Het Pact van Marrakesh wordt ons door de strot geduwd, met name door lulhannesen van de VVD

Vluchtelingen.jpgEen meerderheid in de Tweede Kamer zal het tekenen van het Pact van Marrakesh gaan steunen. Een meerderheid omdat zelfs alle zetels van de VDD vòòr het pact zullen stemmen. En dat terwijl een proportioneel deel van die zetels wordt bezet door VVD’ers die er eigenlijk niets voor voelen.

Waar is het dualisme gebleven? Oh, natuurlijk, dat is al jàren afwezig in ons land. Je kan dan wel als Tweede Kamerlid van een regerende partij dènken dat je heel wat bent, omdat jouw stem er zo toe doet en je échte invloed hebt, maar eigenlijk ben je daar niets anders dan een poppetje aan een touwtje, een lulhannes zonder enige ruggegraat, een meeloper. Of je bent een stiekeme hielelikker die denkt dat je voor de echte macht eerst nog een tijdje precies moet doen wat je bovenbazen zeggen, net zo lang tot je zelf op zo’n stoel komt te zitten. En in die tussentijd ben je natuurlijk feitelijk een landverrader, want je weet dondersgoed hoe de échte meerderheid in het land erover denkt, maar dat zal je een rotzorg zijn. En misschien praat je je eigen misdragingen wel goed door te denken dat het volk eigenlijk te dom is om goede beslissingen te kunnen nemen. Nogmaals, je bent dus een lulhannes als je eigenlijk wel tegen dat pact bent en tòch vòòr gaat stemmen.

Raar hè, dat zoveel mensen het vertrouwen in de politiek kwijt zijn geraakt omdat hen van alles door de strot wordt geduwd, en dat ze in hun hart stilletjes (of niet stilletjes) hopen op een revolte.

Advertenties

Sylvana Simons kan wat leren van ‘De Dirigent’

De dirigentGisteren naar ‘De Dirigent’ geweest, in Tuschinsky. Prachtige film, want ik was er om de haverklap geëmotioneerd van. Hoe dat kon? Dat vroeg ik mij na afloop ook af.

De recensie in De Volkskrant (door Floortje Smit) was merkwaardig negatief over aspecten die ik juist ronduit positief vond.

De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal: De van oorsprong Nederlandse Antonia Brico was min of meer de eerste vrouwelijke dirigent van symfonieorkesten. De film gaat over haar weg daarheen, een weg geplaveid met grote hobbels, allen omdat het in haar tijd (de jaren 30) allesbehalve de norm was om als vrouw dirigent te willen worden. Het scenario van de film is van Maria Peters, die bovendien de regie deed.

Recensente Floortje Smit had een paar frappante uitspraken over de film, uitspraken waar ik het volstrekt oneens mee ben. Zo schreef ze:

Het scenario van De dirigent was gebaat geweest bij strengere keuzes. Om haar onderwerp voor een zo groot mogelijk publiek interessant te maken, wil ze van De dirigent bijvoorbeeld ook een groots liefdesverhaal maken. Dat is overbodig, en acteur Benjamin Wainwright (A Quiet Passion) is eigenlijk te stijf tegenover Christanne de Bruijn – wat moet zo’n sprankelende vrouw nou met hem?

Ben ik even blij dat Peters die ‘strengere keuzes’ niet gemaakt heeft. Dat erin verwerkte liefdesverhaal geeft juist meerwaarde, omdat het laat zien hoe Antonia niet alleen zelf, voor die tijd blijkbaar ongewoon, ‘sprankelde’ als onafhankelijke en zeer op haar doel gerichte vrouw, maar ook omdat ze daardoor sommige mannen, waaronder haar tegenspeler, wist te brengen tot meer ontspannen, dus minder stijve, omgangsvormen. Zo is de film niet alleen een ikoon van een tijd dat de emancipatie van de vrouw wederom een stap maakte. Het laat ook zien hoe in elk geval een deel van de mannen zich erop instelde.

Verder vindt Floortje Smit het maar niets hoe Maria Peters is omgegaan met het verhaal van Brico’s biologische ouders en ‘monsterlijke stiefouders’ en met ‘een non die binnen een seconde haar zwijggelofte verbreekt’. Ook de volgens mij juist prachtige oneliners in de film – perfect ondersteund door de aan duidelijkheid niets te wensen overlatende beeldwisselingen – worden door haar afgewezen. Die zouden het verhaal iets gekunstelds geven, zo vindt Smit.

Het kan een generatiedingetje zijn. Floortje Smit is één generatie jonger dan ik. Ik ben opgegroeid met boeken als Pietje Bell en Kruimeltje, boeken die Maria Peters (misschien niet toevallig wèl een generatiegenoot van me) eerder verfilmde. Het zijn boeken die de lezers op een heel eigen wijze vertelden over onrecht. In die boeken – of misschien beter: in die tijd – waren de meeslepende verhalen niet van het felle en confronterende aanklagen en verwijten, wel van het laten zien waar degenen die onrecht aan deden in hun redeneren de mist ingingen. Het is moeilijk uit te leggen, maar na het zien van ‘De Dirigent’ zou het moeten gaan dagen wat ik hier bedoel.

Deze film is, wat mij betreft, verplichte kost voor al degenen die tegenwoordig zo ontzettend makkelijk anderen beschuldigen van racisme, discriminatie en onderdrukking. Verplichte kost dus voor mensen als Sylvana Simons. Het laat hen zien dat er een andere, veel betere, manier is als je dingen wilt veranderen. Een manier die niet al bij voorbaat ergernis opwekt en mensen de hakken in het zand laat zetten. Gewoon proberen met betere argumenten te komen in de hoop dat de ander op den duur ietsje gaat twijfelen aan de eigen redenering, zonder die ander al bij voorbaat het gevoel te geven een slecht mens te zijn; het kàn.

Zo speelt de film ook in op de #MeToo discussie. Het laat zien hoe Antonia Brico wèl te maken krijgt met een leraar die haar seksueel benadert, maar het laat ook mooi zien op welke wijze zij die poging pareert. En die is volstrekt anders dan wat we recent zoveel zien gebeuren. Geef mij dan maar die ouwe manier.

Heb jij ook de Varagids opgezegd? Weet je dat je hààt wordt verweten?!

Wij geloven daar niets van. Verdedig je en laat je opzeg-mail hier achter!

De Varagids is deze week geconfronteerd met 60 opzeggingen van mensen die niet gediend waren van de foto van Sylvana Simons op de cover van de gids.

Daarover was vanmiddag op Radio1 een interview met de hoofdredacteur van de gids, Cécile Koekkoek. Wil je het zelf beluisteren? Ga alhier naar minuut 24:50. Het duurt maar een paar minuten.

Of doe het met dit transcript:

Wat Cecile ervan vond, wilde de interviewer Willemijn Veenhoven weten.

Cecile:

“Ik schrok héél erg, ik ben er echt van geschrokken […] Ik heb haar bewust op de cover gezet. Ze is ook een heel goed covermodel. En ze heeft ook héél goede dingen te zeggen en dat doet ze ook héél genuanceerd. En ze kan héél goed uiteenzetten waar ze voor staat. Ik ben heel trots op dat interview. Ik hoopte dat de lezers dat ook zouden zijn, maar kennelijk roept zij zòveel hààt op. Daar ben ik ècht van geschrokken en ik dacht toen natuurlijk ook ‘hoe is het dan om Sylvana te zijn, hoe verschrìkkelijk moet dat zijn. […]” (mijn vet)

Willemijn:

“Heb je die mensen eigenlijk terug gemaild, Cecile?”

Cecile:

“Eeeehhhhhmm……., nee, maar ik heb inmiddels ook wèl veel steunbetuigingen gekregen. Dat vind ik wel héél mooi om te zien.”

Nou, Cecile en Willemijn waren het daarna echt helemaal met elkaar eens. Willemijn vond het allemaal maar “een idioot verhaal” en Cecile constateerde met dedain dat “we in een gepolariseerde samenleving leven”. Einde interview.

Cecile had natuurlijk wèl al die mensen moeten terug-mailen. Of beter, Cecile had die opzeggers gewoon serieus moeten nemen. Ze is nu blijven steken in het frame dat het hier gaat om hààt. Het is niet eens uit te sluiten dat ze denkt dat het Vara-ledenbestand met deze opzeggingen maar mooi is opgeschoond van de ‘deplorables’ onder de leden. Zo van opgeruimd staat netjes en wegwezen jullie.

Bij deze de uitnodiging aan allen die hebben opgezegd om hun mails hieronder te plakken.

Gezwicht voor intimidatie??

gezwicht voor intimidatieGEZWICHT VOOR INTIMIDATIE. Niks geen aanhalingstekens eromheen. Nee, deze krant concludeert dat het zo is, dus aanhalingstekens zijn niet nodig. Niet nodig? Kom op, redactie, het is echt slechts één uitleg van wat er gebeurd is. En het is bovendien een partijdige uitleg.

Ook het redactioneel commentaar maakte perfect duidelijk naar welke zijde de sympathie van de journalisten van de Volkskrant uitgaat.

Waar gaat het over. Het gaat hier over de zware ongeregeldheden – nee, nu even niet bagatelliseren, het waren echt hèftige rellen – bij de confrontaties over het zwart van Zwarte Piet. De anti’s werden totaal in elkaar geslagen door de pro’s. Dat konden we Lees verder

Gab – Goed alternatief naast Twitter?

 

Gab Logo

Het logo van Gab. Een vriendelijke kikker, zo lijkt het. Maar is het niet eigenlijk een gifkikker? Overigens heeft Gab nu een ander logo, een twittervogeltje dat tegen het frame aantikt.

Gab is een concurrent van Twitter en Facebook, opgericht uit onvrede met het beleid van die mainstream online ontmoetingsplaatsen. Het tracht een ‘safe space‘ te bieden aan hen die zich geregeld van Twitter en Facebook weggejaagd wisten. En dat alles onder het motto dat de vrijheid van meningsuiting een vrijwel absolute hoort te zijn. In de praktijk vind je er amper linkse meningen, wel veel rechtse. Sterker, het is vooral een safe space voor mensen met extreemrechtse meningen. Daarmee is niet gezegd dat de meerderheid er extreemrechts is. Wel dat extreemrechts er op zijn minst wordt getolereerd. Pas wanneer je expliciet oproept tot geweld, komt de moderatie op gang.

Kletskoek, provocatie of écht extreem?

To gab‘ zou je kunnen vertalen als ‘kletsen’, vooral in de negatieve zin, zoals ‘onzin kletsen’, ‘flauwekul verkopen’, ‘overdrijven’ en ‘ouwehoeren’. Maar misschien denkt een Native American daar toch iets anders over. In elk geval voelen de ‘gabbers’ op dat netwerk zich niet aangesproken als je zegt dat ze ouwehoeren en onzin verkopen. Zij lijken het allemaal diep serieus te menen. Of toch niet allemaal?

Er zit heel veel provocatie bij. Je zou in elk geval hopen dat ze alles expres wat overdrijven, vanuit het idee dat alleen dan  de broodnodige aandacht wordt getrokken. Maar dan nog, hoe ver kan je, ethisch gezien, gaan in je overdrijven, in het hanteren van hyperbolen?

Het gros van de al wat oudere mensen heeft genoeg meegemaakt om hyperbolen te doorzien. Maar hoe zit dat met jongeren waar de interesse in politieke posities nog maar net aan het ontluiken is? Hun referentiekader is wellicht nog niet ingericht op het scheiden van het kaf van het koren. Een hyperbool wordt mogelijk nog niet als zodanig onderkend. Door een provocerend bedoelde tekst toch letterlijk te nemen kunnen zij radicaler worden dan degene die de provocerende tekst schreef.

En wat ervan te vinden als een gabber iets helemaal niet als hyperbool – om op te vallen en om te provoceren – schreef, maar het gewoon in volle ernst meent? In tegenstelling tot vòòr het internettijdperk vindt deze persoon voortaan wèl maatjes die er net zo over denken. En al zijn het er maar honderd, dan is dat maar mooi een echte groep waar men elkaar constant op de schouders klopt en ervan overtuigt dat het om een legitiem standpunt gaat. Zo’n groep pakt uit als een echokamer. Binnen zo’n echokamer kan men snel verder radicaliseren, zeker als de groep door andere groepen wordt geridiculiseerd. En mocht bijvoorbeeld de overheid, of het moderatieteam van het platform, de groep willen verbieden, dan gaat men desnoods ondergronds, alwaar de groep zéker verder zal radicaliseren.

Voor Gab is VvMU ongeveer heilig

In de ogen van de oprichters en de huidige domeinprovider van Gab is het platform van essentieel belang voor de échte vrijheid van meningsuiting (de VvMU). Die zou immers bij Twitter en Facebook niet in goede handen zijn. Hebben zij gelijk?

In ons land vind je voornamelijk mensen die de vrijheid van meningsuiting op zijn minst met de mond belijden. Natúúrlijk is men vóór de VvMU. Maar bij sommig gedachtengoed hebben veel van die mensen toch een zeker ongemakkelijk gevoel, dat er feitelijk op neer komt dat de VvMU voor mensen met zulk gedachtengoed misschien toch maar ingeperkt moet worden. Juist deze mensen zullen zich snel storen aan Gab. Heel concreet gaat het dan om neo-nazistisch gedachtengoed, echt racisme en antisemitisme. Gab staat er niet vol mee, maar je treft het er wél aan. En de mate waarin is ook weer niet héél laag. Op het moment van schrijven is op de hoofdpagina van Gab de volgende reactie de ‘most popular post’. De gabber heeft in zijn profiel vermeld staan dat hij ‘literally a NAZI’ is.

firefox 16-11-2018 , 16:33:13 gab - Mozilla Firefox

Gab was even uit de lucht

Gab is recent, na een terreuraanslag op een synagoge in Pittsburg, door zijn jarenlange hosting provider uit de lucht gehaald. De aanslagpleger had regelmatig antisemitische berichten geplaatst op Gab. Er kwam echter een andere provider die aanbood die rol over te nemen. De eigenaar ervan (Rob Monster, géén pseudoniem) meent oprecht dat het beter is Gab onderdak te bieden. Anders zouden de nodige gabbers toch maar ondergronds gaan, door eigen verborgen netwerken aan te leggen, bijvoorbeeld via Telegram, een concurrent van Whatsapp.

Dat er op Gab ook neo-nazistische, antisemitische en echt racistische reacties zijn, was me al bekend. Na het lezen van dit artikel in De Volkskrant was ik er nog alerter op geworden. Zou Rob Monster wel beseffen waaraan hij begonnen was? Ik vroeg hem het volgende:

In the Dutch (mainstream) newspaper De Volkskrant an in-depth, 4-page article about the alt-right explains how antisemitism is spread using ‘memes’ and ‘dog whistles’. Personally, I belong to the politically incorrect, largely think positive of Trump and Orban (Hungarian prime minister), am anti migration, support Brexit, reject Islam and so on. But I am also a very strong supporter of Israël and hater of antisemitism.
The antisemitism in Europe (where I live) is, in my view/bubble, for the most coming from muslims. But the article puts the focus on antisemitism in the alt-right sphere. True, it may be a one sided article, written by journalists who are in the other, leftist bubble. But they do mention ACTUAL threads and tweets, especcially on GAB, that DO worry me.
What worries me most notably is the use of certain ‘memes’ and ‘dog whistles’ that are very clear for insiders, but seem harmless to outsiders, and that suck curious youngsters in a worldview where ‘the’ jews are blamed for almost everything that’s going wrong in the world.
Rob Monster may be of opinion that he’s doing the right thing to ensure freedom of speech. But in my opinion ‘memes’ like “The goyim know, shut it down” and ‘dog whistling’ like “(((soros)))” are nothing but vicious insider tactics that have nothing to do with sane debate or freedom of speech and opinion.
Are Gabbers of opinion that antisemitism too is a legitimate type of opinion?

Zijn antwoord kwam per omgaande:

Pvan – From what I understand, when Stormfront was shut down last year, some of that cohort Gab. Some of them are unaccountable thugs and trolls that abuse Free Speech. And the dog whistling is probably there though the overwhelming minority. See here for how the community reacted to a reasonable expectation of free expression with personal responsibility. To be continued.

De hyperlink die hij gaf laat inderdaad zien dat er intern over wordt gediscussieerd. Maar ook blijkt daar duidelijk dat zeker de actievere gabbers allergisch zijn voor moderatie en dat de extreme gabbers zich niet makkelijk zullen laten temmen. Wat ook wel mag blijken uit het boven gegeven voorbeeld van de ‘meest populaire post’ van het moment van dit schrijven.

Gab volgen of zelfs eraan deelnemen?

Voor de politiek incorrecten onder ons blijft het een moeilijk punt: Moet je wel of niet Gab gaan volgen? Of moet je er zelfs aan willen deelnemen? Zeker deelnemen impliceert dat je, door de associatie, min of meer besmet wordt zolang Gab een podium aan extremisten biedt.

In mijn voorgaande artikel gaf ik, wat mij betreft, hèt argument om bijvoorbeeld neo-nazisme als een illegitieme ideologie te bestempelen en in de openbare debatruimte te verbieden, zelfs op een forum als Gab. Bij het bepalen van de legitimiteit van een ideologie is niet alleen dreigen met geweld (in de toekomst) een criterium, maar hoort ook geweld in het verleden mee te wegen. Dat argument leeft echter nog niet onder de meerderheid; een fiks deel is het zich nog niet bewust. Daardoor zijn teveel mensen er vooralsnog van overtuigd dat we maar moeten zien te leven met een platform als Gab, ook in de huidige vorm.

Persoonlijk kies ik ervoor als deelnemer van Gab weg te blijven, ook omdat ik voorvoel dat de extremistische gabbers toch niet open zullen staan voor mijn bedenkingen bij hun woorden. Wel zal ik er de komende tijd af en toe gaan meelezen, om te weten te komen wat er onder de extremisten leeft en hoe dat nou zit met die ‘memes‘ en dat ‘dog whistling‘.

En ondertussen moeten we echt eens gaan nadenken of die VvMU nou wel zò heilig is dat zelfs nazi’s recht hebben op een podium in een debatcentrum, bij de verkiezingen, in de raadszaal en in de Tweede Kamer.

Principiëlen en bevreesden over de vrijheid van meningsuiting – Wie hebben er gelijk?

Vrijheid van meningsuiting, het is een fundamenteel recht dat menigeen uit principe voor iedereen wil kunnen garanderen, al verschillen de meningen over dat ‘iedereen’. Er is een klasse intellectuelen die werkelijk iedereen, dus helemaal niemand uitgezonderd, het recht gunt om willekeurig welke mening te hebben én te uiten. Een andere klasse intellectuelen belijdt dat gunnen voornamelijk met de mond. Welke klasse heeft er gelijk?

Twee klassen intellectuelen

Intellectuelen in de eerstgenoemde klasse, laten we ze in het kader van dit artikel de principiëlen noemen, hoor je er altijd bij zeggen dat de grens ligt bij het aansporen tot geweld of zware intimidatie. (Dus zò principieel zijn ze nou ook weer niet.) Met dat oordeel, zo menen zij, kunnen we de kwalijke kanten van meningsuiting voldoende binnen de perken houden. Ook zijn ze er altijd van overtuigd dat de ‘kwalijke mening’ heel goed te pareren is met rede. Zorg voor een goed debat en de kwalijke mening zal nooit echt wortel kunnen schieten, zo menen ze. In een echte democratie zijn de mechanismen voldoende krachtig om het Lees verder

Freek de Jonge was ooit een van onze bakens

Roderick Veelo interviewde Freek de Jonge in het Groninger Museum vanwege een tentoonstelling over diens 50 jaar ‘werken en aktievoeren’, waar Freek en zijn vrouw Hella voor nu zelfs even hun intrek hebben genomen. Zou Freek hebben geweten wie zijn interviewer eigenlijk is? Veelo is weliswaar een prominent journalist van RTLZ, de zakelijke zender van RTL, maar hij is ook een nauw maatje van Bert Brussen, de drijvende kracht achter ThePostOnline.

De kracht van Roderick Veelo in dit interview is dat hij Freek behoorlijk uitdaagt om uitspraken te doen over zijn vroegere en tegenwoordige attitude ten aanzien van maatschappelijke disputen zonder daarin net teveel te pushen. Hij blijft Freek het gevoel geven dat deze in controle is in het interview en dat hij zijn echte huidige mening goed in het interview kwijt kon zonder belachelijk te worden gemaakt. Daardoor is er nu een

Lees verder

IQ-tests als maat voor kans van slagen in het westen

Maarten Keulemans – wetenschapsredacteur van de Volkskrant – waagde zich deze week aan een artikel over IQ in samenhang met ‘rassen’ en etniciteit. Ik citeer:

Geruchtmakend en veelvuldig terugkerend is de discussie over IQ: zo wijst een denkstroom, aangevoerd door de Canadese, in Zuid-Afrika gevormde psycholoog Philippe Rushton, erop dat er gemiddeld genomen wel degelijk meetbaar IQ-verschil is tussen bevolkingsgroepen met een verschillende afkomst. Zulke verschillen blijken echter volledig te verdampen als men zaken meerekent die óók het IQ beïnvloeden maar die niets met ‘ras’ te maken hebben, zoals opleiding, sociaal-economische status, voeding, onderwijs en ervaring in het maken van IQ-tests.

Hmm, en ik alle decennia maar denken dat IQ een meting is die gecorrigeerd is voor factoren als ‘opleiding, sociaal-economische status, voeding, onderwijs en ervaring in het maken van IQ-tests’.

Maar stel dat een bepaalde IQ-test inderdaad door het leven gaat als gevoelig voor al die factoren, dan kan juist die test ons veel vertellen over de kans van slagen in een westers land als Nederland. Leven in een westers land valt om den drommel niet mee. Het helpt in hoge mate als je in dat westen geboren en getogen bent. Je staat er daarentegen duidelijk op grote achterstand vanaf het moment dat je, komende uit bijvoorbeeld Afrika, voet aan wal in Europa zet. Alleen een elite die al eerder vertrouwd is gemaakt met de mores van de westerse samenleving maakt er een gerede kans.

Wil je weten of een gelukzoekende Afrikaan hier in Europa goed zal kunnen aarden, neem dan juist die halfbakken IQ test af. En durf de gelukszoeker die laag scoort terug te sturen. Je behoedt niet alleen Europa voor ellende, maar ook die gelukzoeker zelf.

african-iq-of-70-2707-black-and-white-iq-distribution-in-america

Zomaar een grafiekje. Geen idee of deze klopt. Ook geen idee of de website van de hyperlink een goeie is.

Is de Stint juist tè stabiel?

Stint-1

De Stint heeft VIER wielen. Het karretje omgooien wordt zo wellicht heel moeilijk.

Uit een artikel van de Volkskrant over de Stint haal ik dit citaat:

De Stichting Wetenschappelijk Onderzoek Verkeersveiligheid (SWOV) stelt vast dat de Stint bij uitwijken ‘zeer stabiel’ blijft voor zowel bestuurder als inzittenden.

Dat was geen recente vaststelling, maar eentje die destijds, bij de ontwikkeling van de Stint, gemaakt werd. Zit ‘m daar misschien het probleem dat tot het ernstige ongeluk op de spoorwegovergang leidde?

Ik heb er nog niemand, behalve mijzelf ergens op Twitter, over gehoord: De bestuurster riep dat de remmen het niet deden. Maar waarom, zo denk ik dan, liet ze het voertuig niet met een flinke zwieper naar de kant rijden, desnoods met het risico dat deze zou omkieperen? Waarom ging ze, naar ik aanneem, rechttoe rechtaan op die slagboom af? Dacht ze er niet aan om een flinke zwiep te geven of is dat met dit ‘zeer stabiele’ vehikel helemaal niet zo makkelijk?!

In het filmpje hieronder zie je dat de voorwielen weliswaar mooi meedraaien met het stuur, maar dat het toch moeilijk is om een flinke zwieper te maken. Dat oogt als een voordeel, maar was bij de spoorwegovergang misschien toch een nadeel.

Het lijkt mij dat het onderzoek zich ook hierop moet richten. Het zou zomaar kunnen dat juist die extreme stabiliteit dit ongeluk veroorzaakte.

Fokke Obbema vindt ten onrechte iets humor

pietje-de-dood-e1409556586202Het artikel van Fokke Obbema over zijn hartstilstand en het jaar dat erop volgde was zondermeer indrukwekkend. Zelf heb ik het er met meerdere, ook mij nog onbekende, mensen over gehad. Vandaag, pas een paar dagen later, was er dit interview naar aanleiding van de vele reacties die hij reeds kreeg. Het waren vele hartverwarmende reacties, maar er was eentje bij die hem tot de volgende uitspraak verleidde:

‘Redelijk verbijsterend vond ik nog de reactie van iemand die me voorhield dat ik zo wel een snelle dood was misgelopen. Nu had ik misschien mooie jaren voor me, maar er wachtte me waarschijnlijk wel een langdurige ziekbed zoals de meeste mensen. Dus moest ik wel zo blij zijn met deze afloop? Nu ja, ik schaar dat maar in de categorie humor.’

Dat laatste, dat hij het schaart in de categorie humor, vind ik onterecht. Die schrijver heeft het absoluut niet als humor bedoeld en het zo afdoen is feitelijk een schrobbering van die schrijver.

Ikzelf heb al meteen bij lezen dezelfde gedachte als die schrijver gehad, al had ik nog wel de ‘fijngevoeligheid’ om die gedachte niet te gaan delen met Fokke Obbema. Ook in mijn gesprekjes met anderen ben ik er voorzichtig mee omgegaan. Maar nu de zaken liggen zoals ze nu liggen (de geest is uit de fles) moet me van het hart dat die schrijver een standpunt vertegenwoordigt dat weliswaar in het hedendaagse een taboe is, maar dat mogelijk niet langer zal zijn in een niet meer zo verre toekomst.

We moeten ons beter gaan beseffen dat het nog maar superkort geleden is dat veel mensen niet ouder dan 25 werden. In 1870 was het gemiddelde (gemiddelde!) 40 jaar. De eeuwen daarvòòr was het vast en zeker nog lager. Voor het gros gold dat ze een relatief snelle dood stierven, veelal door een acute infectie. Een paar dagen doodziek en het was gebeurd. Kanker? Heel misschien, maar in elk geval veel minder vaak. Hart- en vaatziekten? Idem.


Update ertussendoor:

Bovenstaande allinea zet op het verkeerde been. Die leeftijd van 40 jaar in 1870 werd zeer hevig bepaald door de sterfte op (zeer) jonge leeftijd. De groep die wėl het geluk had die jonge jaren te overleven werd in die eeuw gemiddeld wel degelijk ergens rond de zeventig.


 

De medische stand van zaken is nu zodanig dat we het gros van de infecties kunnen bestrijden en weer vrolijk kunnen doorgaan met het leven. Idem kunnen we harten, longen en vele andere organen repareren en zelfs helemaal vervangen. Prachtig.

Prachtig? Voor het eerst in de geschiedenis zijn grote hoeveelheden mensen min of meer verplicht om jaren, zo niet tientallen jaren, zichzelf voort te slepen, door een ziekte die hun kwaliteit van leven behoorlijk heeft verminderd. Die mensen moeten, zo wil het taboe, vooral BLIJ zijn met hun extra jaren!

Vroeger was er geen keuze mogelijk; het lot trof je en je ging dood, veelal snel dood. Door een infectie of door een ongeluk of door een roofdier of door een roversbende, noem maar op. Op al die terreinen is ‘vooruitgang’ geboekt. Mooi toch?

Ik ben daarvan niet meer zo overtuigd als ik vroeger was.