Thomas Friedman behoort tot de Trump-bashers

Thomas Friedman mocht in de Volkskrant van zaterdag over die domme Trump schrijven:

“Het is tijd dat Democraten en Republikeinen in het congres samen het roer overnemen.”

Nu weet ik wel dat uitgerekend columnisten heel veel mogen schrijven, maar ik vroeg me toch af of zo’n uitspraak wel kan. In menig ander land zou de columnist meteen zijn opgepakt en tot politiek gevangene zijn verworden. Zo niet in de VS en ook in ons land zou er niet op gereageerd zijn. Achter dat niet-reageren zit dan trouwens wel een pragmatisch kantje: Het zou maar leiden tot uitgebreide aandacht in de reguliere media en nòg meer mensen zouden gaan roepen dat “we de macht moeten overnemen”. Nee, doodzwijgen is dan wel zo slim, toch? Toch niet. Als ik Trump was, dan zou ik er wel degelijk een punt van maken. Ik zou zeker niet de politie erop afsturen. Wel zou ik via de media erop wijzen dat die Thomas Friedman blijkbaar toch geen echte democraat is. Ja, het zou ook dan leiden tot media-aandacht, maar het type discussie zou een heel andere zijn. Het zou mensen ertoe aanzetten nog eens goed na te denken over de kern van de democratie.

De formele (on)macht van Trump

Verder vraag ik mij af wat ik aan moet met de zo vaak gehoorde uitspraak dat de president van de VS de machtigste persoon op aarde is. Naar wat ik nu begrijp van het Amerikaanse systeem is die functie mogelijk toch een vrij machteloze. In Wikipedia is er een sectie met als titel ‘Grondwettelijke macht van de president’ en een andere: ”Feitelijke macht van de president’. De grondwettelijke – en daarmee formele – sectie begint met de opmerking dat de president de uitvoerende macht is, dus niet de wetgevende en rechterlijke (zie Trias Politica). Een van de grondwettelijke betreft het recht om een verdrag te sluiten, maar er is wel een tweederde meerderheid van de senatoren nodig. Nou, dat noem ik geen macht, tenzij de president ook kan besluiten zo’n verdrag niet te tekenen ondanks een meerderheid. Ik vraag me wel af of er ook zo’n meerderheid nodig is om een verdrag op te zeggen. Een recent voorbeeld was het klimaatakkoord van Parijs uit 2015. Verder mag de president ‘ambassadeurs, ministers en consuls, raadslieden van het Amerikaanse Hooggerechtshof en alle andere officieren en ambtenaren van de Verenigde Staten aanstellen. Hun benoemingen moeten echter wel door de Senaat worden goedgekeurd.’ Raadslieden van het Hooggerechtshof ontslaan mag hij weer niet. Ook dus geen echte macht.

De feitelijke macht

In de praktijk is de macht van de VS-president groter dan de formele macht, althans zo suggereert de sectie over de feitelijke macht. Maar steeds blijkt dat die uitgebreidere macht er alleen maar is als er sprake is van een flinke meerderheid in de beide huizen. (Wij hebben het parlement, bestaande uit de Tweede en Eerste Kamer, de VS heeft het congres, bestaande uit het Huis van Afgevaardigden en de Senaat). Juist op dat punt zit het voor Trump niet mee. Weliswaar hebben de Republikeinen momenteel in beide huizen de meerderheid, maar het is onvoldoende voor ingrepen die een tweederde meerderheid vereisen. In het congres hebben ze 247 van de 435 zetels. Dat lijkt zo’n 57 procent, maar is het niet precies omdat er ook zetels zijn van leden die geen stemrecht hebben. Het zou gaan om 52 procent Republikeinen versus 45 procent Democraten. Mij is onduidelijk wat er gebeurt als meer dan de helft van de stemgerechtigden vóór stemt en minder dan de helft tégen, maar het dan evengoed geen absolute meerderheid is. Misschien kan een ander er wijs uit?

Het betekent dat de president wetten kan voorstellen en dat de Republikeinen in het congres die vervolgens erdoorheen kunnen drukken. Maar dan moet het wel zo zijn dat er geen obstructie is vanuit de eigen partij. Op dat punt ligt het voor Trump minder simpel dan voor zijn voorgangers.. Er zijn namelijk binnen de eigen partij nogal wat lui die hem niet zien zitten. Als dat, gezien de stemverhouding, 10-15 procent is (of slechts 4 procent?), dan is dat al voldoende om hem onmachtig te maken waar het wetgeving betreft. Het is blijkbaar dat gedeelte dat Friedman probeert te beïnvloeden, of zeg maar gerust: probeert op te ruien.

Radicaal centrisme

Waarom doet Friedman dat? Het blijkt geen Democraat te zijn en ook al geen Republikein. Of in elk geval doet hij net alsof. In alle jaren dat hij nu actief is in de politiek, als journalist en later als columnist, heeft hij gezocht naar een positionering die hem als min of meer neutraal tussen beide groeperingen afschildert en hem toch in de gelegenheid stelt overal een mening over te hebben. Hij vond er nog een term voor ook, al is hij niet de echte uitvinder ervan (de uitvinders zijn antropologen): radicaal centrisme. Radicaal centristen willen enerzijds radicale hervorming van met name instituties en anderzijds dat voor die hervorming het beste van zowel gematigd links als gematigd rechts wordt gebruikt, hervormingen die zowel realistisch als pragmatisch genoemd kunnen worden. Tsja, denk ik dan, waarschijnlijk vinden de meesten hun eigen oplossingen zowel realistisch als pragmatisch. Maar goed, Friedman lijkt me dus een persoon die de indruk wil wekken ontvankelijk te zijn voor zowel de linkse als de rechtse argumentatie. Dat radicale van het midden doet me trouwens denken aan een artikel dat ik eerder schreef.

Trump bashen

Ondertussen mogen we rustig schrijven dat Friedman behoort tot degenen die Trump al sinds zijn aanstelling bashen. Dat werpt een smet op zijn blazoen als rechtgeaard democraat. Degenen die Trump volstrekt niet zien zitten zullen dat met me oneens zijn, maar daarom is het nog niet onwaar. Bashen is bashen en je hoort een democratisch gekozen president een eerlijke kans te geven. Friedman doet dat al sinds het begin niet. Zo vergeleek hij Trump’s uitverkiezing al snel met andere rampen die de VS overkwamen, zoals Pearl Harbor en 9/11. Shame on him.

 

 

Occidentofobie vervolgen?

Paul-Cliteur-door-Koos-Breukel-20151-188x188

Prof. Paul Cliteur

Occidentofobie is een samentrekking van occident en fobie. Occident is een synoniem voor Het Westen, omdat de occident het punt is waar de zon ondergaat, en dat is toevalligerwijs altijd in het westen. (Hoe het dan moet met mensen in bijv. Hawaii die in het westen dat waarnemen wat bij ons bekendstaat als Het Oosten, weet ik nu even niet.) Fobie is angst, of eigenlijk weerzin, of eigenlijk haat. En dan weer eigenlijk van dat alles een te grote hoeveelheid, dus teveel angst, teveel weerzin, teveel haat. Volgt u het nog?

Angst, weerzin en haat

De sprong van angst naar haat is niet volkomen logisch. Het vergt veel goede wil om de uitleg van die sprong te accepteren. In elk geval staat weerzin niet voor niets in dat rijtje; het moet de sprong wat makkelijker maken. Het idee Lees verder

U bent links en leest dus géén Elsevier en Telegraaf?

telegraaftabloid_0Waarom lezen linkse mensen geen Elsevier, Telegraaf, e.d.? Ik zal het u zeggen.

Van oudsher hebben tijdschriften en kranten een imago op de lijn links-rechts. Verder wordt hen een mate van geïnformeerdheid en genuanceerdheid toegedicht. Ergens in het verleden heeft ook een links iemand een keertje geëxperimenteerd door de Elsevier of Telegraaf in te kijken, na eerst de mening van linkse vrienden of familie tot zich te hebben genomen. Dat laatste is niet onbelangrijk. Uit psychologische experimenten is duidelijk gebleken dat mensen een bepaalde lengte eerder een meter noemen als anderen net even daarvoor ook aangeven het vrij duidelijk een meter te vinden. Die anderen waren dan handlangers in het experiment, dus mensen die bewust een leugentje verkondigden, want in werkelijkheid was de lengte niet eens in de buurt van een meter. De invloed van vrienden en familie op de meningsvorming over een jou verder nog vrij onbekend medium is gewoon aanwezig. In het geval van het Lees verder

Guy Verhofstadt is gevaarlijker dan menigeen denkt

guy verhofstadt

Guy Verhofstadt

WNL probeert er het beste van te maken. Het stuurde vanavond in ‘Weg van de wereld‘ aan op een ontmoeting tussen haar twee nieuwe boegbeelden – Arend-Jan Boekestijn en Rob van Wijk – en Guy Verhofstadt. De bedoeling was natuurlijk dat de boegbeelden mooi bloot wisten te leggen waar het bij Verhofstadt aan mankeert. Gelukt? Helaas niet. Beiden hadden teveel ontzag voor Verhofstadt, al slaagde Boekestijn er nog wel in iets van zijn fundamentele kritiek te uiten.

De formule van de serie lijkt een aardige, maar is ongeschikt als het erom gaat de gast te fileren. In deze aflevering zaten de drie heren (waar zijn de sigaren, denk ik dan, oh nee, dat mag niet meer op de tv) gezellig keutelend in diepe fauteuils weggezakt of waren ze samen aan het coquerellen of erop uit op de sportfiets. Allemaal veel te gezellig dus om Lees verder

Debat zoals het de Volkskrant voor ogen staat

Beatrice de Graaff en Ernst Hirsch BallinTegenpolen

Wil je het debat, ondanks mijn recensie, toch lezen? Klik op de foto, links of rechts of in het midden, maakt niet uit.

De Volkskrant had vandaag Beatrice de Graaf en Ernst Hirsch Ballin tegenover elkaar gezet met de verwachting dat zij zouden zorgen voor een debat zoals een debat hoort te zijn. Het begon met “Het lijkt wel of iedereen elkaar de tent uit vecht, vooral op sociale media. Maar wat gebeurt er als je tegenpolen en andersdenkenden bij elkaar zet? Dat onderzoeken we deze zomer. Vandaag:

Oh ja, de bovenkop: De uitpraters

Altijd geïnteresseerd in een goed debat begon ik het te lezen en om me zeker te stellen dat mijn eindconclusie in deze korte recensie eentje zou zijn waar ik rustig achter kan Lees verder

Discriminatie

say no to racism

Wat is daar links toch in vredesnaam aan de hand…

U krijgt nieuwe buren. Het gaat om een Nigeriaans gezin. De vader is begin 20, de moeder eind 10. Er zijn reeds 3 kinderen: 4, 3 en 1,5 jaar. Het ziet ernaar uit dat het gezin nog lang niet af is. Dat wordt dus vanaf deze maand een kroostrijke buurt. U mag niet discrimineren, dat weet u. Dus… wat zegt u? Helemaal niets, behalve “Welkom in onze buurt”. Nou ja, in het Engels dan: “Welcome in our neighborhood”. Maar meent u het? Tuurlijk, want niets is vervelender dan je een racist voelen.

U krijgt een nieuwe collega. Het gaat om een 22-jarige Nederlander met Marokkaanse ouders. Hij heeft marketing of zoiets gestudeerd aan de Hogeschool. Zijn naam is onuitspreekbaar. Bij het voorstellen heeft hij het allen niet makkelijker gemaakt door te zeggen: “zeg maar Bas”. Nee, het zal en moet “El Bachir” zijn. En de manier van Lees verder

Ik ben weer helemaal terug!

Zo’n twee maanden geleden schreef ik al dat mijn bemoeienis met Harde Woorden zou gaan verminderen. Nu kan ik mededelen dat mijn bemoeienis met Harde Woorden totaal is gestopt. Je zult er zelfs geen enkele van mijn, in grofweg één jaar geplaatste, 92 blogs meer aantreffen; die zijn alle verwijderd. Waarvan 54 door de ‘hoofdredactie’ en de rest op aangeven van mij nadat ik van dat verwijderen hoorde.

pvanlenth16px

Afgelopen weekend is het tot een definitieve breuk tussen mij en de ‘hoofdredactie’ gekomen. Het gaat ook nooit meer goed komen. Het waren ‘persoonlijke dingetjes’, maar ook wel degelijk verschil van visie op bepaalde materie. Voor mij is democratie een fundamenteel uitgangspunt van welk ideeëngoed dan ook, wil het mijn zegen hebben. Er wordt op Harde Woorden geschermd met de stelling dat democratie ook inderdaad een van de uitgangspunten is. Toch heb ik na een jaar intensief intern contact genoeg aanwijzingen om daar mijn twijfels over te hebben en kritisch over te zijn. Ik zeg niet dat men er het democratisch principe helemaal aan zijn laars lapt. Ik zeg dat er onvoldoende inspanning wordt gepleegd om het te garanderen. Ook wordt er door de ‘hoofdredactie’ niet echt geloofd in het weldenkend vermogen van de ‘gewone burger’ en vandaar dat deze eerder gelooft in het bijdragen aan de vorming van een ‘nieuwe intellectuele elite’. Nadat ik dit alles ook intern ter sprake bracht, ben ik er snel uitgewerkt. Het zij zo. Ik heb ze niet nodig.

Onderhand vind ik bovendien dat veel van de elementen uit het ‘sociaal-humanistisch’ gedachtengoed – waar Harde Woorden om draait – eigenlijk allang ook bij anderen doorgebroken zijn en zelfs zonder dat ze Harde Woorden gelezen hadden, wat de vraag opwerpt hoe uniek dat gedachtengoed eigenlijk is. En het is dus ook maar de vraag of ‘we’ zo’n beweging, of genootschap, wel nodig hebben.

De blogs op Harde Woorden zijn vanuit mijn perspectief over het algemeen goed. Er zal dus iets van een aantrekkingskracht van uit blijven gaan. En misschien zullen met name conformistische, een soort intellectuele guru zoekende, types zelfs blij meegaan in het genootschap dat men daar voor ogen heeft. Maar het past niet bij mij; ik houd daar niet van, vind het eng.

Ik ben blij weer helemaal terug te zijn op mijn eigen stek.

Cultureel autisme

filterbubbelZonet heb ik even op internet gezocht of de term al bestaat. Het moet met de huidige omvang van internet vreemd gaan wil je helemaal geen enkele hit vinden, en ook deze voldeed aan die verwachting. Dus ja, er waren wel wat referenties. Maar er lijkt nergens een serieuze theorie te zijn neergezet. Of had ik moeten doorgaan naar zelfs de allerlaatste pagina (144.000 hits)? Natuurlijk niet. Al na enkele pagina’s worden, eigenlijk altijd, de aangeboden sites totaal irrelevant. Wat dat betreft doet Google zich voornamer voor dan het in werkelijkheid is…

Cultureel autisme zou weleens een nuttige term kunnen blijken te zijn. Tot nu toe moeten we het doen met een term als de filterbubbel (Eli Pariser, ‘The Filter Bubble – What the Internet is Hiding for You’), of informatiebubbel zo je wilt. De kranten staan er Lees verder

Excuses

oopsDeze is bedoeld voor allen die automatisch een mail krijgen zodra er een nieuw blog verschijnt:

Afgelopen nacht heb ik tientallen blogs die eerder al waren verschenen bij Harde Woorden ook ter beschikking gesteld op deze site. Eerst heb ik uitgebreid geprobeerd om het vinkje te vinden dat WordPress vertelt dat er géén automatische mail verzonden moet worden. Ik dacht het te hebben gevonden, maar blijkbaar is dat dus toch niet het juiste vinkje geweest. Jammer en k*t.

Vergeef me. Het was gelukkig een eenmalige actie; de inhaalslag is nu volledig achter de rug.

Mocht iemand weten waar het geheime vinkje wèl zit, laat het me weten!

Groet, Peter

De hersenkronkel van de progressieve mens

regressief-links‘Regressief links’ is onder zogezegd rechtse bloggers een populaire term. Neem bijvoorbeeld Martien Pennings die de term vaker en vaker inzet. Deze bedenker van al heel wat begrippen probeert met de term zijn kritiek op links te benoemen zonder meteen het totale linkse gedachtengoed neer te sabelen. Immers, ondanks dat Pennings door dat linkse deel van het volk bij uiterst rechts wordt ingedeeld, voelt hij zichzelf verre van rechts, laat staan radicaal- of zelfs extreemrechts. Net als ik stamt ook Pennings uit het linkse kamp en vindt hij socialisme, in weerwil van de praktijk, in theorie een goed idee.

Progressief versus regressief

Ook beoogt de term bij linkse mensen een besef te laten groeien dat mensen zichzelf wel progressief kunnen noemen, maar dat sommige van hun standpunten de samenleving juist nòg hardvochtiger maken, zeker op de wat langere duur; vandaar het bijvoeglijk naamwoord ‘regressief‘. Het is dus geen aanval op (echte) progressiviteit.

Lees verder