RTL introduceert de NEPPIET en pleegt daarmee verraad

rtl-laat-geen-zwarte-piet-meer-zien-televisie-

Lacht deze NEPPIET nou echt? Of is het toch een verbeten poging daartoe in opdracht van de fotograaf!

Ik ben woedend op RTL, en Asscher. Ze zijn daar bij RTL gek, volkomen van het matje. Wie denken ze wel dat ze zijn! Het besluit om over te stappen op een blanke roetpiet – RTL noemt het een Schoorsteen Piet of zelfs gewoon Piet, ik noem het een blanke roetpiet of, nog beter, een NEPPIET – wordt genomen tegen de uitdrukkelijke wil van een hele grote meerderheid in. Met democratie heeft het niets te maken en met de vrijheid van meningsuiting ook niet, omdat ze de mening omzetten in televisie die onherroepelijk de leefwereld van kleine kinderen zal binnendringen. Het komt erop neer dat zij zo verraad plegen, door de jonge kinderen te verklappen dat Zwarte Piet niet bestaat. Zij verpesten zodoende het hele feest. Dit kan niet en dit mag niet.

De directie van RTL zegt begrip te hebben voor de standpunten van voor- en tegenstanders van Zwarte Piet, maar kiest evengoed overduidelijk partij in deze. Daarmee reduceren ze hun woorden over begrip hebben tot niks, nul en van generlei waarde. Ze plegen verrraad, niet alleen aan de voorstanders van Zwarte Piet, maar zelfs aan Nederland door eigenhandig een traditie om zeep te helpen. Was RTL niet een zendergemachtigde met zijn hoofdzetel buiten Nederland? Van Wikipedia:

RTL Nederland Holding BV is de naam waarmee CLT-UFA S.A. in Nederland opereert en diensten verricht ten behoeve van de Luxemburgse zenders RTL 4, RTL 5, RTL 7, RTL 8, RTL Z, RTL Lounge, RTL Crime, RTL Telekids, RTL 24 en RTL Lounge Radio. Het bedrijf is een dochter van de RTL Group, dat de televisie- en radiopoot van het Duitse Bertelsmann-concern is. De Nederlandse radio en tv-activiteiten van RTL zijn daardoor voornamelijk in Duitse handen.

Ah, dus de Duitsers mengen zich in het dispuut? Niet netjes.

RTL verklaart ook nog dat het in deze discussie niet zou moeten gaan over gelijk, maar over begrip hebben voor elkaar”.Wat bedoelen ze met ‘gelijk’, vraag ik me dan af. Of eigenlijk vraag ik me dat niet af, want ik wind me voornamelijk op over de hypocrisie van zo’n uitspraak dat we begrip voor elkaar moeten hebben. Wat is dat voor moralistische prietpraat, die ook nog eens in volkomen tegenspraak is met het besluit om partij te kiezen. Zeg dan eerlijk dat je partij kiest. Mooie praat, maar ondertussen zijn het een stelletje lafbekken!

Okay, wat kan eraan gedaan worden? RTL schermt met een of ander ‘overleg’ met voor- en tegenstanders waarin beide partijen verklaarden afstand te nemen “van elke vorm van bedreiging, geweld, polarisatie en agressie rond het Sinterklaasfeest.” Zo, wat een lef. Dus zodra je het gevoel hebt gekregen dat je gevrijwaard zal worden van geweld en dergelijke, voel je je vrij om te besluiten wat je maar wilt? Wat mij betreft kan RTL de pot op en degenen die zo’n verklaring ondertekenden al evenzeer. Ik zeg hiermee niet dat het volk er met de hooivork op af moet, al moet ik erkennen dat het wel wat zou hebben. Maar slechts volstaan met een beetje morren en het vervolgens maar accepteren is mij te weinig verzet. Nee, het verzet moet wel degelijk leiden tot bijstelling van RTL. Een faillisement? Van mij mag het.

Initiatieven kunnen op mijn sympatie rekenen, van wie dan ook, van welke signatuur dan ook.

En wat Asscher betreft, het is te hopen dat de andere partijen het hem tijdens de verkiezingperiode telkenmale weer onder de neus zullen wrijven dat hij blij is met dit RTL-besluit. Hij is eigenlijk de kwade genius achter dit alles geweest. Als ‘facilitator’ van deze bijeenkomsten tussen voor- en tegenstanders kreeg hij zijn voorkeurskeuze toch maar mooi voor elkaar.

Ik hoor nu alweer de nodige mensen verzuchten dat die Van Lenth het weer eens nodig acht om de kloof in ons land nog verder te verdiepen. Mag ik erop wijzen dat er hier maar één partij die kloof zo verdiept! Dat zijn die lui die de wil van de meerderheid van het volk compleet negeren.

Verklaring RTL

enquete zwarte piet

Schop Turkije uit de NAVO als het zo doorgaat!

TURKEY-PARLIAMENT-Erdogan en zijn AKP zijn gewoon bezig met een coup en je zou hopen dat er, net als in Egypte gebeurde, door het leger werd ingegrepen. Dat dit vooralsnog niet gebeurt wil niet zeggen dat wij hier in Europa alles wat daar gebeurt dus maar moeten laten gebeuren, alsof onze neus bloedt, alsof het onze zaken niet zijn, alsof we ons uit principe niet mogen bemoeien met de interne aangelegenheden van een ander land. Natuurlijk moet Europa zich erover uitspreken en als de rest van Europa dat niet wil, dan moet Nederland dat maar doen.

We moeten Turkije nù vertellen dat de manier waarop er gereageerd is op de zogenaamde coup de wàre coup is, dat dit Turkije zodoende niet binnen de NAVO past, dat we ons niet langer gebonden voelen het te helpen als het wordt aangevallen, dat het de Koerden met rust moet laten, dat het de Gulenisten niet op deze wijze moet bestrijden.

En als de Turken weer willen worden opgenomen in de NAVO-familie, dan zullen ze democratisch gekozen burgemeesters moeten respecteren, dan moeten ze alle aanvallen op de Koerden onmiddelijk staken, dan moeten ze de AKP-sympathisanten in eigen land en in onze landen op het hart drukken te stoppen met de jacht op Gulenisten, dan moeten ze al die ontslagen rechters, leraren en ambtenaren weer herinstalleren.

Bovenop het dreigement (ja, dreigement) dat het uit de NAVO wordt gegooid, zal er een reeks andere maatregelen moeten worden genomen. Turken worden Europa/Nederland niet meer binnengelaten, ook niet met visum. Handel met Turkije wordt verboden,  Militaire middelen worden niet langer verkocht  aan Turkije. Uitwisselingsprogramma’s worden gestopt. Turkse studenten moeten per omgaande terug naar Turkije. Hier woonachtige Turken zal het worden verboden hun door het thuisland geïnspireerde aspiraties hier in het openbaar te uiten.

Mochten andere met ons bevriende landen, waaronder zeker ook de VS, aan de coup géén consequenties verbinden en de banden met Turkije gewoon voortzetten alsof er niets is gebeurd, dan zal Europa/Nederland zich daarvan moeten distantiëren en dat land, dus inclusief de VS, er hevig op moeten bekritiseren.

Vind je bovenstaande niet realistisch? Geloof je meer in Realpolitik? Vind je dat we in zo’n fase met diplomatie meer bereiken? Of sluit je zelfs niet uit dat Erdogan eigenlijk gelijk heeft en mag je zijn daadkracht wel? In al die gevallen betwijfel ik je democratisch gehalte. Je belijdt het met de mond en daar blijft het bij. Je laat het zonder enig protest zomaar gebeuren dat elders de democratie om zeep wordt geholpen. Ataturk bouwde de democratie daar met veel moeite op, waardoor Turkije in het Westen weer wat krediet kreeg, zoveel zelfs dat het lid van de NAVO mocht worden. Die democratie wordt daar nu in slechts enkele jaren volledig afgebroken. En JIJ laat dat gebeuren? Dan zullen we het van jou niet moeten hebben als in Nederland de nood aan de man is. Wat nu als hier te lande een Erdogan-type minister-president wordt, die elke tegenwerking ziet als een complot tegen hem en daarom steeds meer macht naar zichzelf en de zijnen toetrekt? Er zal een moment komen dat buitengeslotenen de wapens tegen hem opnemen, en terecht! Maar jij zal dan aan de verkeerde kant van de lijn staan, zo vrees ik.

Terug naar Turkije: Het is wachten op de aanslag op Erdogan. En sorry mensen, maar ik ga dan niet net doen alsof ik geschokt ben om zo’n aanval op de democratie. Wie zoveel mensen en specifieke groepen tot buitenstaanders, tot outlaws, in de eigen maatschappij maakt en hen de democratische middelen ontneemt om hun standpunten zelfs maar kenbaar te maken, laat staan te trachten te verwezenlijken, vraagt er gewoon om.

“Verbied de Islam!”

Mag ik jullie allen confronteren met de volgende tekst? Deze is niet van mezelf en wie wil weten wie dan wel de schrijver is, kan dat zeker achterhalen. Mij gaat het nu niet om de schrijver, maar om de vraag wat men ervan vindt. Na het citaat komt de meerkeuzevraag daarover.

“Je moet aan diegenen de Vrijheid van Meningsuiting ontnemen die onder gebruikmaking van de Vrijheid van Meningsuiting een eind willen maken aan niet alleen de Vrijheid van Meningsuiting maar aan alle Vrijheid. Dat geldt op dit moment voor alle moslims. Aan alle moslims in het Westen moet hun recht ontnomen worden om hun ideologie in woord of teken uit te dragen. Alle moslims, ook de “gematigde”, want gematigde moslims kunnen niet bestaan omdat er geen gematigde islam bestaat en kán bestaan. De islam is een onhervormbare moordenaars-ideologie die in alle wezenlijke aspecten identiek is met het nazisme: Jodenhaat, expansieve oorlogszucht inclusief Blut-und-Boden, Führerprinzip (volgens hetwelk de absolute leiding van de misdadiger Mohammed moet worden geaccepteerd), rancunisme, xenofobie, conspirisme en afwijzing van de Rede. “Gematigde moslims” liegen of kennen hun eigen “godsdienst” niet en als de tijd rijp is en de “oelema” (de priesterkaste, de beroepsmoslims) bewijzen met de Koran en de Soenna in de hand dat de islam inderdaad die nazi-ideologie is die ik zeg, dan zullen vele van die gematigde moslims de bevelen van die “oelema” tot de Jihad volgen. Nogmaals: de Vrijheid van Meningsuiting in alle Westerse Constituties is bedoeld voor diegenen die zich bewegen in het kader van de Joods-Christelijk-Verlichte traditie. De islam valt daarbuiten, dat is een misdadigersideologie. Ja, het is oorlog en in tijden van oorlog moet je misschien de Vrijheid van Meningsuiting van je doodsvijand opheffen. Dat is mijn persoonlijke mening, die ik in vrijheid naar voren breng nu het nog kan en die ik desnoods met de wapens zal verdedigen. Wie mij de bek wil snoeren als ik roep “Verbied de islam!” zal ik desnoods met geweld stoppen.”

Okay, hier de meerkeuzevraag (meer antwoorden mogelijk):

[ ] Deze schrijver is totaal geschift.

[ ] Deze schrijver wil slechts opstoken.

[ ] Deze schrijver is een extreem voorbeeld van een islamofoob.

[ ] Deze schrijver moet worden aangeklaagd.

[ ] Deze schrijver overdrijft sterk, maar zit er niet totaal naast.

[ ] Deze schrijver heeft een persoonlijk probleem.

[ ] Deze schrijver overdrijft soms, maar niet in alle opzichten.

[ ] Deze schrijver heeft voornamelijk ongelijk, maar soms toch een punt.

[ ] Deze schrijver heeft meer gelijk dan ongelijk.

[ ] Deze schrijver heeft volkomen gelijk.

Zeg het maar….

Over het recht om je mening te verkondigen

Gisteren las ik ergens op internet in een reactie op een ingezonden brief het volgende: “Als je inhoudelijk sterk staat dan hoef je andere meningen niet te verbieden. Die pareer je dan“. De opmerking zette me aan het denken. Het was een reactie op een ingezonden brief in een krant waarin een column in diezelfde krant – van een dag of wat eerder – werd bestreden, niet door met tegenargumenten te komen, maar door de redactie te vragen de lezers voortaan van dat soort columns te vrijwaren.

Afijn dus, het zette me aan het denken. Waarom? Het overkomt menigeen misschien zelden, maar mij geregeld: Anderen oefenen dan een zekere druk uit, expliciet of impliciet, om ergens niet over door te gaan. Er zijn natuurlijk meerdere redenen voor die druk denkbaar. Soms blijft iemand maar doorgaan over iets terwijl dat in de situatie van dat moment volkomen ongepast is. Een opmerking als “nu even niet” is dan natuurlijk logisch. Of wat te denken van de vicieuze cirkel in het twistgesprek, waarin je de ander meer dan drie keer probeert te overtuigen. (Drie keer is voor mij een soort van maximum geworden; nòg vaker proberen is zo’n beetje zinloos en in elk geval wrevel opwekkend.) Beide voorgenoemde redenen zijn op zich een blogje waard, maar het gaat me nu even om die gevallen waar het er eerder op lijkt dat de ‘tegenpartij’ gewoon niet bereid is om de discussie aan te gaan omdat het vindt dat je geen recht hebt op jouw mening of geen recht hebt om jouw mening te verkondigen zoals je die verkondigt.

Zo werd in de ingezonden brief gesteld dat de krantenlezers gevrijwaard moesten worden. Daar ging het dus om het willen ontnemen van het recht die bepaalde mening via dat medium te verspreiden. Het hèbben van die bepaalde mening op zich werd dus niet met zoveel woorden bestreden. Zo op het oog wordt het recht op de vrijheid van mening dus gerespecteerd. Maar bij enig nadenken is het wel een schending van het recht op de vrijheid van meningsuiting. Daar kan tegenin worden gebracht dat het aan de lezers is om te bepalen wat ze willen lezen in hun blad. En het zijn dan de redacteuren die als lezersvertegenwoordigers zijn aangewezen om die schifting te maken. (Terzijde: De ingezonden brief waarin de vrijwaring werd bepleit was ondertekend door meerdere hoge heren. Die hadden in hun stuk o.a. gesteld dat de twee schrijvers van de column zich populistisch betoonden door te schrijven over de wil van ‘het volk’. Bij nadere beschouwing was die redenering over de schreef, maar de pot verweet de ketel dat ‘ie zwart zag, want zijzelf meenden namens ‘de lezers’ te mogen spreken.) Maar ik, als lezer, zou zo’n krant opzeggen en een andere krant nemen, een krant die zo’n restrictief beleid niet hanteert. Wie reageert op een artikel in de krant moet komen met tegenargumenten, niet met een pleidooi om zo’n artikel niet te plaatsen, c.q. te verbieden. Of waren er geen tegenargumenten? In elk geval hadden de schrijvers slechts één tegenargument en die rammelde flink. Zij hadden duidelijk niet hun best gedaan om tegenargumenten te bedenken. Zij hadden zich vooral laten leiden door hun irritatie. (Waar het over ging: In de column werd gesteld dat de Europese Unie onderhandelingen over een handelsunie voert met de VS zonder dat het volk daarover geïnformeerd wordt, laat staan gevraagd wordt daarover te oordelen. In de ingezonden brief is het enige tegenargument dat het volk zich nu eenmaal laat vertegenwoordigen door volksvertegenwoordigers die op zich wèl gekozen zijn.) Hun irritatie bestaat eruit dat er een groep columnisten is die de indruk wil wekken dat de EU een ondemocratische macht is. Zij willen dat zulke geluiden uit de krant worden geweerd, want het zou slechts stemmingmakerij zijn.

Er zijn in de politiek elke dag, op landelijk, provinciaal en gemeentelijk niveau, gevallen dat de ‘tegenpartij’ gewoon niet bereid is om de discussie aan te gaan omdat het vindt dat je geen recht hebt op jouw mening of geen recht hebt om jouw mening te verkondigen zoals je die verkondigt. Of laat ik volstaan met ‘geen recht hebben om jouw mening te verkondigen zoals je die verkondigt’. Die tegenpartij is trouwens maar al te vaak een ander of een andere groep binnen de eigen partij. Men wil geen tijd nemen voor het bedenken van tegenargumenten, zeker als die niet zomaar vanzelf te binnen schieten, of men vindt dat er al genoeg gediscussieerd is en dat het nu over moet zijn. Maar ook buiten de politiek is het schering en inslag.

Op het werk komt het al evenzeer veel voor. Daar is vaak het gebruikte argument dat het niet in de lijn van de functie ligt om die ene kritiek op die wijze te uiten. Dat is natuurlijk geen inhoudelijk tegenargument. Het gaat dan over de rollen binnen de organisatie en hoe de grenzen van de eigen rol worden overschreden. Men wordt dan als een soort ongeleid projectiel ervaren. En er wordt veelal gesteld dat je niet alle relevante kennis hebt om te mogen oordelen. Het zijn wellicht geldige punten, maar ze zijn alleen geldig binnen een hiërarchische organisatie. Het is dat u het weet: Als zulke reacties u ten deel vallen, concludeer dan rustig dat u binnen een hiërarchische organisatie werkt. En laat u niet meer imponeren door managers die beweren dat het een open organisatie is waarin alles gezegd mag worden. U moet weten wanneer u uw mond moet houden, punt uit. “Nee,” zal nu menig manager ertegenin brengen, “zo zit het niet. Je moet het aansnijden bij de juiste persoon, bij je directe manager.” Want dan is het niet grensoverschrijdend, zoiets. En inderdaad, een hiërarchische organisatie is op zich niet vanzelfsprekend een fout type organisatie als die aangesproken manager met de kritiek het juiste weet te doen, ook naar het idee van de criticus. Maar wat nu als het daar stokt? Of erger, wat nu als het reeds op dat niveau leidt tot represaille? Wat mij betreft is er geen verplichting voor de manager om elke kritiek ongemodereerd naar een nog hoger niveau door te spelen. Maar ik ben wel van mening dat die manager een verplichting heeft om met de criticus de discussie aan te gaan, door instemming te betuigen of door met tegenargumenten te komen. Er is immers maar één niveauverschil, meer niet. Het hoort tot het takenpakket van een manager om met de te managen werknemers inhoudelijk – én op gelijke voet! – te discussiëren. De beslissing of er wat mee gedaan wordt is uiteindelijk aan de manager, maar een inhoudelijke discussie moet er wel eerst zijn geweest. Althans, alleen zo’n type hiërarchische organisatie is nog te billijken, zo vind ik.

In de privésfeer zien we het in vriendengroepen. Het gaat dan niet met zoveel woorden om het principe zelf. Eenieder zal uiteraard met de mond het recht op vrijheid van meningsuiting belijden. Maar de praktijk is soms een andere. De hints om ergens over op te houden zijn dan soms subtiel, soms juist niet subtiel. “En nù hou je erover op!” is weinig subtiel. Een subtielere manier is gewoon middenin het moeilijke gesprek over iets anders beginnen of een minder problematisch zijpad inslaan, op een manier die niet opvalt als ‘kraker’. Stel je begint over de politieke discussie van de dag – laten we zeggen een uitspraak van een Nederlands-Marokkaans cabaretier – en men vermoedt dat het uiteindelijk weer zal uitdraaien op een verhitte twist over Wilders, dan is de kans groot dat iemand zomaar begint over Elise die vorige week op vakantie was naar Marokko. En vanaf dat moment gaat het alleen nog over de afgelopen vakanties en over de vakantieplannen. Zulke afleiders hoeven niet slecht te zijn; het zijn smeermiddelen om de echte pijnpunten in de vriendschappen te vermijden en de sfeer ontspannen te houden. Echter, voor degene die zijn onderwerp ‘gekraakt’ weet, is het wel degelijk een frustratie erbij. Er was een wens om het over iets (wezenlijks?) te hebben en de vriendengroep wijst dat af. Als dat een chronisch karakter krijgt is er echt sprake van een, letterlijke, frustratie en dient die persoon serieus bij zichzelf te rade te gaan of deze vriendengroep wel de juiste vriendengroep is. De tip is op zoek te gaan naar een aanvullende groep van mensen die wèl bereid is door te discussiëren. Of nog beter: die dat zelfs wil. Anderzijds kan je je afvragen of de oorspronkelijke vriendengroep eigenlijk nog wel voldoende bij je aansluit. Stemmen jouw ideeën over de wereld nog wel voldoende overeen met hun ideeën? Een waar pleitbezorger van de vrijheid van mening en meningsuiting zal verschillen willen respecteren. Echter, je zal dan al evenzeer willen dat het wederkerig is, dus dat je vrienden ook jouw mening respecteren én jouw pogingen om die te uiten. Doen ze minstens een van beiden niet, dan is het niet zo gek om die kring te verlaten, althans zo vind ik. Let wel, het gaat hier niet om vrienden die het met je oneens zijn en met tegenwerpingen komen (en daarbij mogen de gemoederen soms best verhit raken), maar om hen die geen tegenwerpingen weten of willen bedenken en van je verlangen dat je er gewoon niet over begint.

Over de partnerrelatie wil ik nog wel het volgende kwijt: Juist binnen die relatie moet je je mening kunnen uiten. Kan dat niet in voldoende mate? Oei, dan is dat een wel heel grote bron van frustratie. Los het op! Daarmee pleit ik niet voor uit elkaar gaan. Vooral als er jonge kinderen zijn moet dat niet de voor de hand liggende keuze zijn. Je zou er bij de ander op moeten aandringen dat deze zich wèl openstelt. Dat zal vast menige avond discussie vergen en het vereist een zekere overtuigingskracht, maar het moet echt. Laat je niet ontmoedigen door pogingen van de ander om “er nou over op te houden anders…”. Verzucht niet te snel, word niet alleen maar kwaad, en vraag anderen om raad, ook vrienden en vriendinnen van je partner. Ga ook bij jezelf te rade: Ben ik in deze niet tè veeleisend? Kan ik mijn mening met meer humor brengen? Kan ik niet beter bepaalde scherpe kantjes eraf slijpen? Ben ik niet net even te extreem? Is mijn timing te verbeteren? (Dus niet pas bij aanvang van de nacht beginnen, als de ander eigenlijk gewoon lekker wil gaan slapen.)

Nogmaals de uitspraak die mij tot dit blog aanzette: “Als je inhoudelijk sterk staat dan hoef je andere meningen niet te verbieden. Die pareer je dan“. Dus bedenk, zodra een ander er bij jou op aandringt ergens over op te houden, dan is het goed mogelijk dat je eigenlijk hartstikke gelijk hebt en dat die ander simpelweg niet in staat is om met tegenwerpingen te komen. Bedenk dat minimaal in stilte, want dat is goed voor je zelfvertrouwen. Maar word niet arrogant, want mogelijk eigenlijk hartstikke gelijk hebben is niet hetzelfde als hartstikke gelijk hebben.

Wat heeft de linkse intellectueel met zijn onderbuik gedaan?

Wilders CartoonAllochtoon Nausicaa Marbe is een vrouw naar mijn hart. Niet alleen zijn haar meningen meestentijds ook de mijne, ze kan ze bovendien buitengewoon helder en scherpzinnig opschrijven. Het is om jaloers op te zijn. Maar goed, laat me inhoudelijk worden.

Haar column van 18 februari 2011 gaat over de Wilders-cartoon op JOOP.NL, van de hand van de zogenaamde cartoonist wiens naam ik hier niet eens wil gebruiken, zo vals vind ik die cartoon. (En hij is voor mij vooralsnog een zogenaamde cartoonist omdat zijn stijl erop wijst dat hij helemaal niet kàn tekenen. Hij lijkt slechts voorgebakken (plak)plaatjes te knippen en plakken.) Marbe wijst erop dat deze cartoonist vooral minachting aan de dag gelegd heeft voor de directe en indirecte slachtoffers van de gaskamers. Marbe: “Hier valt vooral de bagatellisering van de jodenvergassing op. Provocatie mislukt. Want in plaats van een klap in het gezicht van de PVV, worden de slachtoffers van de Holocaust bespuugd. Vooral zij worden geprovoceerd, omdat de tekenaar de proporties uit het oog verliest.” Hoe juist ze dat ziet wordt onderschreven door een gebeurtenis van afgelopen weekend; mijn zuster – volstrekt niet zo geïnteresseerd in politiek en debat als ik, maar eerder een doorsnee huisvrouw – besloot om haar VARA-lidmaatschap op te zeggen, na 40 jaar! Ze vond de cartoon walgelijk en neemt het juist de VARA hoogst kwalijk. Ik vermoed dat ze amper weet heeft van de diepere redenen van de cartoonist en de baas van JOOP.NL, Fransisco Van Jole. Ook het verweer van die laatste dat het nou eenmaal onderdeel uitmaakt van het maatschappelijk debat is aan haar niet besteed, gesteld dat ze er weet van heeft, wat ik betwijfel. Zij heeft vooral zo – noem het desnoods emotioneel – gereageerd omdat het via haar voelsprieten bij haar binnenkomt als een bagatellisering van de Holocaust. De cartoonist kan nog zo hard roepen dat hij juist wil voorkomen dat zoiets nogmaals gebeurt, voor haar gevoel gaat hij zwaar over de schreef en mèt hem dus ook de VARA, die dat gewoon toestaat. Ik denk dat mijn zuster een volkomen terechte beslissing heeft genomen, zelfs al is die feitelijk op grond van gebrekkige kennis van de argumenten. Het is zogezegd een oordeel op basis van vooroordeel, maar toch evengoed een juist oordeel.

Een ander aspect dat in deze cartoonaffaire zo duidelijk naar voren komt betreft het verweer van Van Jole en de VARA, dat erop neerkomt dat het hier om de vrijheid van meningsuiting gaat en dat weghalen van de cartoon toch een vorm van chantage, censuur of, nog erger wellicht, zelfcensuur zou zijn, daarbij ook refererend aan de Deense cartoons die de moslimwereld zo schokten. En dat uit de mond van Van Jole, die JOOP.NL oprichtte uit boosheid over het stijlloze karakter van GEENSTIJL.NL. Nee, bij JOOP.NL zouden mensen de gelegenheid gaan krijgen om te debatteren op een fatsoenlijk niveau; oproerkraaiers, mollen en ander tuig zouden er door de moderatoren (lees: Van Jole) snel en hard worden verbannen. Hoe serieus moet je iemand nemeCollignon over Wilderscartoon bij joopnln die ooit zoiets zei en nu uitgerekend een walgelijke cartoon verdedigt? Maar goed, dan nu de vraag of we hier inderdaad te maken hebben met een geval dat we wel moeten tolereren, willen we de VVM serieus verdedigen.
Collignon produceerde in de Volkskrant een cartoon waarin hij haarfijn aangaf dat er een belangrijk verschil is tussen Wilders’ reactie en die van moslimfundamentalisten inzake de Deense cartoons. Terwijl die fundamentalisten dreigden met geweld, beperkte Wilders zich tot het kenbaar maken van zijn walging en het stellen van voorwaarden aan de VARA als zij hem nog op visite wilden hebben. Er zijn echter nogal wat, vooral linkse, mensen die zelfs die gematigde, of zelfs normale, reactie van hem al uitlegden als het zoveelste bewijs dat hij maar beter niet de macht moet krijgen omdat we dan allemaal binnen de kortste keren aan zijn wil ten prooi zouden gaan vallen.
Wat is dat toch, dat we zelfs walgelijke uitingen maar blijven verdedigen met een vingerwijzing naar de VVM? Of is ook hier weer sprake van een tweedeling, nu tussen enerzijds de gewone mensen en anderzijds de linkse intellectuelen? Zijn het vooral of voornamelijk de linkse intellectuelen die het blijven verdedigen? Ik vermoed van wel. Die bedenken allerlei hypothetische en ongewenste consequenties waaraan we volgens hen alleen maar kunnen ontsnappen door een zogenaamd principiële en absolute keuze vòòr de VVM te maken, zonder ook maar enige uitzondering te mogen maken. Nou ja, als ze dan toch een uitzondering moeten maken, dan leggen ze de grens bij geweld; zover mag het niet zo snel of zelfs nooit gaan. Zij spreken daarom liever schande van degene die zegt ervan te walgen, want die uiting van walging wordt namelijk opgevat als een walging van de VVM. En dat terwijl menig gewoon mens op basis van die zogenaamde onderbuik het heel simpel zo zegt: “Geef die cartoonist gewoon een klap voor zijn kop, dan leert ‘ie het wel af.” Domme gewone man natuurlijk, want het is geweld. Maar is het daarom ook een onfatsoenlijk man? Ik betwijfel dat ten zeerste. Die linkse intellectuelen zijn waarschijnlijk een stuk onfatsoenlijker, omdat ze geen onderscheid meer weten te maken tussen wat echt walgelijk is en wat een oprechte en integere poging is. Ze zijn het contact met hun gevoel, hun onderbuik, gewoon kwijtgeraakt. Marbe schreef: “We gaan ook niet dom schuddebuiken bij een mislukte mop over de massamoord van Srebrenica (hoofddoeken moesten toen juist wel in de bus), afgeslachte dorpen in Vietnam of Darfur of opgeblazen markten in Bagdad. Een minimum aan menselijkheid gebiedt ook de meest ranzige moppentapper grenzen te respecteren.” Elk normaal mens snapt meteen wat ze bedoelt. Maar snapt een links intellectueel dit nog?