenzelfde media-aandacht kunnen krijgen als we datzelfde doen, maar dan aan land zetten in Libië. Waarom kennen wij amper dat soort activisme?

Links is goed in ludieke acties voeren en stichtingen en comité’s oprichten, maar het is er ook volledig in geslaagd ‘de mars door de instituties’ te volbrengen. Daardoor hebben ze vaste voet aan de grond gekregen in allerhande bestuurlijke organen, maar vooral ook in de media. Ik vrees dat we er niet onderuit komen ook die mars door de instituties te moeten maken. We zullen ons moeten invechten. Omroepen Powned en WNL zijn zulke pogingen om zich in te vechten op de TV en radio. Wat mij betreft moeten deze omroepen geen minuut zendtijd besteden aan leuk, maar nutteloos vertier (tenzij ze kunnen aantonen dat dit voor de verdere acceptatie van wezenlijk belang is). Ze moeten wèl onverdroten en activistisch werken aan hun politieke zending alsof de wereld ervan afhangt. En ze hoeven van mij ook niet een tot in de puntjes ‘genuanceerd’ beeld na te streven, zeker niet zolang de reguliere media overwegend links blijft handelen. Verder moeten omroepen als de VARA onder druk worden gezet. Prima dat een programma als Pauw links is, maar het moet dan wel gaan ophouden met de pretentie (wekken) dat het ook de ‘rechtse’ stem uitnodigt. Of als de VARA oprecht meent dat ook ‘de onderbuik’ bij hen een stem moet hebben, dan moet de redactie zich ècht gaan openstellen voor redacteuren die daadwerkelijke tegenkracht kunnen aanbrengen. Linkse redacteuren die af en toe ook ‘gewone burgers’ of voor die ‘gewone burger’ pleitende opiniemakers uitnodigen? Ik geloof er niet meer in. Nee, zo’n redactie zal dan echt mensen uit beide kampen moeten omvatten en dan hoort daar niet door een meerderheid of een machtsverhouding alsnog een in essentie linkse signatuur te ontstaan. Ik besef dat dit net teveel gevraagd is van de VARA.

Tenslotte nog een woordje over minderheden, meerderheden en democratie. Ik hecht zeer sterk aan het standpunt van de meerderheid, omdat ik van mening ben dat eendracht in het land niet kan als de meerderheid tegen de haren in wordt gestreken. Links blijkt in wezen volstrekt niet geïnteresseerd in de opinie van de meerderheid. Links zal alleen een meerderheid nastreven in het parlement of de gemeenteraad. Verder gaat het niet. Zoals ook Christine Kuiper schreef zijn de linkse emancipatiebewegingen aanvankelijk steeds minderheden geweest. Het is niet fout dat een minderheid een pleidooi houdt voor een standpunt, maar het heeft er alle schijn van dat juist in deze jaren minderheden geen genoegen meer nemen met de keuze van de meerderheid. Een overduidelijk voorbeeld is het Zwarte Pieten debat, of eigenlijk de dwingelandij waarmee de Anti-Zwarte-Piet minderheid het voor elkaar kreeg dat politici, media en organisaties toch maar voor aanpassing kozen. Links stond te juichen en lijkt zich er volstrekt niet van bewust dat het daarmee zonneklaar maakte een broertje dood te hebben aan echte democratie. Zo dwingelanderig – zeg maar militant – zou ‘rechts’ zich eens moeten gedragen… Het land zou te klein zijn. Terecht overigens, maar toch.

anti_zwarte_pietpro_zwarte_pietlange_neus-768x432ludieke_aktieprotest

Hillary: “Ik ben de laatste tussen jullie en de apocalyps”

Ongepolijste Trump

Trump – Ongepolijst, ongemanierd, het zal wel. Zou jij kans hebben gemaakt als presidentskandidaat, gezien de absurde normen van de Amerikaanse media?

Vandaag in de Volkskrant een vertaling van het artikel van Mark Leibovich met Hillary Clinton voor de New York Times. Het wordt gebracht als een ‘in gesprek’, maar het is verre van een interview, gezien de weinige quotes van Hillary en de vele volzinnen van Leibovich zelf. Het is een slap, maar tekenend artikel dat eigenlijk maar één doel dient: propaganda voor deze presidentskandidate. Na lezing moest ik constateren dat hèt onderwerp dat ook in de VS een enorme kloof heeft veroorzaakt niet genoemd wordt. Haar slogan is ‘Stronger Together’. Nou, dan moet je vooral zo doorgaan, maar niet heus. Vier jaar geleden meenden in ons land de PvdA en VVD bruggen te gaan slaan. Het zijn natuurlijk valse leuzen als je je tegelijkertijd zo fel afzet tegen de lezing van je politieke tegenstanders van het wereldgebeuren.

Het artikel eindigt met haar al vaker gedane uitspraak: “Ik ben de laatste tussen jullie en de apocalyps”. Voor degenen die niet weten wat ze daarmee bedoelt: Zij denkt dat Trump’s campagne is gestoeld op bangmakerij voor de apocalyps en laat met die woorden blijken dat de stemmers vooral haar moet kiezen, zodat Trump niet zijn in haar ogen desastreuze kijk op de wereld kan vertalen in presidentieel beleid. Dat is toch wel een merkwaardige redenering van haar, zo niet een flinke denkfout.

Ten eerste, nergens heeft Trump ooit het woord apocalyps gebruikt. Ten tweede, juist hij zou er als president voor zorgen dat de hedendaagse heftige conflicten niet maar blijven voortsudderen door eindelijk fundamentele maatregelen te gaan nemen.Het gaat natuurijk om de clash tussen het Westen en de Islam, een waarheid die Hillary en de haren tot op de dag van vandaag niet uit hun mond kunnen krijgen. Nee, er moet vooral met gezalfde woorden over die religie worden gesproken, want anders loopt het echt uit de hand, zo menen Hillary en met haar al die andere ‘gematigden’, ook hier in ons land. Wie daarover even doordenkt, zou toch moeten bedenken dat er eigenlijk een enorme angst uit spreekt. Waarschijnlijk kennen deze ‘gematigden’ veel meer angst voor de Islam dan de openlijke islamcritici. Wellicht is dat ook de reden dat juist deze ‘gematigden’ telkens weer roepen dat die critici angst zaaien; het komt dan weer keihard bij henzelf binnen.

Probleem is dat deze ‘gematigden’ juist door die afweerreactie totaal ongeschikt zijn om de werkelijke problemen tussen het Westen en de Islam aan te pakken. Voor de stemmers in de VS zal de keus bij de verkiezingen heel simpel zijn: Of je kiest voor de wegkijkende politiek van de oude stempel en de echte problemen worden alleen maar nog groter, of je kiest toch voor de ongepolijste Donald Trump in de hoop dat hij na vier jaar een veel betere president blijkt te zijn geweest dan voorspeld werd, vooral omdat hij inderdaad de echte problemen met echte oplossingen te lijf ging.