Van Kooten en De Bie en de politiek correcte elite

We gaan even terug in de tijd, al valt het mee: naar de jaren negentig. Volgens velen een tijdperk waarin begrippen als politiek-correct, minderhedenbeleid, vreemdelingenhaat, multicultuur, Marokkanen (i.p.v. Nederlanders van Marokkaanse afkomst), xenofobie en weerbare democratie nog geen gemeengoed waren. Dat mag zo zijn, maar die begrippen waren wel allang uitgevonden en in gebruik. Lees anders eens het artikel van Martien Pennings in de Trouw van 19 december 1998. als je bewijs zoekt. Daaruit citeer ik nu even dit stukje. Na het citaat poog ik uit te leggen waarom ik het hier toon. Lees verder

Advertenties

Dijsselbloem speelde Wilders, en won?

Uit het interview met Jeroen Dijsselbloem van afgelopen zaterdag in De Volkskrant:

Interviewer Marc Peeperkorn: “Wilders was bekend terrein voor u; tijdens de oefendebatten met uw fractievoorzitters speelde u altijd de PVV-leider.”
Dijsselbloem: “Omdat ik integratie in mijn portefeuille had. In een van die oefensessies met Mariëtte Hamer ging ik zo op in de rol van Wilders, dat ik er zelf van schrok. Heel grof en ruig, zeer waarheidsgetrouw dus. Mariëtte kreeg een fysieke afkeer van me.”

Peeperkorn ging er niet verder op in, terwijl ik dat absoluut wel zou hebben gedaan. Ik ben het type lezer dat juist over zulke zaken de diepere gronden wil te weten komen. Dat Peeperkorn dat niet deed (of heeft weggelaten uit het afgedrukte interview?) zal alles te maken hebben met de eigenlijke opdracht tot dit interview: Heb een prettig interview met de mens Jeroen Dijsselbloem achter de van PvdA-huize afkomstige minister van financiën, dus zodanig dat deze sympathiek overkomt en ook nog als verstandig en goede hoeder van onze nationale belangen. De Volkskrant is nu eenmaal een van de pilaren waarop de PvdA alle jaren is gestut. (Andere pilaren zijn bijv. de VARA en het FNV.) De foto’s bij het interview spreken ook boekdelen; terwijl wij allen vooral een serieus kijkende Dijsselbloem kennen worden we nu met olijke foto’s met brede tot zeer brede glimlachen geconfronteerd. Op een van die foto’s is het zelfs onecht breed. De fotograaf heeft wellicht saycheeeeeese gezegd?

Okay, terug naar waar het mij dit keer om gaat: Dijsselbloem ging op in de rol van Wilders en wist blijkbaar telkens Hamer te pareren met … ja met wat dan? Met goede argumenten? Het zal toch niet waar zijn? De beste argumenten zijn toch die van de PvdA, dus (destijds) van Hamer? Met gevatte opmerkingen dan? Zou het? Maar over het maken van gevatte opmerkingen hoef je je toch niet geschrokken te betonen, zoals hij zelf zei? Met ‘grof en ruig’ sneren dan? Ja, dat zal het zijn geweest. Het zal zo zijn geweest dat Jeroen tijdens die sessies uiting gaf aan een donkere zijde in hem waar hij heel erg in opging. Hij zei dat het zeer waarheidsgetrouw was, waarmee hij wellicht bedoelde dat hij Wilders goed nadeed, maar dat durf ik toch te betwijfelen. Dan zou ik toch echt eerst even de filmbeelden ervan willen zien, beelden die er vast niet zijn. Waarom ik het betwijfel? Omdat veel mensen, waaronder de PvdA-politici, een verwrongen beeld van Wilders hebben. Oh zeker, die mensen zijn in de meerderheid, maar een leraar van me zei ooit: “De minderheid heeft altijd gelijk”. Tegenwoordig weet ik dat dit niet echt waar is, maar ik weet tegenwoordig ook dat het al evenmin waar is dat de meerderheid altijd gelijk heeft. Wilders wordt door veel mensen volstrekt verkeerd geïnterpreteerd en dat is meer dan jammer, ook of vooral voor de politieke stabiliteit in ons land. Maar één ding zal zeker waar zijn en dat is dat Wilders een stuk dichter bij zijn ware ik staat dan bijvoorbeeld Jeroen Dijsselbloem. Dat hij van die kant van zichzelf zo schrok vind ik veelzeggend. Eigenlijk denk ik dat Dijsselbloem eerder zou moeten schrikken van de mate waarin hij evengoed nog sociaal wenselijk gedrag vertoont. Sociaal wenselijk gedrag wordt in twitter-en blogland ook wel aangeduid met de term ‘politiek correct’, ook wel policor. Dijsselbloem zou sommige meningen in zijn hart het liefst net zo willen kunnen uiten als Wilders doet, maar hij beseft dat zijn rol binnen de PvdA dan per direct uitgespeeld is. Omdat hij die rol absoluut wel wil vervullen houdt hij zich in en houdt hij zich aan de sociaal wenselijke gedragslijnen. Da’s niet best, want het impliceert dat allerlei voor een goede analyse van de problemen belangrijke zaken niet gezegd worden. Men steekt dus liever de kop in het zand omwille van het kunnen krijgen van wat macht.

Er is hier te lande maar één partij die eerlijker mensen als Wilders toch wat macht kan geven en dat is het volk zelve. Wat zegt u? Vindt u dat ik wel heel hoog van de toren blaas door zo’n blaaskaak als Wilders een eerlijker mens te noemen? Tsja, ieder zo zijn perspectief. U zal zijn gedrag dan wel sociaal onwenselijk vinden. Dat testen op sociaal wenselijk gedrag doet iedereen natuurlijk, maar ik ben meer van de groep die vindt dat er altijd een zekere tegenspraak moet zijn, in de vriendenkring en in het bedrijf, maar in elk geval in de politiek. Al of niet georganiseerde tegenspraak is de enige manier om mensen niet te laten verworden tot al te zelfverzekerde, al te zelfingenomen, elkaar al te amicaal op de schouders kloppende, al te breed lachende machthebbers. Voor de duidelijkheid, tegenspraak moet niet worden georganiseerd om de eigen standpunten immuun te maken, maar om de eigen standpunten te testen. En als de betere argumenten bij de ‘tegenspreker’ liggen moet men zich oprecht afvragen wat de eigen standpunten eigenlijk echt waard zijn.

Ik vrees dat tijdens die oefensessies niet de juiste conclusies getrokken zijn. Er werd wellicht uitentreure gepoogd de door Dijsselbloem in sneervorm verwoorde Wilders-standpunten te pareren. Ze hadden er veel beter aan gedaan in die sneren de echte argumenten te zoeken, die serieus te overwegen en de ware kanten van de argumenten te integreren in het eigen verhaal. En als ze dan ook nog eens leren sneren, met een sportieve knipoog natuurlijk, kan de Nederlandse politiek misschien wel net zo vermakelijk worden als de Engelse. Het zou tijd worden.


Ongegrond beschuldigen is toch strafbaar?!

Afshin Elian in zijn column van Elsevier over het falen van de ‘integere’ Cohen:

“Begrippen als ‘fatsoen’ en ‘integer’ worden nu zonder een concrete invulling als vage begrippen gebruikt om de politiek op basis van de intentie te beoordelen – en niet op basis van de inhoud.”

Elian legt het niet verder uit, maar ik vermoed zijn intentie te begrijpen. Dan wordt de uitspraak van een politicus beoordeeld op de diepere intentie, de eigenlijke verholen bedoeling. Linkse mensen zijn daarin nòg sterker dan rechtse mensen, zo vermoed ik. Zij hebben immers geleerd om altijd goed te letten op de bedoeling achter de woorden, om argwaan te hebben, om zich niet als naïef doetje te laten zetten voor andermans karretje. Immers, hoe vaak bleken mooie woorden in het verleden niet eigenlijk de opmaat naar uitbuiting en onderdrukking?! Zeker sinds de jaren zestig laten zij zich niets meer wijs maken.

Deze mensen hebben groot gelijk. Of toch niet? Want stel nou dat die eigenlijke verholen bedoeling er helemaal niet is?! Dan zien we dus gebeuren dat iemand wordt weggezet niet om wat deze werkelijk beweert, maar om wat deze wordt verondersteld te beweren.

Mij lijkt het beter om slechts te letten op de inhoud, tenzij je echt gegronde redenen hebt argwanend te zijn. En een reden is pas echt gegrond als je met heel goede argumenten kunt komen aanzetten als daarom wordt gevraagd.

Het is dan natuurlijk wel al heel snel een soort cirkelgevecht, van welles-nietes, beschuldigingen en ontkenningen, jij-vindt en ik-weet.

We mogen elkaar niet ongestraft beschuldigen van diefstal, moord of ander crimineel gedrag. Moeten we misschien ons wetboek uitbreiden door ook het ongegrond beschuldigen van eigenlijke verholen bedoelingen strafbaar te stellen?