Obama: “Those who have perverted Islam”

Tsja, zo ziet Barack Obama dat: Het probleem is niet de Islam, maar dat zijn zij die de Islam pervers uitleggen. Verder mijdt hij het woord Islam zoveel als maar kan. Dan heeft hij het erover dat “the shooter was inspired by some extremist information that was disseminated over the internet“. Verder ligt het aan de Amerikaanse wapenwetgeving, zo laat Obama niet na te herhalen net als alle vorige keren.

Wat dat laatste betreft is het wel een frappant detail dat die homoclub ligt in een zgn. wapenvrije zone. Laat ik nou vermoeden dat er lang niet zoveel doden waren gevallen als het niet een wapenvrije zone was geweest. Dan hadden er ook lui rondgelopen die wèl een wapen op zak hadden en dan hadden uitgerekend deze lui de terrorist kunnen uitschakelen. Nu was werkelijk iedereen volkomen weerloos.

Advertenties

Wat is er met me aan de hand?

Waarom doen al die bijzondere toespraken mij al een tijdje helemaal niets meer? Mensen als Obama, Blair en Bos lieten menigeen – vooral ter linkerzijde – zwijmelen, Martin Luther King deed dat vandaag precies 50 jaar geleden met zijn “I have a dream”. Vanavond probeert Obama het weer, vanaf dezelfde plek waar King het destijds deed, op de trappen van het Lincoln Memorial in Washington. Die toespraken, inclusief die van King, laten me tegenwoordig helemaal koud. Of eigenlijk, ik hoor ze aan en krijg bij menige uitspraak het gevoel dat die persoon er helemaal niets van heeft begrepen. En ondertussen krijgt zo’n leider toch groots applaus.

Het baart me zorgen dat ook de leiders van de democratische landen de ene na de andere denkfout maken. Ze onderscheiden zich op dat punt maar matig van de gemiddelde burger en journalist. Weliswaar worden ze omringd door adviseurs. Laten we hopen dat er telkens minimaal eentje bij zit die de president, premier of minister ervan weet te overtuigen dat deze in een denkfout is vastgelopen.

Wil je voorbeelden? Tsja, waar moet ik beginnen… Wat te denken van het idee dat we echt een rode lijn moeten trekken op het punt van de inzet van chemische wapens en dus wel moeten ingrijpen nu Syrië ze heeft ingezet?! Zo’n redenering is gewoon pervers, althans als je in acht neemt wat de ultieme consequentie ervan inhoudt: Een erop gebaseerde militaire ingreep maakt nu eenmaal slachtoffers en dat is des te schrijnender als het allemaal achteraf toch genuanceerder lag of anders in elkaar bleek te zitten. Prima als je in principe tegen chemische wapens bent. Prima als je bereid bent daartegen op te treden. Maar het is niet prima als je uit een reflex optreedt omdàt er chemische wapens werden gebruikt. Er moet echt aandacht worden besteed aan de gehele context en het waarheidsgehalte van beweringen en ‘bevindingen’ alvorens je een besluit neemt. Wie een toespraak opbouwt, hoort zich daarvan rekenschap te geven en de reservering voor deze nuances in te bouwen. Dus niet: “Wanneer chemische wapens worden gebruikt wordt echt een rode lijn overschreden en zullen wij zeker ingrijpen.” Dus wel: “Wanneer chemische wapens worden gebruikt wordt wellicht een rode lijn overschreden en zullen wij ingrijpen minstens moeten overwegen, al zal dat ook dan niet kunnen zonder ons eerst van de echte omstandigheden te vergewissen.”

Ik vrees dat zo’n genuanceerde zin door de ghostwriters snel wordt doorgekrast en wordt vervangen door de boude uitspraak. Die klinkt namelijk veel fermer en dat appreciëren ‘we’ meer. Daarvan worden ‘we’ zelfs eventjes enthousiast, minstens tot we worden geconfronteerd met het eerste praktijkgeval. Dan blijkt dat die tweede zin toch slimmer zou zijn geweest.