Huh, de President van de EU??

73f0aeb639In 2008 werd ons verzekerd dat we géén Europese president zouden krijgen. Nu blijken we volgens De Telegraaf er toch eentje te hebben. We zijn er dus ingeluisd.

Volgens de Nederlandse Wikipedia moeten we het niet zo letterlijk opvatten. Het zou gaan om een andere benaming voor ‘voorzitter’, een benaming die met name in de Engelse taal vrij gewoon zou zijn, zoals de Engelse Wikipedia ons vertelt. Maar in dat geval moeten de hoofdredacteuren van bijvoorbeeld Nederlandse krantenredacties het woord vooral niet gebruiken zoals het deze week gebruikt werd. Ook andere media, zoals ‘Europa Nu‘ doen te gemakkelijk over de term.

 

Advertenties

The President of the EU

73f0aeb639 Help! De PvdA heeft ons er ECHT ingeluisd! Dit is niet leuk meer! Ze vonden het toch niet langer nodig ons te raadplegen via een referendum?! Ze waren het er in de Tweede Kamer toch allemaal – nou ja, bijna allemaal – over eens dat het Verdrag van Lissabon niet langer een Grondwet genoemd kon worden?! Er zou géén EU Minister van Buitenlandse Zaken komen en ook andere van dergelijke al of niet symbolische dingen waren toch succesvol afgewend door onze eigenste politici?!

Waarom lees ik dan vandaag VERDOMME in de Volkskrant dat Blair in de race is om de EERSTE PRESIDENT VAN EUROPA te worden?! Hou me te goede, ik heb niks tegen Blair. Maar ik heb des te meer tegen een Europese President, en tegen een Europese Minister van Buitenlandse Zaken, en tegen een Europese Vlag. Kortom, ik heb des te meer tegen een stiekeme machtsgreep!

Als ik het oneens ben met het regeringsbeleid, dan wil ik kunnen aanzeuren tegen een kabinet dat in Den Haag zetelt en eerst en vooral Nederland regeert. Als onze Minister van Buitenlandse Zaken op zeker moment denkt namens ons een andere regering een veeg uit de pan te mogen geven, dan wens ik hem/haar daarop aan te spreken en dat doe ik absoluut bij grote voorkeur als Nederlander tot Nederlander. Andere Europeanen mogen van mij van alles vinden, maar moeten dat dan gewoon op eigen titel doen, vanuit de eigen natie, vanuit de eigen cultuur zo je wilt.

Dat voorbeeld haal ik niet voor niks aan. Vorig jaar, tijdens mijn vakantie, stond ergens in de krant dat “de Europese Minister van Buitenlandse Zaken” (sic) het harde optreden van een Oost-Europees land, dat geconfronteerd werd met een terroristische gijzeling, veroordeelde. Ik ergerde me toen rot aan dat arrogante, feitelijk on-Nederlandse, toontje en het voelde bovendien aan als een stille, stiekeme machtsgreep.

En nu blijken wij zelfs te worden opgezadeld met een Europese President? Wat een lef! Je zou er van ondergronds gaan. Ook al zullen sommigen beweren dat ‘we’ het zelf zo gewild hebben, volgens mij worden we erin geluisd. Onze vrijheid wordt te grabbel gegooid.

Ik wil niet onderdaan van Europa zijn! Ik voeg me bij het verzet!